ลมเย็นพัดลอดเข้ามาทางหน้าต่างไม้เก่าที่ผุพัง เศษฝุ่นปลิวตามแรงลม เฮือกหอบหายใจหนักดังสะท้อนอยู่ภายในห้องมืด เหวินหลงนั่งพิงกำแพงหินเย็นเฉียบ แผ่นอกเขาขึ้นลงแรงราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งหนีเป็ร้อยลี้ าแตามแขนและไหล่ยังคงซึมเื แม้เขาจะพันผ้าไว้แล้ว แต่ก็ยังไม่อาจหยุดความแสบร้อนที่แล่นไปทั่วสรรพางค์
แสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ทอดเงาลงบนพื้น เงานั้นไม่หยุดนิ่ง มันสั่นไหว ราวกับสิ่งมีชีวิตที่หายใจอยู่เอง เหวินหลงเงยหน้ามอง เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เสียงแหบพร่าเล็ดลอดออกมาเบา ๆ
“ทำไม…เ้าถึง…เหมือนมีชีวิตจริง ๆ”
แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น—แ่เบาเหมือนสายลมกระซิบ แต่กลับชัดเจนในหัวใจ
— เ้าคือข้า… ข้าคือเ้า…
หัวใจเหวินหลงเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ดวงตาเบิกโพลง “ใคร!? …ใครพูดกันแน่!?” เขาเงื้อมีดสั้นที่ยังเหลืออยู่ในมือขึ้น แต่เงากลับขยับตามโดยไม่ต้องสั่ง เงาแผ่กระจายคล้ายยื่นแขนออกมาขัดขวาง
— อย่าต้านข้า เราคือเงาเดียวกัน หากเ้ายอมรับ ข้าจะมอบพลังที่เ้า้า…
เสียงนั้นแฝงด้วยความลึกลับ เย็นเยียบปนหวานลวง เหวินหลงกัดฟัน เขาไม่รู้ว่านี่คือปีศาจที่กำลังเข้าครอบงำ หรือเป็ “พลัง” ที่แท้จริงที่ตื่นขึ้นจากส่วนลึก
“พลัง…?” เขากระซิบตอบ แต่แววตายังไม่ลดความระแวง “ถ้าข้ารับเ้า แล้วข้าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด?”
เงาบนพื้นเริ่มขยายใหญ่ ลากเป็ลวดลายแปลกประหลาด เสมือนตราประทับโบราณที่ผุดขึ้นมาจากความมืด เงานั้นเลื้อยไปทั่วห้อง เย็นเยียบเกินกว่าจะเป็เพียงภาพวาด
— ด้วยเืและเ็ป… เ้ามีอยู่เพื่อก้าวเดินบนเส้นทางเงา ไม่ใช่เพื่อถอยหลัง
เหวินหลงกัดฟันแน่น าแตามร่างกายกลับเร่งเร้าให้เขาเข้าใจความจริง ทุกครั้งที่เขาใช้พลังเงา เืของเขาเองก็ถูกกลืนกินไปทีละหยด นี่คือ “ราคา” ของพลังที่ไม่เหมือนใคร
ทันใดนั้น ภาพแวบหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว—ภาพเงามหึมาที่แผ่คลุมท้องฟ้า เมืองทั้งเมืองถูกกลืนหายไปในความมืดสลัว ดวงตาคู่ใหญ่ที่ส่องสว่างจากเงานั้น มองตรงมาที่เขา
เหวินหลงสะดุ้งเฮือก หอบหายใจถี่รัว มือสั่นระริก “นั่น…มันคืออะไร…”
— อนาคตที่เ้าจะเลือกเดิน หากเ้าไม่ตายไปเสียก่อน
เสียงนั้นเงียบหายไป ทิ้งไว้เพียงความเย็นเยียบที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่าง เหวินหลงยกมือขึ้นมามอง เงาของเขาเองกำลังสั่นไหว เหมือนกำลังรอคอยคำตอบว่าจะยอมรับหรือปฏิเสธ
เขาหลับตาลง สูดลมหายใจลึก… แล้วกำหมัดแน่น “ข้าไม่หนี…หากนี่คือเส้นทางที่เลือก ต่อให้ต้องแลกด้วยเื ข้าก็จะก้าวต่อไป!”
ทันใดนั้น เงาที่พื้นพลันพุ่งเข้าสู่ร่างเขา แผ่คลื่นความเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เสียงดัง “ตึง” ภายในใจ เหมือนบางสิ่งถูกปลดผนึก เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาข้างหนึ่งยังคงเป็ปกติ แต่ดวงตาอีกข้างกลับมืดดำราวกับมีเปลวเงาสะท้อน
ในเงามืดของตรอกไกลออกไป กลุ่มบุรุษในชุดเกราะดำของ “องครักษ์์” กำลังซุ่มมอง ดวงตาแข็งกร้าว
“ข่าวลือไม่ผิด… ปีศาจเงามีตัวตนจริง ๆ”
“ขอเพียงมันปรากฏตัวอีกครั้ง คราวนี้เราจะจับมันเป็ หรือฆ่ามันทันที”
หนึ่งในนั้นหยิบแผนที่ขึ้นมา บนแผนที่มีสัญลักษณ์สีดำถูกวาดวนตรงตำแหน่งของเมืองเล็กที่เหวินหลงหลบซ่อนอยู่
“การล่าที่แท้จริง…เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น”
เงามืดเื้ัพวกเขาสั่นไหว ราวกับหัวเราะเย้ยชะตากรรมที่กำลังมาถึง…
4K
