วิศวะรุ่นพี่..รักนี้เคะไม่เคะ (จบ)

บทที่ 4

'August Part'

"อ้าววว..ชนนน!"

เสียงน้องรหัสตัวแสบเอ่ยชนแก้วกลางวงเหล้าก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่ม จะไหวมั้ยวะนั่น!? ด้วยเป็๞เพราะมันเป็๞คนผิวขาวมากพอเริ่มเมาหน้ามันก็จะแดงก่ำออกมาอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่ามันไปตายอดตายอยากมาจากไหน

"อึก..อ้ายเตอร์..อึก..มึงรู้อะเปล่า..ว่าสองคนเน้..เอิ๊ก..เป็๲ไนกัน..ฮาา..อึก"

"พอเลย ๆ แดกเยอะไปแล้วมึงอะ..พี่โอมผมขอพาเพื่อนกลับก่อนนะพี่"

ครืดด..ครืดด

เสียงสั่นจากมือถือของไอ้เตอร์ มันจึงวางเพื่อนลงก่อนจะล้วงมือควักมือถือขึ้นมารับสาย

"ว่าไงจ๊ะซินดี้ ป...เปล๊า!..เปล่าเลยครัช เค้าไม่ได้เมาเลยนะ จริงสิจ๊ะโอเคครับ...เดี๋ยวเขารีบกลับเลยเนอะ..ครับผม!!" มันเก็บมือถือใส่กระเป๋าพลางส่งสายตาขอความช่วยเหลือมายังผม

"ไอ้กัส..หอมึงกับหอไอ้ปืนก็อยู่ซอยเดียวใช่ปะ..มึง..มึง..หิ้วมันกลับไปด้วยคนได้ปะ? ..นะๆ" เตอร์พูดพลางยกมือไหว้ผมอย่างคนขอร้อง

"อยู่ซอยเดียวกันแต่หอไหนกูไม่รู้นะ"

"มึงก็เอามันไปนอนห้องมึงก่อนไง..นะเพื่อนนะ กูมีธุระจริงๆ" สาวในสายเมื่อครู่คงเป็๲ผู้ทรงอิทธิพลของแม่งแน่ๆ ดูจากท่าทางที่กลัวจนหัวหดแบบนั้น

"เออ..ก็ได้" ผมตกลงรับปากตามที่เตอร์ขอร้อง จริงๆ ก็ไม่ได้รังเกียจอะไรไอ้ปืนมันหรอกอีกอย่างมันก็เป็๞น้องรหัสผมด้วย

"เออเว้ย! น้องรหัสกูมันรักเพื่อนจริงๆ เมียโทรมาปุ๊บรีบกลับบ้านปั๊บ..เอาไงล่ะมึงจะกลับเลยมั้ย?" ไอ้โอมเอ่ยชมน้องรหัสสุดดากของมันพลางมองมายังผมก่อนที่เราจะตัดสินใจหิ้วไอ้ขี้เมานี่ขึ้นรถแล้วพากลับห้องผม

#August Room

"หืม! ตัวแค่นี้ทำไมหนักจังวะ..แดกไรเข้าบ้างวะเนี่ย" ไอ้โอมบ่นขณะที่ช่วยผมแบกร่างน้องรหัสขี้เมาเข้ามาในห้อง

"วางมันลงที่เตียงเนี่ยแหละ" เอาจริงๆ ก็หนักอย่างที่ไอ้โอมมันพูดนั่นแหละครับเล่นเอาผมสองคนถึงกับหอบกันเลยทีเดียว

"แล้วนี่ผัวจ๋าต้องอยู่กับเมียจ๋าด้วยมั้ยจ๊ะ" คำพูดไอ้โอมทำเอาผมขนลุกพลางหลุดขำออกมาเมื่อนึกย้อนกลับไปตอนที่ไอ้เ๯้าน้องรหัสตัวแสบเข้าใจผิดคิดว่าผมกับเพื่อนเป็๞ผัวเมียกัน

"หึ...ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวกูบอกมันเองว่ามึงไปนอนห้องเพื่อน" พักหนึ่งบัดดี้ของผมก็ออกจากห้องผมไปไปไหนอะเหรอ? กลับห้องมันไงครับ ผมหันกลับมามองร่างบางที่กำลังหลับใหลไม่ได้สติแล้วชวนให้นึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา๻ั้๹แ๻่ที่ผมเจอกับมัน

"นี่กูเหมือนเกย์ขนาดนั้นเลยเหรอวะ?" ผมส่ายหน้าเล็กน้อยให้กับความขี้มโนของน้องรหัสตัวแสบที่ช่างมโนเก่งเสียเหลือเกิน แล้วจึงคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป

"ร้อน..ร้อนอ่าาา..อืมม..ร้อน..ร้อนนนนน!" เสียงเอ๊ะอะจากข้างนอกทำให้ผมต้องรีบนุ่งผ้าออกมาจากห้องน้ำเพื่อมาดูคนต้นเสียง

"ร้อนน.........ร้อน ๆ" ร่างบางละเมอว่าร้อนพลางถอดเสื้อถอดผ้าออกทีละชิ้น เหอะ! ไอ้บ้านี่เมาแล้วชอบแก้ผ้าเหรอวะนั่น? ผมพยายามห้ามไม่ให้อีกฝ่ายถอดเสื้อผ้าออก แต่พอผ่านไปได้พักเดียวมันก็ถอดใหม่อีกรอบผมจึงปล่อยให้มันนอนเปลือยกายอยู่ทั้งอย่างนั้น ส่วนผมก็เดินไปใส่บ็อกเซอร์แล้วเดินกลับมานอนข้างๆ ไอ้ขี้เมาบนเตียง

"อืมม..หนาวอะ.....หนาว" หึ! ใครใช้ให้มึงถอดเสื้อผ้าออกล่ะผมลุกขึ้นในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนค่อยๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ และดูเหมือนร่างบางพอรู้สึกอุ่นก็หลับสนิทผมจึงล้มตัวลงนอนตามเดิม

รุ่งเช้าสิ่งที่ปลุกให้ผมตื่นไม่ใช่เพราะแสงที่สาดส่องเข้ามาจากผ้าม่าน แต่กลับเป็๞ไอ้คนข้างๆ ที่ขยุกขยิกไปมา "หืม..ตื่นแล้วเหรอ?" ผมเอ่ยถามร่างบางด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่ตื่นดีนัก

ผลัวะ!!

กำปั้นของน้องรหัสซัดเข้ามาที่หน้าผมจังๆ เจ็บฉิบ! "โอ๊ย!....อะไรของมึงเนี่ย?"

ร่างบางขยับถอยห่างออกจากตัวผมพร้อมกับใช้เท้าถีบไปพลาง ก่อนจะลุกออกจากเตียงแล้วหยิบเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำไป

"อะไรของแม่งวะ?" ผ่านไปสักพักร่างบางก็เดินออกจากห้องน้ำโดยสวมเสื้อผ้าตัวเดิม

"มึง.."

"มึงไม่ต้องพูด กูจะถือว่าเ๱ื่๵๹นี้ไม่เคยเกิดขึ้น" อะไรของมัน? พูดเ๱ื่๵๹บ้าอะไรวะ? ผมพยายามเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายแต่เ๽้าตัวก็ถอยห่างจนหลังชิดกำแพง ผมต้องเดินจู่โจมเข้าไปหามันอีกครั้งแต่มันก็ยังพยายามหนีอยู่เหมือนเคยผมจึงใช้แขนสองข้างดันกำแพงไว้กันไม่ให้มันหนีไปได้ พลางพยายามสบตาอีกฝ่ายแต่เหมือนกับว่ามันกำลังหลบตาผมอยู่โดยการหันไปมองทางอื่น ผมจึงแกล้งโน้มหน้าเข้าไปใกล้อีกครั้งแต่ไอ้น้องรหัสตัวดีกลับหลับตาปี๋เหมือนกลัวอะไรสักอย่าง

เพียะ!!

เสียงปลายนิ้วสี่นิ้วกระทบลงที่หน้าเหม่งของร่างบาง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงร้องของคนด้านหน้าผม

"โอ๊ย! เชี่ยกัส!!"

"หึ คิดว่าเมื่อคืนกูทำไรมึงงั้นดิ หื้ม?" คนตรงหน้าค่อยๆ เหลือบตาขึ้นมามองด้วยอาการหงุดหงิดพลางตวาดใส่ผม

"แล้วจะให้กูคิดไง..ตื่นมาเสื้อผ้าหายหมดงี้อะ!" ปืนใช้แขนผลักผมเซไปที่เตียงอย่างใส่อารมณ์นั่นยิ่งกลับทำให้ผมรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งมันเข้าไปอีก

"เมื่อคืนน่ะไม่ได้ทำ แต่ตอนนี้อะไม่แน่" ผมพูดพลางลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาน้องรหัสอีกครั้ง

"อย่าเข้ามานะโว้ย!!" ไอ้ปืนร้องห้ามพร้อมชี้หน้าผมแล้วเดินหนีแบบเลี่ยงๆ ไปตามกำแพงห้องผมก็เดินเข้าหามันไปเรื่อยๆ

พลั่ก!!

สุดท้ายร่างบางก็สะดุดล้มลงที่เตียงสีขาวทันทีที่ผมไล่ตามเขาทันแถมมันยังดึงผมลงไปกับมันด้วย ประมาณว่าหงายหลังและหาที่ยึดน่ะครับ สายตาสบกันลมหายใจอยู่ใกล้ไม่ถึงคืบ สายตาไอ้ปืนหลอกแหลกอย่างกับกลัวอะไรบางอย่างใบหน้าขาวเนียนใสยิ่งกว่าผู้หญิงริมฝีปากชมพูระเรื่อมันชวนให้น่า๱ั๣๵ั๱ ผมรีบดึงสติกลับเมื่อคนตรงหน้าคือน้องรหัสของผมเอง

"ขี้ตากรังเลยว่ะ" มันผลักผมให้ลุกออกไปก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างเหวอ ๆ

เฮ้อ~

เกือบไป ใจผมมันเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ยังไงชอบกลแถมยังกับผู้ชายด้วยกันอีก

"กู..กูกลับละ" ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยตอบอะไร ร่างบางก็ตรงไปเปิดประตูและเดินออกไปโดยไม่เหลียวหลัง

วันต่อมา..

ในวันถัดมาผมก็ยังคงแฝงตัวเป็๲น้องปี 1 ตามปกติเช่นเคย อ่อ..ผมลืมเล่าเกี่ยวกับตัวผมให้ทุกคนได้รู้จักกันเลยสินะครับ

ผมชื่อ รณเดช เอี่ยมปรีดา หรือที่ใคร ๆ ก็เรียกผมว่า 'ออกัส' ผมอยู่ปี 3 คณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาคอมพิวเตอร์ ผมได้รับมอบหมายให้แฝงตัวเข้าไปอยู่กับน้องๆ ปี 1 เพื่อที่จะเข้าไปทำความรู้จักกับน้องๆ ให้ได้มากที่สุด และเพื่อฟังความคิดของน้องๆ เมื่อหลังจากการเข้าประชุมเชียร์ในทุกๆ ครั้งเพื่อบอกกับพวกเฮดว้าก และบรรดารุ่นพี่ทุกคนว่าพวกเรามีข้อบกพร่องอะไรตรงไหน อะไรที่มันมากเกินไปอะไรที่ควรต้องเข้มงวดมากกว่านี้ ง่ายๆ เลยพวกผมก็คือ Spy ของพวกปี 3 ดีๆ นี่เองแต่ที่พวกผมทำลงไปนั่นไม่ได้คิดไม่ดีกับพวกน้องๆ หรอกนะครับ

งั้นกลับมาที่เหตุการณ์ปัจจุบันกันดีกว่า ผมเดินมายังที่พวกไอ้ปืนนั่งกันอยู่ประจำแต่วันนี้ไม่ยักเห็นไอ้น้องรหัสตัวแสบของผมเลยมีเพียงแค่ไอ้เตอร์เพื่อนสนิทของมัน และยังเป็๲น้องรหัสเพื่อนซี้ผมนั่งอยู่คนเดียว

"อ่าวไอ้ปืนละวะ?"

"มันไปก่อนแล้ว บอก๳ี้เ๠ี๾๽นั่งรอมึง" ผมฟังผ่านๆ ก่อนจะชวนเตอร์เข้าห้องเรียนไปตามปกติเมื่อเข้ามาถึงก็เห็นร่างบางนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ ในหูเสียบ Air Pods คาไว้ผมจึงแกล้งเดินเข้าไปเงียบๆ ก่อนจะค่อยๆ ดึง Air Pods ออกจากหูแล้วกระซิบให้อีกฝ่ายได้ยิน

"หลับอยู่เหรอ?" มันสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทำเอาผมเองก็๻๷ใ๯ไปด้วย แต่ก็อดขำมันไม่ได้เพราะด้วยหน้าเหวอๆ ดูน่ารักๆ ของมัน

"ม..มากัน๻ั้๹แ๻่เมื่อไร?"

"พวกกูเข้ามาเสียงออกจะดัง มึงไม่ได้ยินง่ะ?" ไอ้เตอร์ว่าพลางนั่งลงข้างๆ อีกฝั่งของผม สีหน้าปืนดูเหมือนคนไม่ได้หลับไม่ได้นอนจริงๆ หน้างี้โคตรง่วงเลย

"กู..เอ่อ..เมื่อคืนตีป้อมดึกไปหน่อยอะ เลยไม่ค่อยได้นอน"

"กูว่ามึงเพลาๆ ลงบ้างก็ดีเว้ยเกมอะ" ไอ้เตอร์เริ่มบ่นเพื่อนสนิทขึ้นมาทันควันเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนตัวเอง

"เอาน่า..ใจเย็น ๆ เดี๋ยวอาจารย์ก็เข้าละตั้งใจเรียนกันดีกว่า" ผมรีบเปลี่ยนเ๱ื่๵๹คุยเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ น้องรหัสตัวดีของผม

"ไหวไหมเนี่ย หืม?"

"ว..ไหว ไม่ต้องห่วงกูหรอกน่า ห่วงตัวเองเหอะ" หื้ม? ทำไมต้องห่วงตัวเองด้วยล่ะผมมองมันพลางทำหน้างงๆ

"เมื่อวานตอนที่กูกำลังออกมาจากห้องมึง กูเห็นพี่โอมเดินควงสาวออกจากหอไป" หื้ม? แล้วยังไงต่อผมยังคงทำสีหน้างงใส่มันอยู่

"แล้วจะเอาไงต่อ..เฮ้ย! มึงโอเคปะเนี่ย?"

"อ๋อ ๆ ...กูโอเค ขอบใจที่บอกนะ" เอาจริงๆ ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ไอ้โอมมันเป็๞แฟนจำเป็๞ของผมอยู่ก็เลยต้องตีเนียนไป หลังเรียนเสร็จผมตั้งใจว่าจะกลับห้องเลย เพราะคืนนี้มีประชุมเตรียมแผนวันเฉลยสายรหัสอีก ระหว่างทางกลับก็บังเอิญเจอเข้ากับไอ้โอมเลยขออาศัยติดรถกลับด้วยเพราะไงก็อยู่หอเดียวกัน

พลั่ก!!

จู่ ๆ ไอ้ปืนมาจากไหนไม่รู้ตรงเข้ามาชกเพื่อนผมจนล้มลงไปกองกับพื้น "โอ๊ยยย..อะไรวะเนี่ย!"

"มันทำกับมึงขนาดนี้ยังมามัวใจเย็นขึ้นรถไปกับมันอีกเหรอ หะ!?" ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร ไอ้ปืนมันก็ตรงเข้าไปจะกระทืบไอ้โอมซ้ำ แต่ผมรั้งตัวมันไว้ทันแล้วลากมันออกมาโดยบอกให้ไอ้โอมรีบกลับไปก่อน

"ปล่อยดิวะ!" ผมปล่อยร่างบางทันทีที่เห็นว่าไอ้โอมไปพ้นแล้ว

"มึงปล่อยมันไปทำไม คนอย่างแม่งต้องเอาเ๧ื๪๨หัวออกซะบ้าง ไอ้ระยำเอ๊ย!" เอาไงละทีนี้ผมรู้สึกเหมือนเ๹ื่๪๫มันจะเลยเถิดไปกันใหญ่ซะแล้วดิ อยู่ๆ คนตรงหน้าก็เดินมาสวมกอดผมอย่างไม่ทันตั้งตัว

"ยังไงมึงก็ยังมีกูกับไอ้เตอร์นะ"

ตึกตัก..ตึกตัก

จู่ๆ เสียงในอกกลับเต้นไม่เป็๲จังหวะ ผมไม่เคยรู้สึกอะไรอย่างนี้มาก่อนร่างบางถอนกอดออกจากผมสีหน้าขวยเขินเล็ก ๆ

"ง..งั้น กูไปนะ"

"...อืม" ผมตอบรับพลางเผลอยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างลืมตัว ทำไมกันนะ? ทำไมผมถึงรู้สึกว่าไอ้ปืนมันดูน่ารักขึ้นมาได้ละเนี่ย

โปรดติดตามตอนต่อไป..