เปรี้ยวเค้นเสียงตอบกลับไปเพียงแ่เบาแต่สั่นชัดเจน
“พี่พอเถอะ...”
พูดจบเธอก็รีบกระชากมือออกจากพันธนาการของไกรทันที หญิงสาวเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ร่างกายเกร็งเขม็งจนไหล่แข็งทื่อ เธอพยายามกลั้นก้อนสะอึกและความรู้สึกปั่นป่วนไม่ให้หลุดรอดออกมาให้เขาเห็น
ไกรนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เขาลดสายตาลงมองแผ่นหลังบางที่กำลังสั่นระริกโดยมีปอยผมหางม้าปกปิดแก้มแดงซ่านเอาไว้ เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังออกมาจากอกกว้าง ไกรยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกสติที่เกือบหลุดลอยไปกับแรงกำหนัด ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา
“โอเค... พี่พอแล้ว”
คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างยากลำบากเหมือนคนกำลังข่มใจสุดชีวิต เขาขยับตัวถอยห่างออกไปจริง ๆ ในครั้งนี้ ไม่เบียดชิด ไม่แตะต้อง และไม่โน้มลงมากระซิบข้างหูให้เธอต้องหวาดหวั่น มือหนาทั้งสองข้างวางนิ่งอยู่บนตักตัวเอง เขานั่งหลังตรงเหมือนกำลังควบคุมสัญชาตญาณดิบในตัวอย่างหนัก
“พี่ขอโทษจริงๆ ว่ะเปรี้ยว” ไกรพูดต่อ น้ำเสียงเขานุ่มนวลลงกว่าทุกครั้ง ไร้ร่องรอยการยั่วเย้าหรือสายตาหิวกระหายแบบก่อนหน้า “พี่รู้ตัวว่าพี่ทำเกินไป... รู้ว่าทำให้มึงต้องอาย รู้ว่ามึงยังไม่พร้อม แต่พี่กลับทำตัวดื้อด้านไม่ยอมหยุด”
เขาหันมามองเสี้ยวหน้าของเธอข้าง ๆ แต่คราวนี้รักษาระยะห่างไว้อย่างสุภาพ
“พี่แค่... เห็นมึงแล้วมันหยุดตัวเองไม่ได้จริงๆ มึงสวย... ลีลาตอนมึงเต้นมันยั่วใจจนพี่เป็บ้า แต่พี่ไม่ควรเอาความบ้าของพี่มาทำให้มึงต้องอับอายต่อหน้าคนอื่น พี่ผิดเอง”
เปรี้ยวยังคงนิ่งเงียบ ก้มหน้ามองมือตัวเองที่ประสานกันแน่น ไกรรอคู่อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสำทับด้วยประโยคที่ทำเอาคนฟังใจวูบ
“ถ้ามึงอยากให้พี่ถอยห่างออกไปก่อน... พี่ก็จะทำ พี่จะไม่ตาม ไม่แตะต้องมึงอีก จนกว่ามึงจะบอกเองว่าอยากเปิดใจให้พี่”
ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนช้า ๆ มือล้วงกระเป๋ากางเกงนักศึกษาพลางก้มลงมองร่างเล็กอีกครั้ง แววตาของเขาในยามนี้ดูอ่อนโยนลงอย่างประหลาด ไร้ซึ่งไฟปรารถนาที่แดงฉานเหมือนเมื่อครู่
“แต่พี่ขออย่างเดียว... อย่าหนีพี่ไปไกลนักนะเปรี้ยว พี่อาจไม่ใช่คนดีที่สุดในโลก แต่พี่จริงใจกับมึงมากกว่าที่มึงคิด”
ไกรหยุดชั่วอึดใจ ก่อนจะคลี่รอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ
“พรุ่งนี้ถ้าเจอหน้ากันในวง หรือที่คณะ พี่จะทำตัวปกติ ไม่ทำให้มึงต้องอายคนอื่นอีก พี่สัญญา... แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่มึงอยากคุย พี่อยู่ตรงนี้เสมอ”
ไกรหันหลังเดินจากไปช้า ๆ ฝีเท้าของเขาดูมั่นคงแต่ไม่รีบร้อน ปล่อยให้เปรี้ยวนั่งอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่เพียงลำพัง ท่ามกลางสายลมเอื่อยที่พัดเอาปอยผมเธอให้ปลิวไสว
เปรี้ยวนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน หัวใจยังคงเต้นโครมครามไม่เป็จังหวะ แต่คราวนี้มันไม่ใช่แค่ความโกรธหรือความอาย... ทว่ามีความรู้สึกสับสนบางอย่างที่แสนจะอันตราย ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาเกาะกินหัวใจเธอแทน
เปรี้ยวนั่งนิ่งอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่พักใหญ่ ลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านช่วยให้อุณหภูมิในอกค่อย ๆ ลดลงจนเป็ปกติ เธอลุกขึ้นปัดฝุ่นแล้วเดินกลับหอพักด้วยความรู้สึกที่เบาใจขึ้นกว่าตอนเช้าลิบลับ
“อย่างน้อย... เขาก็ยอมถอยจริงๆ” เธอปลอบใจตัวเองขณะก้าวขึ้นบันไดหอ “สบายใจขึ้นเยอะเลยว่ะ ไม่ต้องคอยระแวงว่าจะโดนคุกคามตอนไหน”
ตลอดทั้งวันนั้น เปรี้ยวพยายามใช้ชีวิตให้เป็ปกติที่สุด เธอไปกินข้าวกับนิด หัวเราะร่าเริงกับเพื่อนร่วมรุ่น หลีกเลี่ยงการพูดถึงชื่อ 'ไกร' และเขาก็ทำตามที่รับปากไว้จริง ๆ ไม่โผล่หน้ามาให้เห็น ไม่ส่งข้อความมาป่วนประสาท แม้จะแอบโล่งอก แต่ในส่วนลึกของหัวใจกลับมีความรู้สึกจี๊ด ๆ บางอย่างที่เธอเองก็ไม่กล้ายอมรับว่ามันคืออะไร
เวลา 17.30 น.
แรงสั่นะเืจากโทรศัพท์เรียกสติเธอคืนมา เป็ข้อความจากกลุ่มไลน์ของวง
พี่เอก: ทุกคน! คืนนี้ซ้อมด่วนที่สตูดิโอหลังมหาลัย สองทุ่มตรงนะเว้ย! งานวัดเสาร์นี้งานใหญ่ สปอนเซอร์เข้าเพิ่ม ต้องปรับท่าใหม่สองสามเพลง ใครโดดโดนหักตังค์นะจ๊ะ 555 มาให้ครบทุกคนนะ!
เปรี้ยวลอบถอนหายใจ แต่ก็รีบจัดการตัวเอง เธออาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดซ้อมง่าย ๆ เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงโยคะขาสั้นรัดรูป มัดผมหางม้าขึ้นสูงเตรียมพร้อม แล้วรีบเดินเท้าไปสตูดิโอที่อยู่ไม่ไกล
เมื่อไปถึง แสงไฟในห้องซ้อมสว่างจ้า เสียงแคนกับซอเริ่มบรรเลงอุ่นเครื่อง เปรี้ยวทักทายพี่ ๆ ในวงก่อนจะไปยืนยืดเส้นยืดสายข้าง ๆ นิดที่กำลังซ้อมท่าเต้นเบา ๆ
“มึงโอเคป่ะวันนี้?” นิดกระซิบถามพลางส่งยิ้มให้
“โอเคสิวะ” เปรี้ยวฉีกยิ้มกว้าง “วันนี้ชิลล์มากมึง”
ทว่าความชิลล์นั้นพังทลายลงทันทีเมื่อประตูสตูดิโอถูกผลักออก ร่างสูงของไกรเดินเข้ามาด้วยท่าทางนิ่งสงบ สายตาเขาเข้มจัดกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดที่เปรี้ยวเพียงชั่วอึดใจ
เขาส่งยิ้มบาง ๆ ที่ดูสุภาพและห่างเหินให้เธอหนึ่งครั้ง ไร้ซึ่งแววตาหิวกระหายเหมือนเมื่อวาน ก่อนจะเดินไปคุยงานกับพี่เอกและเตรียมไมโครโฟนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เปรี้ยวแอบเหลือบมองเขาเป็ระยะ ไกรอยู่ในชุดเสื้อยืดสีเทาที่เริ่มเปียกเหงื่อจนแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง กางเกงวอร์มขาสั้นโชว์ท่อนขาแกร่งและกล้ามแขนที่ขึ้นเป็มัดยามเขาขยับตัวทดสอบแคน แต่ตลอดเวลาเขากลับไม่หันมามองเธอเลยสักนิด ทำเหมือนเธอเป็เพียงเพื่อนร่วมวงคนหนึ่งเท่านั้น
“โอเค! เริ่มเลย เปรี้ยวขึ้นมาสแตนด์บายเซ็ตแรก ไกรร้องนำตามปกติ!” พี่เอกะโสั่ง
ทำนองหมอลำจังหวะหนักแน่นดังขึ้น
เปรี้ยวขยับตัวไปกลางฟลอร์ เริ่มโยกสะโพกส่ายไหวตามจังหวะที่คุ้นเคย ผมหางม้าสะบัดพริ้วไปตามแรงเหวี่ยง ชุดซ้อมที่ดูธรรมดาเมื่อครู่กลับดูลึกลับและยั่วยวนยามที่หยาดเหงื่อเริ่มซึมผ่านเนื้อผ้าจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจน
ไกรยืนประจำที่ไมค์ เสียงทุ้มห้าวที่เป็เอกลักษณ์ของเขาดังก้องไปทั่วห้อง แม้เขาจะวางตัวปกติ แต่เปรี้ยวสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่เธอสะบัดสะโพกแรง ๆ หรือหน้าอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ ไกรจะแอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วเบือนหน้าหนีทันที เหมือนคนกำลังข่มกลั้นอารมณ์อย่างสุดความสามารถ
่พักเบรกเพลงแรก เปรี้ยวเดินไปหยิบขวดน้ำที่มุมห้อง เหงื่อใสไหลย้อยลงมาตามลำคอระหงผ่านเนินอกที่หอบโยน เธอเงยหน้าดื่มน้ำดับกระหาย ก่อนจะหันมาปะทะกับไกรที่ยืนเช็ดเหงื่ออยู่ใกล้ ๆ
เขามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มสุภาพ
“เต้นดีมากเลยวันนี้... ท่าใหม่นี่โหดเอาเื่เหมือนกันนะ”
เปรี้ยวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเบา ๆ “...ขอบคุณค่ะพี่”
ไกรยิ้มรับบาง ๆ ไม่มีการรุกราน ไม่มีการกระซิบข้างหู เขาพยักหน้าให้แล้วเดินกลับไปที่ไมค์อย่างให้เกียรติ
แต่แล้วในวินาทีที่เพลงถัดไปเริ่มขึ้น ่จังหวะที่เปรี้ยวต้องหมุนตัวผ่านหน้าเขาในระยะประชิด เธอััได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขาที่แผ่ซ่านออกมา และแวบหนึ่ง...
เธอเห็นมือหนาที่กำไมค์แน่นจนเส้นเืปูดโปน ขอนิ้วซีดขาวเหมือนกำลังอดกลั้นอะไรบางอย่างที่รุนแรงจนแทบจะะเิออกมา
เพลงจบเซ็ตแรก พี่เอกสั่งพัก 15 นาที เปรี้ยวทรุดตัวลงนั่งข้างนิด หอบหายใจจนตัวโยน แต่หัวใจของเธอกลับไม่ได้สงบลงเลยสักนิด
“เขาทำตัวปกติจริงๆ... แต่ทำไมกูถึงรู้สึกกระวนกระวายแบบนี้วะ” เปรี้ยวคิดในใจพลางลอบมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งสัญญาว่าจะถอยห่าง แต่กลับทิ้งรอยความร้อนแรงไว้ในความรู้สึกเธอมากกว่าเดิม
13K
