รุ่งเช้า
ค่ายเงียบผิดปกติ
ศพของหยางเซิงถูกนำออกไปแล้ว
ไม่มีพิธี
ไม่มีการถาม
เหมือนไม่เคยมีคนนี้อยู่
แต่ทุกคนในหน่วยรู้
คนคนหนึ่งอยู่ด้วยกันหลายวัน
กินด้วยกัน
ฝึกด้วยกัน
แล้วคืนหนึ่ง—
กลายเป็คนของอีกฝ่าย
หลัวชิงนั่งเงียบ
มองกองไฟ
ก่อนพูดขึ้น
“ข้าไม่เข้าใจ”
ไม่มีใครตอบ
เขาพูดต่อ
“คนแบบนั้น…”
“ทำไมยอมตาย”
หลินรุ่ยกำลังมองแผ่นไม้เลขสาม
ตอบเบา ๆ
“เพราะเขาไม่ได้ถูกสอนให้ชนะ”
ทุกคนหันมา
หลินรุ่ยพูดต่อ
“เขาถูกสอนให้ไม่กลัวแพ้”
เงียบ
เฉินมู่มองแผ่นไม้ในมือเขา
ถาม
“ต่างกัน?”
หลินรุ่ยตอบ
“คนอยากชนะ จะรักษาชีวิต”
“คนไม่กลัวแพ้…”
เขาหยุด
“…พร้อมแลกทุกอย่าง”
—
ตอนสาย
ฉีเหยียนเรียกรวม
ไม่มีสีหน้า
ไม่มีคำปลอบ
เขาวางกล่องไม้ลงกลางลาน
เปิด
ข้างในมีป้ายสิบอัน
แต่ละอันมีชื่อ
ของคนในหน่วยหลินรุ่ย
ทุกคนชะงัก
ฉีเหยียนพูด
“วันนี้”
“ไล่คนออกหนึ่งคน”
เงียบ
หลัวชิงขมวดคิ้ว
“อะไรนะ?”
ฉีเหยียนพยักหน้า
“หน่วยมีสิบ”
“เหลือเก้า”
คนในหน่วยเริ่มหน้าเปลี่ยน
บางคนมองกัน
บางคนเริ่มกังวล
ฉีเหยียนพูดต่อ
“ไม่มีเหตุผล”
“เลือกเอง”
จากนั้นเดินออกไป
—
ทั้งลานเงียบ
ไม่มีใครพูด
คนหนึ่งถามเบา ๆ
“แล้วถ้าไม่เลือก…”
เสียงฉีเหยียนดังกลับมา
“ข้าเลือก”
เงียบกว่าเดิม
—
หลัวชิงกำหมัด
“บ้าไปแล้ว”
ชายคนหนึ่งพูด
“งั้นเอาคนอ่อนสุดไหม”
อีกคนเถียง
“แล้ววันหน้าจะไล่อีก?”
เริ่มมีเสียง
เริ่มแบ่งฝั่ง
หลินรุ่ยนั่งเงียบ
มองทุกคน
ไม่มีใครพูดถึงตัวเอง
แต่เริ่มชี้คนอื่น
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม
เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ
จนสุดท้าย—
มีคนพูด
“งั้นจับฉลาก”
ทุกคนเงียบ
เหมือนเริ่มยอม
ตอนนั้นเอง
หลินรุ่ยลุก
พูดคำเดียว
“ไม่เลือก”
ทุกคนหันมา
หลัวชิงอึ้ง
“หา?”
หลินรุ่ยตอบ
“ไม่มีใครออก”
คนหนึ่งรีบพูด
“แต่กติกา—”
หลินรุ่ยตอบทันที
“โจทย์คือให้หน่วยเหลือเก้า”
เขาหยิบป้ายตัวเองขึ้น
วางลง
ปึก
“ข้าออก”
เงียบ
ทุกคนหยุด
หลัวชิงลุกทันที
“เ้าบ้า?”
หลินรุ่ยตอบเรียบ
“คนเลือกหน่วยคือข้า”
“ถ้าจะมีคนรับผิดชอบ…”
เขามองทุกคน
“…ก็ต้องเป็ข้า”
ไม่มีใครพูด
—
เงียบอยู่พักใหญ่
เสียงปรบมือดังขึ้น
แปะ
แปะ
ฉีเหยียนเดินกลับมา
มองป้ายบนโต๊ะ
ยิ้ม
“ผ่าน”
ทุกคนนิ่ง
ฉีเหยียนพูด
“บทเรียนวันนี้”
เขากวาดตามอง
“องค์กรบางแห่ง…”
“ทำให้คนสงสัยกันเอง”
“ทำให้ตัดคนตัวเอง”
“ทำให้ชินกับการเสียคน”
เขามองหลินรุ่ย
“พอถึงวันจริง…”
“จะไม่มีใครถามแล้วว่าทำไมต้องเสีย”
ลานเงียบสนิท
—
ฉีเหยียนโยนแผ่นกระดาษให้หลินรุ่ย
มีชื่ออยู่บรรทัดเดียว
ลำดับสาม — แตกแล้ว
หลินรุ่ยหรี่ตา
ฉีเหยียนพูดเบา ๆ
“หยางเซิงไม่ใช่คนแรก”
“และไม่ใช่คนสุดท้าย”
จากนั้นหันหลัง
“เตรียมตัว”
ทุกคนมอง
ฉีเหยียนพูดโดยไม่หันกลับ
“อีกสามวัน…”
“หน่วยของพวกเ้าจะออกปฏิบัติการจริง”
—
ระบบเด้งขึ้น
ภารกิจหลักอัปเดต
จาก:
อยู่รอด
เป็:
นำคนกลับ
รางวัล:
【สิทธิ์บัญชาการสิบคน】
คำเตือน:
อัตราการเสียชีวิตคาดการณ์
27%
—
หลินรุ่ยมองหน้าต่างเงียบ ๆ
ครั้งแรก
ระบบไม่ได้ถามว่าเขาจะชนะไหม
แต่ว่า…
จะพาใครกลับมาได้กี่คน
ตอนที่ 26 จบ
ตอนต่อไป: ตอนที่ 27 — แม่ทัพไม่ได้ถูกจำจากศึกที่ชนะ แต่จากคนที่พากลับมา
84K
