พ้นจากธรณีประตูห้องพยาบาลมาได้หลินถังถังก็รีบสาวเท้าก้าวซอยยิบเดินตามแผ่นหลังกว้างของเลโอไปติด ๆสภาพพื้นทางเดินหินที่เหนียวชื้นและเต็มไปด้วยคราบเขม่าบางอย่างใต้ฝ่าเท้าทำให้รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดของเธอเปื้อนเปรอะคราบสกปรกไปไม่น้อย
ทัศนียภาพรอบกายมืดลึก เงียบงันและอบอวลด้วยบรรยากาศชวนสยองขวัญ ถังถังมองเส้นทางข้างหน้าไม่ชัดเจนนักเธอไม่กล้าเดินเร็วเกินไปเพราะกลัวจะสะดุดแต่ในขณะเดียวกันก็หวาดกลัวการถูกทิ้งไว้ข้างหลังท่ามกลางความมืดสุดท้ายจึงกัดฟันรวบรวมความกล้าอันน้อยนิด เอื้อมมือบางไปคว้าจับข้อมือหนาแกร่งของเลโอเอาไว้แน่น
เดิมทีเลโอก็ไม่ได้ตั้งใจจะเดินเร็วนักอยู่แล้วทว่าทันทีที่ข้อมือถูกพันธนาการด้วยมือเล็ก ๆฝีเท้าหนาหนักของราชันสิงโตก็ชะงักกึกไปเล็กน้อย
“เ้าไม่ได้กินข้าวหรืออย่างไร? เดินช้าขนาดนี้”
ปากหนาพ่นคำพูดค่อนแคะข่มขู่เสียงดุทว่าฝ่าเท้าคู่ยาวกลับยอมหยุดชะงักยืนนิ่งอยู่กับที่เพื่อรอนางเสียดื้อ ๆััอุ่นร้อนที่ส่งผ่านมาจากข้อมือทำให้เขารับรู้ได้ถึงฝ่ามือเล็กนุ่มนิ่มของตัวเมียในอ้อมแขน...มันช่างเล็กจ้อยและนุ่มละมุนละไม เหมือนกับเรือนร่างนุ่มฟูของนางไม่มีผิดเพี้ยน
“เลโอคะ...” ถังถังเอ่ยเรียกเสียงอ้อมแอ้ม
“หืม?” ชายหนุ่มส่งเสียงในลำคอ
“ไอ้สายพันธุ์กลายพันธุ์รูปแบบใหม่ที่ประกาศเมื่อกี้...มันคืออะไรกันแน่เหรอคะ?”
“ก็พวกเดียวกันกับพวกอสูรดวงดาวที่ถูกพลังงานทมิฬปนเปื้อนจนสูญเสียสติสัญชาตญาณไปนั่นแหละ”
“พวกเดียวกันปนเปื้อนเหรอคะ?!” ถังถังเบิกตากลมอวบอ้วนโตขึ้นด้วยความประหลาดใจ
เลโอไม่ตอบอะไรอีก เขาเดินนำอยู่ด้านหน้าแสงไฟนีออนสีแดงเข้มสองข้างทางส่งเสียงช็อตและกะพริบวิบแวบเป็ครั้งคราวยามเมื่อเลี้ยวผ่านหัวมุมทแยงมุมหนึ่ง ก็ปรากฏบันไดหินเก่าแก่ขั้นบันไดทำจากเนื้อไม้โบราณผุพัง สองข้างทางอบอวลไปด้วยม่านหมอกสีเืจาง ๆที่น่าขนลุก ซึ่งเส้นทางตรงนี้ยังคงสามารถใช้เดินไต่ระดับขึ้นไปสู่พื้นที่้าได้อีก...
ถังถังรีบขยับกายเข้าใกล้ชิดเลโอมากขึ้นด้วยความระแวงตอนที่เธอถูกพาตัวมาที่นี่ในตอนแรก เธอจำไม่ได้เลยสักนิดว่ามีบันไดโบราณนี้อยู่หรือว่าภายในคุกนรกชั้น B9แห่งนี้จะมีปากทางเข้าออกลิฟต์ส่วนกลางอยู่หลายแห่งกันแน่?
เธอเดินเตาะแตะตามหลังเขาขึ้นบันไดไปทีละก้าวทันทีที่ก้าวพ้นมาถึงปลายทางปากโถง้า หูของเธอก็ได้ยินเสียงคำรามหนักอึ้งแฝงกระแสกวนประสาทและแรงกดดันมหาศาลดังสะท้อนขึ้นมาเป็ระยะๆ
“ถังถัง” จู่ ๆคนร่างั์ตรงหน้าก็เอ่ยเรียกชื่อเธอขึ้นมากะทันหัน
หญิงสาวสะดุ้งตัวโยน ขานตอบเสียงเบาหวิว“อยู่ค่ะ...”
“ถอยออกไปยืนรอไกล ๆ ซะ”
“อ้อ... ได้ค่ะ”เธอพยักหน้ารับคำอย่างงุนงงทว่าเชื่อฟัง
ทว่าเมื่อก้าวพ้นขึ้นมาถึงพื้นที่โถง้าเต็มตาสิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาของถังถังก็คือตู้ลิฟต์ส่วนกลางเหล็กกล้า...และเงาร่างอสุรกายสีดำทมิฬร่างหนึ่งที่ยืนตระหง่านขวางกั้นอยู่เบื้องหน้า!
อสุรกายตัวนั้นมีโครงสร้างร่างกายคล้ายคลึงกับมนุษย์ทว่าท่อนแขนทั้งสองข้างกลับแปรเปลี่ยนเป็เคียวแหลมคมของตั๊กแตนตำข้าวขนาดั์ใบหน้ายาวแหลมบิดเบี้ยวประหลาดราวกับสิ่งมีชีวิตต่างดาวในภาพยนตร์สยองขวัญั์ตาของมันส่องแสงสีฟ้าเรืองรองเขี้ยวแหลมคมราวกับเศษกระดูกแห้งโผล่พ้นริมฝีปาก ปากอ้ากว้างจนเห็นทางเดินอาหารน้ำเมือกหนืดสีเขียวเข้มส่งกลิ่นเหม็นเน่าเน่าคละคลุ้งไหลหยดลงสู่พื้นหินไม่หยุดหย่อน!
นี่นับเป็ครั้งแรกในชีวิตที่หลินถังถังได้มีโอกาสพบเห็น‘สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์’ ตัวเป็ ๆ ในระยะประชิดขนาดนี้ยัยน้องรีบถอยกรูดแผ่นหลังเนียนแนบสนิทติดกำแพงหินแน่น เบิกตากลมโตค้างเติ่งอย่างตกตะลึงพรึงเพริด!
ดาวเคราะห์โลกสัตว์แห่งนี้...จักรวรรดิอสูรยุคดวงดาวที่ 4... อสูรสายพันธุ์กลายพันธุ์คลุ้มคลั่ง...มนุษย์อสูรนักโทษที่ถูกคุมขัง... และพวกเดียวกันที่ถูกพลังงานทมิฬปนเปื้อน...เสียงรายงานข้อมูลของและภาพความโหดร้ายตรงหน้าดังสะท้อนวนเวียนอยู่ในสมองของเธอจนหัวหมุน
【ติ๊ง! ขอแจ้งเตือนโฮสต์เพื่อทราบ!ภารกิจรองในครั้งนี้ โฮสต์จำเป็ต้องได้รับไอเทมภารกิจ *ลูกแก้วมรกต* และตอนนี้ภาชนะบรรจุไอเทมดังกล่าวกำลังจะปรากฏตัวในอีกไม่ช้าขอรับ!】
เลโอเบือนสายตาคมปลาบหันกลับไปยืนยันพิกัดตำแหน่งของถังถังอีกครั้งเมื่อเห็นว่าตัวเมียตัวน้อยของเขาเชื่อฟังคำสั่งเป็อย่างดีนางยอมยืนหลบพิงกำแพงหนาอยู่ไกลจากรัศมีปากลิฟต์สองมือบางกำชายเสื้อฮู้ดสีดำข้างลำตัวแน่นด้วยความประหม่าหวาดกลัวปลายหูหนูแฮมสเตอร์จิ๋วสีทองบนศีรษะสั่นระริกน้อย ๆ เหมือนลูกนกตกน้ำสมกับเป็สายพันธุ์เผ่าหนูที่เกิดมาพร้อมความขี้กลัวขี้ระแวงมาั้แ่กำเนิด
ตามปกติแล้ว...ร่างแกร่งระดับเลโอแทบไม่เคยคิดจะชายตามองหรือใส่ใจพวกเผ่าพันธุ์อ่อนแอชั้นต่ำเช่นนี้ยิ่งไปกว่านั้น เผ่าพันธุ์หนูก็เกิดมาเพื่อเป็อาหารอันโอชะในห่วงโซ่อาหารของเผ่าพันธุ์สิงโตจักรพรรดิอยู่แล้ว
หากเป็เวลาปกติในกองทัพ เวลาเขาเจอพวกเผ่าหนูในสมองมักจะคิดประมวลผลแค่ว่า ‘จะเอาเนื้อหนูตัวนี้ไปนึ่ง หรือทำเมนูรสเผ็ดดีนะ?’ ไม่คิดเลยว่าในวันนี้ตัวเขาจะพกพาแม่หนูแฮมสเตอร์ตัวเป็ ๆ ที่วิ่งได้ ะโได้และส่งกลิ่นหอมฟุ้งติดตัวออกมาร่วมสนามรบด้วยกันเฉยเลยยามที่เห็นนางซ่อนตัวสั่นงันงกอยู่มุมกำแพงเพียงลำพังมันช่างดูน่าสงสารและน่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อย
เลโอผู้คุ้นชินกับการเข่นฆ่าสังหารในสนามรบแทบไม่เคยเกิดอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ยามที่ต้องเผชิญหน้ากับพวกสายพันธุ์กลายพันธุ์รูปแบบใหม่ ทว่าในครั้งนี้...ทุกอย่างกลับดูแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
เขากลับรู้สึกตื่นเต้นและเืลมพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างหาได้ยากอสุรกายตั๊กแตนตำข้าวกลายพันธุ์ที่สูงใหญ่กว่าสองเมตรกู่ร้องคำรามลั่นก่อนจะสปริงข้อเท้าพุ่งร่างทะยานเข้าใส่ร่างกำยำอย่างบ้าคลั่ง!
เลโอยกท่อนแขนแกร่งขึ้นฉับพลัน พริบตานั้นนิ้วมือแกร่งทั้งห้าก็แปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็กรงเล็บอสูรแหลมคมส่องประกายสีทองคำสว่างวาบราวกับมีมีดสั้นปลาบคมห้าเล่มติดตั้งอยู่ กรงเล็บราชันสิงโตสามารถฉีกกระชากและทำลายทุกสรรพสิ่งที่มีความแข็งแกร่งได้อย่างง่ายดาย!
ฉัวะ!!!
หน้าอกแกร่งของอสุรกายตั๊กแตนกลายพันธุ์ถูกกรงเล็บสีทองคำคว้านแทงทะลุจนกลวงโบ๋เป็รูเบ้อเริ่มในพริบตา!มันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเ็ปแสนสาหัส ทั้งร่างผอมโซสั่นกระตุกรัว ๆก่อนจะล้มตึงสิ้นใจตายลงสู่พื้นหิน ของเหลวและเืสีเขียวสกปรกพุ่งกระเด็นสาดกระจายเปื้อนใบหน้าลำคอ และเสื้อผ้าทหารสีเข้มของเลโอจนชุ่ม
ชายหนุ่มยกลังมือขึ้นเช็ดคราบเือสูรบนแก้มสากออกช้าๆ ดวงตาสีทองอำพันเข้มหม่นมืดลงวูบหนึ่ง ทว่าในวินาทีที่ประสาทััรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายเืที่ผิดปกติทั่วทั้งร่างกำยำของราชันสิงโตก็แข็งค้างอยู่กับที่ราวกับถูกแช่แข็ง
“นี่มัน...” เขาดมคราบเืสีเขียวบนฝ่ามือหนาคิ้วเรียวขมวดหมุนแน่นเข้าหากันทันที
“สารปนเปื้อนเข้มข้นอย่างนั้นหรือ?!”
ตลอดระยะเวลาสองปีที่ถูกกักขัง เลโอลงมือสังหารพวกสายพันธุ์กลายพันธุ์ไปนับไม่ถ้วนต่อให้เป็มลพิษทมิฬระดับ SSS เขาก็ไม่เคยคิดใส่ใจอย่างมากที่สุดก็แค่เข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งแล้วลงมือเข่นฆ่าล้างบางพวกมันอย่างไม่ยั้งมือเท่านั้นเอง——
ทางด้านถังถังที่เพิ่งเคยเห็นฉากการ‘ฆาตกรรมฉีกศพ’ สด ๆ ต่อหน้าต่อตา ตอนนี้ขาทั้งสองข้างของเธอแข็งทื่อปานถูกหมุดเหล็กตอกตรึงอยู่กับพื้นหินไม่อาจขยับเขยื้อนหนีไปไหนได้เลยแม้แต่เิเเดียว
พอนางจ้องมองไปที่ร่างของเลโออีกครั้งท่าทางของราชันสิงโตกลับดูแปลกประหลาดคล้ายไม่อยากจะเชื่อในสิ่งเร้าบางอย่างทั้งที่เขาเป็ฝ่ายชนะศึกแท้ ๆ... หญิงสาวแว่วได้ยินเขาพึมพำคำว่า ‘สารปนเปื้อน’ออกมาจาง ๆ มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?
ตอนนี้เลโอดูผิดปกติไปมากแผ่นหลังกว้างโก่งงอต่ำลงเล็กน้อย สองมือกำแน่นจนเส้นเืปูดโปนราวกับกำลังใช้พลังกายทั้งหมดเพื่อกดข่มความคุ้มดีคุ้มร้ายบางอย่างในร่างอย่างสุดกำลัง
‘เสี่ยวเปิ่น!เ้าระบบแสบ! เกิดอะไรขึ้นกับพี่สิงโตน่ะ! ทำไมเขาทำท่าแบบนั้น!’ถังถังรีบส่งเสียงร้องเรียกถามระบบในใจด่วนจี๋
【ตึ่ง! ขอแจ้งเตือนโฮสต์: ตอนนี้ร่างกายของเป้าหมายกำลังจะเข้าสู่ภาวะ‘คลุ้มคลั่งอย่างสมบูรณ์’ แล้วครับ!】
‘คลุ้มคลั่งงั้นเหรอ?’
【เมื่อเผ่าพันธุ์อสูรสายเืบริสุทธิ์เข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งอย่างสมบูรณ์พวกเขาจะสูญเสียสติปัญญาและการควบคุมตนเองทั้งหมดและจะลงมือสังหารสิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่แบ่งแยกฝั่งมิตรหรือศัตรูครับ】
ถังถังพึมพำด้วยใจที่ตกวูบ “...งั้นหมายความว่าเขาจะหันมาโจมตีและฉีกศพฉันด้วยใช่ไหมฮะ?”
【สามารถเข้าใจในรูปแบบนั้นก็ได้ครับโฮสต์】
ในบรรดาสายพันธุ์กลายพันธุ์ทั้งหมดที่เลโอเคยปลิดชีพมาส่วนใหญ่สารปนเปื้อนทมิฬจะฝังตัวกระจุกอยู่เกาะที่ก้อนหัวใจทว่าเ้าอสุรกายตั๊กแตนตัวนี้ กลับมีสารปนเปื้อนละลายแฝงอยู่ในกระแสเืของมัน!
ราชันสิงโตยกฝ่ามือหนาข้างหนึ่งขึ้นปัดป้องใบหน้าร่างกายกำยำขนาดั์สั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อสมองส่วนลึกนึกขึ้นได้ว่ายังคงมีตัวเมียตัวน้อยยืนหลบอยู่ตรงมุมกำแพงเลโอจึงขยับใบหน้าหันขวับกลับไปมองนาง ั์ตาสีทองอำพันเข้มของเขาค่อย ๆแปรเปลี่ยนเป็สีแดงสดราวกับสีเืฉาน ฉายแวดุร้าย ดิบเถื่อนและกระหายเืเหมือนสัตว์ป่าหลุดกรงสายตาที่จ้องมองตรงมาทวีความร้อนแรงและบ้าคลั่งปานจะบดขยี้ร่าง
ถังถังจ้องมองท่าทางของเขาอย่างตกตะลึง
ลมหายใจเข้าออกของเลโอเริ่มหอบกระชั้นถี่และหนักหน่วงขึ้นแผ่นหลังหนาโก่งต่ำลงเรื่อย ๆ ตามสัญชาตญาณเตรียมพร้อมจู่โจมเขี้ยวสีขาวคมกริบงอกยาวพ้นริมฝีปากหยัก
อยาก...
ฆ่า... ให้หมด...
สิ่งมีชีวิตบ้าบอทั้งหมดบนโลกนี้ไม่ว่าจะเป็สายพันธุ์กลายพันธุ์ชั้นต่ำหรือเผ่าพันธุ์อสูรหน้าไหนก็ตาม ทุกสิ่งที่ยังคงมีลมหายใจอยู่...เขาอยากจะกระชากคอและฆ่าพวกมันทิ้งให้หมดสิ้น!สัญชาตญาณดิบเถื่อนของสัตว์ป่าในร่างของเลโอตอนนี้แทบไม่อาจกดข่มระงับไว้ได้อีกต่อไปชายหนุ่มร่างั์เริ่มก้าวเท้าหนาหนักมุ่งตรงมาทางที่ถังถังยืนอยู่ทันทีทว่าในวินาทีวิกฤตนั้นเอง——
ติ้ง!
ตู้ลิฟต์ส่วนกลางที่เคยปิดสนิทอยู่ด้านข้าง จู่ๆ หน้าจอตัวเลขดิจิทัลก็เริ่มขยับเปลี่ยนตัวเลขอัปชั้นอย่างรวดเร็วไม่นานนักเสียงสัญญาณก็ดังขึ้น พร้อมกับบานประตูลิฟต์ที่เปิดออกที่ชั้น B9 นี้พอดี!
ภายในลิฟต์ปรากฏร่างของเด็กสาวคนหนึ่งในชุดเดรสเ้าหญิงสีฟ้าอ่อนฟูฟ่อง นางกำลังยืนเบิกตากลมมองภาพเหตุการณ์นองเืตรงหน้าอย่างตกตะลึงพรึงเพริดรูปร่างของนางเล็กกะทัดรัด เอวบางร่างน้อย ผิวพรรณขาวเนียนราวกับหิมะ ดวงตากลมโตใสกระจ่างเส้นผมสีน้ำตาลหยิกยาวสลวยดุจสายน้ำตกทั่วร่างประดับประดาด้วยเครื่องเพชรพลอยระยิบระยับหรูหรา ปลายหูแมวสีน้ำตาลบนศีรษะสั่นระริกน้อยๆ ด้วยความประหม่า ก่อนที่นางจะค่อย ๆ ก้าวเท้าสั่นเทาเดินออกมาจากลิฟต์
“ท่าน... ท่านเลโอคะ...” นางเอ่ยเรียกเสียงเบาหวิว
เด็กสาวรีบเอ่ยแนะนำตัวเองด้วยหวังผูกมิตร“ข้าเป็เพศหญิงขุนนางชั้นสูงที่พ่อบ้านเฉียวคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ข้าได้รับคำสั่งให้เดินทางมารับใช้——”
ทว่าคำว่า “ท่าน”สุดท้ายยังไม่ทันจะได้หลุดพ้นจากริมฝีปาก เงาร่างดำมืดขนาดั์สายหนึ่งก็พุ่งทะยานมาประชิดตรงหน้าของนางในพริบตา!กรงเล็บอสูรสีทองคำยกขึ้นสูงเหนือหัว ตัวเมียเผ่าแมวขุนนางชั้นสูงผู้มาใหม่กรีดร้องลั่นเสียงหลงด้วยความสยดสยองทว่าในวินาทีต่อมา...ร่างบอบบางของนางก็ถูกกรงเล็บแหลมคมแทงควักทะลวงอกตัดขั้วหัวใจสะบั้นในพริบตาเดียว!
ตุบ...
“หนวกหูชะมัด...!”
เสียงแหบพร่าลึกล้ำของเลโอเต็มไปด้วยความดุร้ายเหี้ยมเกรียมหลังลงมือปลิดชีพตัวเมียเผ่าแมวตรงหน้า ร่างกำยำก็ยืนหอบหายใจเข้าปอดหนักหน่วงเืเนื้อและชีวิตเดียวตรงนี้...
มันยังไม่พอ...
ยังห่างไกลจากคำว่าอิ่มหนำสำราญเหลือกเกิน!
ถังถังยกสองมือขึ้นตะปบปิดปากตัวเองแน่นกริบหลังจากได้เห็นฉากการฆ่าฟันอันโเี้นี้เต็มสองตาเธอไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงลมหายใจเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย และในตอนนั้นเองเสียงสัญญาณระบบก็แผดดังขึ้นในใจอีกครา
【ตึ่ง! ตรวจสอบพบพิกัดไอเทม:ภาชนะบรรจุไอเทมภารกิจรอง ‘ลูกแก้วมรกต’อยู่บนเรือนร่างของตัวเมียเผ่าแมวขุนนางชั้นสูงคนนั้นครับโฮสต์!】
ถังถังกรอกตาในใจ “...”
‘ถามจริง?! ใครมันจะกล้าเดินเข้าไปล้วงศพตอนนี้กันย่ะ?! ก้าวเท้าออกไปตอนนี้ก็เท่ากับรนหาที่ตายให้ไอ้สิงโตคลั่งนั่นฉีกศพแทะเล่นชัดๆ!’*
ทว่าในใจของหญิงสาวกลับมีความ้าอยากจะทำภารกิจรองนี้ให้สำเร็จเป็อย่างมากเพราะเธอจำเป็ต้องได้ไอเทม ‘กุญแจลิฟต์’ มา! โดยเฉพาะหลังจากที่ได้เห็นความโเี้ไร้สติของเลโอยามเข้าสู่ภาวะคลุ้มคลั่งกับตาเธอยิ่งตระหนักและตอกย้ำในใจชัดเจนว่า...ตัวเองจำเป็ต้องหาทางหนีไปอยู่ให้ห่างไกลจากผู้ชายหน้าขนจอมอันตรายคนนี้ให้มากที่สุด!
ถังถังพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอัตราการเต้นของหัวใจยื่นมือบางยันกำแพงหินเย็นเยียบฝืนเรี่ยวแรงทั้งที่ขาสั่นให้ยืนตรง
“เ้า...”
เลโอใช้ฝ่ามือหนาที่มีกรงเล็บแหลมคมสีทองยกขึ้นกดซีกหน้าขวาของตนเองเอาไว้แน่นั์ปีศาจสีแดงสดราวกับสายเืสาดประกายรอดผ่านช่องนิ้วแกร่งจ้องเขม็งล็อกเป้าหมายมาที่ร่างระหงของถังถังตาไม่กะพริบ
“...เดินมานี่” เขาสั่งเสียงพร่า
ถังถังรู้สึกขนลุกซู่ชันไปทั้งแผ่นหลัง“มีอะไร... หรือเปล่าคะ?”
“อย่าพูดมาก... ข้าสั่งให้เ้ารีบเดินมานี่!”
ถังถังสูดหายใจเข้าลึก ๆแสร้งทำใจกล้าชี้ปลายนิ้วมาที่ตัวเอง “ท่านจำได้ไหม... ข้าเป็ใครคะ?”
เลโอนิ่งอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะเค้นเสียงรอดไรฟันตอบ“...ถังถัง”
‘หูยยย เขายังจำและเรียกชื่อฉันได้แฮะถ้างั้นก็แปลว่าในสมองน่าจะยังหลงเหลือสติสัมปชัญญะอยู่นิดหน่อย... ใช่ไหมนะ?’
หญิงสาวยังคงแสดงท่าทางลังเลใจทว่าทันใดนั้นเธอกลับได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำลึกหึ ๆ ดังแว่วออกมาจากลำคอของเลโออย่างน่าขนลุกถังถังกัดฟันกรอดสะกดข่มความหวาดกลัวทั้งหมดเอาไว้ในส่วนลึก ก่อนจะค่อย ๆก้าวเท้าเรียวเดินตรงเข้าไปหาคนร่างั์ตรงหน้าช้า ๆ
“เลโอคะ เมื่อกี้ท่านเป็อะไรไปเหรอ? ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงได้——”
หมับ! วินาทีต่อมา... ยังไม่ทันที่ถังถังจะเอ่ยถามจบประโยคเรือนร่างระหงบอบบางของเธอก็ถูกวงแขนแกร่งขนาดั์ของราชันสิงโตตวัดรั้งดึงเข้าไปสวมกอดรัดแน่นจนจมหายไปในอกกว้างอุ่นจัดทันที!
“อย่าขยับ...”เลโอกดกอดร่างนุ่มนิ่มของตัวเมียในอ้อมแขนเอาไว้แ่าจนแทบหลอมรวมเป็เนื้อเดียวกันบนเรือนร่างระหงของนางมีกลิ่นอายสายหนึ่งที่ตัวเขาชื่นชอบและถวิลหาอย่างที่สุด...
เพียงแค่ได้สูดดมกลิ่นหอมหวานบริสุทธิ์ของดอกมะลิป่า์จากกายนางกระแสความบ้าคลั่งดิบเถื่อนในสมองก็พลันสงบลงได้อย่างน่าอัศจรรย์ทั้งร่างกายและดวงิญญาอสูราที่แตกร้าว ราวกับได้รับการปลอบประโลมเยียวยาาแใจไปพร้อมๆ กัน
“ให้ข้าได้กอดเ้าอยู่แบบนี้... สักพักเถอะนะ”เลโอเอ่ยกระซิบเสียงแหบพร่าละมุนละไมขัดกับภาพอสูรร้ายเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง
856
