ก็บอกว่าแค่ดาบ กากๆของอาสึตะ ไงครับ

สวัสดีครับ ผมชื่อ อิราอิ อาสึตะ ตอนนี้ในสายตาผมที่มองทุ่งกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาของเกมส์ P.D.W (pozapu demon and wizard) อยู่ มันช่างเป็๲เกมส์ที่เร้าใจจริงๆ ในขณะที่ผมกำลังสูดอากาศหายใจอยู่ จู่ๆก็มีสไลม์สีเขียวตัวหนึ่ง ๠๱ะโ๪๪ออกมาจากข้างทุ่งหญ้า ในปากของมันคาบดาบเล่มหนึ่งมาด้วย โอ้ว มันช่างเป็๲ดาบที่วิจิตรตระการตาอะไรขนาดนี้ ตัวดาบประดับด้วยเพชรนิลจินดาหลากสี ที่ปลอกดาบเป็๲ลาย๬ั๹๠๱คาบแก้วสีมรกต จนผมสามารถ๼ั๬๶ั๼พลังอะไรบางอย่างที่อาจมีตัวตนอยู่ในโลกนี้ก็เป็๲ได้

เจ้าสไลม์สีเขียวตัวน้อย ค่อยๆ กระโดดดึ๋งๆเข้ามาหาผม แล้วมอบดาบเล่มนั้นให้กับผม ที่ปลายดาบสลักอักษรว่า ดาบฟ้าสยบปฐพี แค่ตัวอักษรภาษาโปปุรอน สี่ตัวก็ทำให้ผมตกใจอย่างมาก เฮ้ย นี่มันดาบในตำนานของเกมส์นี้นี่นา
"ผู้กล้า อาสึตะ ข้ามอบดาบในตำนานให้เจ้าแล้วนะ ข้าไปล่ะ " สไลม์เขียวตัวน้อยพูดแล้วก็จากลาไป ในขณะที่ผมกำลังจะถามอะไร จู่ๆก็มีลำแสงสีฟ้าลอยออกมาจากขาผม
"นี่มันอะไรกันน่ะ วงแหวนเวทย์หกแฉกเนี่ย "
วิ้ง วิ้ง วิ้ง ตูมมมมมมมมมมมมมมม
ผมถูกอัญเชิญ ทะลุตัวบ้านเข้ามาในห้องน้ำของสาวน้อยนางหนึ่ง นามว่า เอ็มม่า ตอนนี้เธอกำลังอาบน้ำและร้องเพลงอย่างสนุกสนาน ในสภาพเปลือยกาย แม้จะมีผ้าเช็ดตัวบางๆปิดไว้บ้างนิดหน่อยก็เถอะ แต่ผมแทบจะเห็นเรือนร่างที่สุดแสนเฟอเฟ็กของสาวงามระดับไอดอลม.ปลาย แทบทั้งหมดเลยทีเดียว ตั้งแต่หน้าอกคัพC นั่น แล้วก็หน้าตาที่แสนน่ารัก ปากนิดจมูกหน่อย ใบหน้ารูปไข่ได้รูป จัดว่าเป็นสาวงามอันดับ 1 ในปฐพี
" ผู้กล้า อาสึตะ ในที่สุดข้าก็อัญเชิญท่านมาได้ " เสียงของสาวน้อยเอ็มม่าดังราวเสียงกระดิ่ง ช่างน่ารักจริงๆ
" อันยอง เอ็มม่า (สวัสดีเอ็มม่า) เรียกข้ามาทำไมรึสาวน้อย รึจะให้ข้าปราบจอมราชาปีศาจเพื่อช่วยโลกนี้ " ผมเก็กเสียงหล่อเท่าที่ทำได้
" เปล่า ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่วันนี้ที่มหาลัย สอนเวทย์อัญเชิญมาใหม่ ข้าเลยอยากลองใช้ดู " เอ็มม่ากล่าวด้วยปากน้อยๆน่ารัก ทำให้ผมอยากแกล้งเธอขึ้นมา
" ไม่มีจอมราชาปีศาจ บุกโลก แล้วเรียกชั้นมาทำม๊ายยยยยยยยยยยยยยย"
"ขอโทษด้วยนะ ยังไงก็อยู่ที่บ้านชั้นไปก่อนแล้วกัน " เอ็มม่ากล่าวอย่างเป็นกันเองแล้วหยิบชาโปรอนกะ ชาเขียวไทยหายากมาให้ผมดื่มแก้กระหาย
' ปิดหน่อยเถอะแม่คุณ ผมเห็นของคุณหมดแล้ว เอ็มม่า ' ผมคิดในใจ ในขณะที่เอ็มม่า เดินขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำ
" มีอะไรเหรอ ผุ้กล้า อาสึตะ ชั้นไม่สวยถูกใจคุณหรือไง " เอ็มม่ากล่าว
" เปล่าๆ แต่รุ้ไหมว่า เมื่อกี้เธอร้องเพลงเสียงหลงมากเลย " ผมพูดด้วยความคิดชั่วร้าย
"จริงเหรอ แล้วจะทำไงดีล่ะ " เอ็มม่าถามด้วยความสงสัย
" วิธีแก้ก็คือ เธอต้องไปใส่เสื้อผ้าก่อน แล้วเอาน้ำราดตัว เอาถังคลุมหัวร้องเพลงในห้องน้ำ " ผมพูดราวบัณฑิตจบใหม่ที่มีความรุ้ระดับ ดอกเตอร์
" งั้น ชั้นจะรีบทำเลยนะ "เอ็มม่าพูดอย่างใสซื่อบริสุทธิ์ แล้วเดินไปใส่เสื้อผ้า ในที่ๆมีฉากกั้น หลังจากนั้น เธอก็สาดน้ำใส่ตัวเอง แล้วเอาถังคลุมหัวร้องเพลงในห้องส้วม
ในขณะที่เอ็มม่ากำลังร้องเพลงอยู่ ผมก็ได้เดินออกจากบ้านของเอ็มม่าไปยังร้านเหล้า อีวานน่า ในตัวเมืองทางฝั่งตะวันออก มันเป็นร้านเหล้าของ เจ๊มาเจนเต้ นั่นเอง ช่างเหมือนในเกมส์ P.D.W จริงๆ และที่นั่นผมพบเด็ก ม.2 กำลังเสิร์ฟเหล้ากับเครื่องดื่มชูกำลังอยู่ เธอมีชื่อว่าเรียโอ (ตัวละครจากเรื่อง ดวงนารีปกป้อง ทำไมต้องเป็นตรูด้วยฟระ )
'โลกนี้ไม่มีกฏหมายห้ามเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปีทำงานเสิร์ฟเหล้า พาร์ททาร์มเหรอไงนะ ' ผมคิดแล้วนั่งลงข้างเค้าเตอร์ แล้วสั่งบรั่นดีอย่างดีมาดื่ม มันช่างสดใสซาบซ่าจริงๆ เมื่อดื่มเหล้าจนเมาได้ที่ผมก็เผลอหลับไป
ในฝันผมอยู่ในสวนดอกกุหลาบแสนงามนับพันดอก ที่นั่นมีต้นไม้ใหญ่ ที่มีเทพ เทนชิ นั่งดื่ม ชาเขียวไทยอยู่บนกิ่งต้นไม้ ขนาดความสูงประมาณ 4เมตร ผมจึงตะโกนเรียกท่านจากทางด้านหลัง และด้วยความตกใจที่อยู่ๆมีคนมา เทพเทนชิ จึงตกลงมาจากต้นไม้เสียงดัง ตุบ
' มีปีกทำไมไม่บิน ' ผมคิด แต่ก็ทำให้เทพเทนชิโกรธมาก ท่านหันมาแล้วใช้เวทย์ทำให้ผมลอยตัวขึ้น หัวไปกระแทกกับต้นไม้ในบริเวณนั้นเสียงดังโป้ก
" ปล่อยผมลงนะ ท่านเทพ " ผมสบถด้วยถ้อยคำหยาบคาย เทพเทนชิจึงหัวเราะชอบใจแล้วสลายเวทย์ ให้ผมหล่นลงมาหน้าทิ่มพื้น เสียงดังแอ๊ค
แล้วเทพเทนชิ ก็เอาเท้าเหยียบหัวผมไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ
" อยากให้ข้าส่งเจ้าไปเกิด เป็นกางเกงในของสาวน้อยโลลิมะ "
"ไม่เอาครับ "
"เป็นสาวน้อยโลลิที่ชอบฉี่รดกางเกงตอนนอน ด้วยนะ "
" ไม่เอาครับ "
" ข้าหวังว่าเจ้าจะชอบ "
"ชอบกะผีสิท่านเทพ "
เทพเทนชิ พูดไม่พูดเปล่า ท่านถีบผมส่งลงไปยังแดนมนุษย์ทั้งๆที่หน้ายิ้มอยู่ แล้วกล่าวก่อนจากลากัน
"มีอะไรเรียกได้นะ "
" ผมจะไม่มีวันเรียกท่านเด็ดขาด " ผมพูดเช่นนั้นแต่ไม่นานหลังจากนั้น....
30 นาทีต่อมา................
พระเจ้าช่วยตรูด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ใช่แล้วครับผมกำลังถูก ราชันต์สิงโตนรกไล่งับอยู่ ข้างตัวผมกับไร้อาวุธใดๆต่อสู้กับมันทำให้ผมรุ้สึกไม่ดีเอาเสียเลย ผมถูกไล่มาจนถึงโขดหินแห่งหนึ่งและจนมุม ในขณะที่กำลังเหงื่อตก และไม่รุ้จะทำอะไรก็ได้มีเสียงเทพธิดาน้อยมาปลุก
"ตื่นได้แล้วคะ ร้านเราปิดแล้ว "
เป็นเสียงของ เรียโอ เด็กม.2 นั่นเอง เธอกำลังเขย่าผมอยู่ พร้อมกับคิดเงินค่าบรั่นดี
"บรั่นดี อย่างดี 6ขวด 300 เหรียญทองคะ "
" ผมไม่มีตังค์เลยอะ แม่หนู พอรุ้จักที่ดีๆสำหรับนักเดินทางอย่างผมจะหาเงินได้ไหม"
สาวน้อย เรียโอ ทำหน้าครุ่นคิด หลังจากนั้นเธอก็พยักหน้าทำไม้ทำมือ อย่างกับ โปรเฟสเซอร์ ที่มีประสบการณ์มาก
" คุณลุง ก็ต้องไปที่ กิลล์นักผจญภัยในเมือง ร็อคน่าแห่งนี้ไงคะ ที่นั่นจะมีบอร์ดรับเควสให้ทำอยู่ ถ้าไงค่าเหล้าหนูออกให้ก่อน " เรียโอกล่าวอย่างร่าเริง
"เรียกพี่ สิ เรียกลุงมันฟังดูแก่เกินไป ตรูเพิ่งจะ อายุ 25เองนะ "
"คะ ค่ะ พี่ก็พี่ "
"ขอบใจมากที่เลี้ยงเหล้านะ "
" ค่ะ "
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป