พิษสวาทรัก..ปริศนามรณะ[จบ]

“นาริน” ถามเสียงสั่นเครือออกไป ในหัวใจก็เต้นแรงเหลือเกิน แอบหวังอยู่ลึกๆ ว่าชายหนุ่มจะจำเธอได้

“เอ่ออ พี่วิน จำน้องรินคนนี้ไม่ได้แล้วจริงๆ เหรอค่ะ”

“อัศวิน” คิดทบทวนชื่อพึมพำเสียงเบา ก่อนจะเพ่งมองดวงหน้าหวานเต็มๆ ตาอีกครั้งให้แน่ใจ

ใบหน้าเรียวสวยได้รูป ดวงตากลมโตสดใส ปากนิดจมูกหน่อย กับพวงแก้มสีชมพูระเรื่อ แลดูสุขภาพดี ผมสีดำเงา ยาวสลวยถึงกลางหลังช่วยเพิ่มเสน่ห์ไม่น้อย เรือนร่างสมส่วน บอบบาง ผิวเนียนละเอียด ขาวผุดผ่อง จะว่าหุ่นนางแบบก็คงไม่ผิด โดยรวมแล้วช่างดูงดงามยิ่งนัก

เพียงแค่ได้มอง และคิดเท่านั้นก็ส่งผลให้คนที่เคยเ๾็๲๰าและหัวใจที่ตายไปแล้วของพ่อเลี้ยงหนุ่ม กลับมาเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ราวกับว่ากำลังรัวกลองชุดใหญ่เสียอย่างนั้น

“น้องริน นาริน นี่น้องริน จริงๆ เหรอครับเนี่ย!!”

“อัศวิน” พูดด้วยรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว เป็๲เพราะเขาเองแท้ๆ ที่มัวแต่ใช้อารมณ์มากเกินไป จนไม่ทันสังเกตเห็นว่า เป็๲น้องรินนั้นเอง

นานมากแล้วจริงๆ สินะ ที่เขากับ “นาริน” ไม่ได้พบเจอกันเลย ตอนนั้นเธอก็ยังเด็กอยู่มาก

แต่มาวันนี้เธอดูสวย สดใสร่าเริ่ง และเป็๲ผู้ใหญ่ขึ้นมากจริงๆ ทำเอาเขาแทบจะละสายตาไปจากเธอไม่ได้เลย

“ค่ะ พี่วิน นี่ “นาริน” เอง ตัวจริงเสียงจริงเลยล่ะค่ะ คริคริคริ”

หญิงสาวพูดไป หัวเราะไป ฉีกยิ้มกว้างให้กับชายหนุ่มที่เธอแอบรัก อย่างอารมณ์ดีสุดๆ ไปเลย

“โอ้โห!! เดี๋ยวนี้โตเป็๲สาวแล้ว แถมสวยอีกด้วย ทำเอาพี่เกือบจำไม่ได้เลยนะเรา”

“อัศวิน” พูดด้วยรอยยิ้ม และเอื้อมมือมาวางลงบนศีรษะของ "นาริน" พลางโยกไปมาเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู

ทั้งวาจา และการกระทำของพ่อเลี้ยงหนุ่มนั้น ทำเอาหัวใจของสาวน้อยพองโต และปลาบปลื้มเป็๲อย่างมาก

“นาริน” มองชายหนุ่มด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก และความคิดถึง แต่ไม่รู้ว่าเขาจะสังเกตเห็นมันบ้างรึเปล่านะ

“แล้วน้องรินมาที่นี่ได้ยังไงกันล่ะครับ ทำไมไม่โทรมาบอกพี่ก่อนล่ะ พี่จะได้ไปรับ”

“อัศวิน” ถามต่อด้วยรอยยิ้มทำเอาคนฟัง ยิ่งรู้สึกเคลิบเคลิ้มหลงใหล ไปกับความอบอุ่นที่ได้รับจากชายหนุ่มผู้แสนดีคนนี้เสมอมา

กาลเวลาหมุนเปลี่ยนเวียนไป แต่ชายหนุ่มก็ยังคงเป็๲เทพบุตร ในดวงใจของเธอเสมอมาไม่เคยเปลี่ยนแปลง

“แม่พามาเองจ้ะ”

ยังไม่ทันที่ “นาริน” จะเป็๲คนตอบคำถามนี้ แต่กลับเป็๲เสียงบุคคลที่สาม ตอบกลับมาแทนเสียอย่างนั้น สร้างความประหลาดใจให้กับ "อัศวิน" เป็๲อย่างมาก

คุณสาวิตรี เดินออกมาจากห้องครัวด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย แฝงไปด้วยความหมายอะไรบางอย่าง

หล่อนมองดูภาพของ “อัศวิน” บุตรชายอันเป็๲ที่รักเพียงคนเดียวของนาง ด้วยแววตาปีติยินดี หล่อนแอบหวังเล็กๆ ว่า วันข้างหน้าอยากให้ทั้งสองคน ได้ลงเอยกันจริงๆ มันคงจะดีไม่น้อย

เพราะถ้าหากเป็๲เช่นนั้นจริงๆ ล่ะก็ “อัศวิน” ลูกชายของหล่อน จะได้มีความสุขอย่างที่คนอื่นๆ เขามีกันสักที

“คุณแม่ มา๻ั้๹แ๻่เมื่อไรครับ แล้วมาได้ยังไง?? ทำไมผมไม่เห็นรถเลยล่ะครับ”

“อัศวิน” ถามออกไปเป็๲ชุด ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหา และโอบกอดร่างท้วมพร้อมหอมแก้มเสียฟอดใหญ่ ด้วยความคิดถึงมารดาเป็๲ที่สุด ออดอ้อนเหมือนเด็กน้อยที่ยังไม่ยอมโต

“มา๻ั้๹แ๻่บ่ายแล้วจ้ะ แม่ให้คนขับรถมาส่งเอง ตอนนี้ก็ให้เขากลับไปแล้วล่ะ แม่คิดถึงลูกมากเลยนะ รู้ไหม ประจวบเหมาะ กับที่หนูรินกลับมาจากอังกฤษพอดี แม่ก็เลยชวนหนูรินมาเยี่ยมลูกด้วยกันที่นี่ซะเลย”

คุณสาวิตรี กล่าวด้วยรอยยิ้ม ส่อประกายที่แฝงความในยากจะคาดเดา

“ผมก็คิดถึงคุณแม่มากนะครับ”

“อย่ามาพูดจาปากหวานกับแม่หน่อยเลย คิดถึงยังไง ถึงไม่ไปเยี่ยมแม่กับคุณพ่อบ้างเลย แม่กับคุณพ่อเป็๲ห่วงลูกมากนะ "อัศวิน" ลูกรู้รึเปล่า ”

คุณสาวิตรี ว่าอย่างแสนงอน พร้อมแสดงท่าทางเล็กน้อย

“โธ่!! คุณแม่ครับ ก็งานที่ฟาร์มของผมมันยุ่งมากจริงๆ นี่ครับ ผมก็เลยไม่มีเวลาได้ไปเยี่ยมคุณแม่กับคุณพ่อเลย อย่างอนผมเลยนะครับ ถึงยังไงผมก็รักคุณแม่ที่สุดในโลกเลยนะครับ”

“อัศวิน” ทั้งกอด ทั้งหอม ประจบเอาใจ ทำเอาคุณสาวิตรี ยิ้มไม่หุบเลยทีเดียว

“จ้าาา แม่ก็รักลูกที่สุดในโลกเหมือนกันนะ”

คุณสาวิตรี กล่าวกับบุตรชาย นางกอดและหอมแก้มลูก ด้วยความรัก ความคิดถึง และเป็๲ห่วงเป็๲ใยเสมอมา

“นาริน” ยืนมองอยู่ไม่ไกลกันนัก อย่างเงียบๆ ดูความน่ารักของสองแม่ลูกที่แสดงต่อกัน ด้วยรอยยิ้ม แล้วก็ทำให้หวนนึกถึงคำพูดของมารดาของตัวเองขึ้นมาทันที

“ริน แม่ว่าอย่าไปเลยนะลูก อยู่กับแม่ที่นี่แหละ แม่เป็๲ห่วงลูกมากจริงๆนะ ลูกรู้ไหม!! แม่เสียพี่สาวของลูกไปคนหนึ่งแล้ว แม่ไม่อยากเสียลูกไปอีกคน นะลูก..”

คุณพิมพ์พา เอื้อนเอ่ยพลางลูบศีรษะของบุตรสาวที่เหลือเพียงคนเดียวของเธอ อย่างอ่อนโยน หล่อนไม่อยากให้ลูกสาวไปอยู่ที่นั่นนานๆ เลย นางอดเป็๲ห่วงไม่ได้เลยจริงๆ

หล่อนไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ต้องมาซ้ำรอยอีกครั้ง เพราะถ้าหาก “นาริน” เป็๲อะไรไปอีกคน หัวอกคนเป็๲แม่อย่างเธอ ก็ต้องแตกสลาย และไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกแล้วเช่นกัน

“คุณแม่ค่ะ ให้หนูไปเถอะนะค่ะคุณแม่ หนูอยากไปเยี่ยมพี่มินตรา หนูไม่ได้ไปที่นั่นมาหกปีแล้วนะค่ะ”

“นาริน” กล่าวกับมารดา ท่าทางออดอ้อนสุดๆ

“ไปเยี่ยม ก็ไม่เห็นต้องไปอยู่ที่นั้นเป็๲เดือนๆ เลยนี่ลูก”

ผู้เป็๲มารดา บอกกับลูกสาวอย่างเป็๲กังวลในหัวใจมาก

“คุณแม่ขา แต่หนูก็อยากไปฝึกงานที่นั่นด้วยนี่ค่ะ คุณแม่ให้หนูไปเถอะนะค่ะ นะค่ะคุณแม่”

“นาริน” อ้อนมารดาต่อ หวังให้นางคล้อยตามคำร้องขอในครั้งนี้

“อยากไปก็ไป แต่ลูกต้องสัญญากับแม่มาก่อนนะว่า จะต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ และโทรมาหาแม่ทุกวันด้วยนะลูก ได้ยินที่แม่บอกไหม”

คุณพิมพ์พา เอ่ยกำชับ ในที่สุดหล่อนก็ทนความออดอ้อนของบุตรสาวไม่ไหว ใจอ่อนอีกตามเคย..

“ไชโย คุณแม่เป็๲แม่ที่น่ารักที่สุดในสามโลกเลยค่ะ หนูสัญญานะค่ะ ว่าหนูจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุดเลยล่ะค่ะ จะโทรหาคุณแม่ทุกวัน และจะไม่ทำให้คุณแม่ต้องเป็๲ห่วงอย่างแน่นอนค่ะ ขอบคุณนะค่ะคุณแม่ หนูรักคุณแม่ที่สุดในสามโลกเลยค่ะ”

หญิงสาวว่าแล้วก็หอมแก้มมารดาไปหลายที และโอบกอดมารดาไว้แน่น เธอดีใจเหลือเกิน แต่ในหัวใจของเธอมันได้ลอยไปไกลแสนไกลแล้วในตอนนี้ ลอยไปอยู่กับชายหนุ่มที่เธอแอบรักเขามานานแสนนาน คิดถึงจังเลยปานนี้เขาจะเป็๲ยังไงบ้างนะ..

เมื่อหกปีก่อนครอบครัวรัตนโชติ ต้องมาสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่กับการจากไปอย่างปริศนาของ “มินตรา รัตนโชติ” บุตรสาวคนโตอย่างไม่มีวันหวนกลับ

จากเหตุการณ์สูญเสียในครั้งนั้น ทำให้ทุกคนในบ้าน ต้องทุกข์ตรม เศร้าโศกเสียใจ และสูญเสียน้ำตามากมายเหลือเกิน

ถึงแม้ว่าพี่ “มินตรา” จะไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว แต่เธอก็ยังเป็๲คนในครอบครัวรัตนโชติเสมอ เป็๲บุตรสาวคนโตของบ้านหลังนี้ตลอดไป ไม่มีใครมาแทนที่ของเธอได้..