"แชะ! แชะ! แชะ! แชะ!"
เสียงชัตเตอร์รัวดังกระทบผนังกระจกของสระว่ายน้ำบนดาดฟ้าโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ แสงแดดบ่ายแก่จัดสาดกระทบผิวน้ำจนระยิบระยับ สะท้อนร่างที่สมบูรณ์แบบที่สุดในวงการนางแบบ ณ ขณะนี้
ภาสิกา... หรือในชื่อวงการที่ทุกคนรู้จัก "เรมิ" กำลังโพสท่าอยู่บนขอบสระ
เธออยู่ในชุดบิกินี่ตัวจิ๋วสีแดงสด... "จิ๋ว" ในความหมายที่แท้จริง ผ้าสามเหลี่ยมสองชิ้นปิดยอดอกไซส์ 36 ของเธอแทบไม่มิด ชิ้นล่างเป็เพียงสายเชือกเส้นเล็กๆ ที่ร้อยผ่านร่องสะโพกกลมกลึง เผยให้เห็นผิวขาวละเอียดตัดกับสีแดงของชุดและสีฟ้าของน้ำ
"สวยมากเรมิ! กัดปากนิดนึง... ใช่! แบบนั้นแหละ!" เสียงช่างภาพะโสั่ง
เรมิทำตามอย่างว่าง่าย เธอเอียงคอเล็กน้อย ปล่อยเส้นผมยาวสลวยให้คลอเคลียแผ่นหลัง กัดริมฝีปากอิ่มล่างของตัวเองเบาๆ สายตาที่ส่งไปยังเลนส์กล้องนั้น "เซ็กซี่" อย่างไร้ที่ติ มันคือสายตาที่ทำให้ยอดขายนิตยสารทุกฉบับที่เธอขึ้นปกพุ่งทะยาน
"ดี! ดีมาก! ขออีกช็อต ลุกขึ้นยืน หันหลังให้กล้อง แล้วมองกลับมา!"
เรมิยืดตัวลุกขึ้น ความสูง 170 เิเของเธอโดดเด่นท่ามกลางทีมงาน ร่างกายที่ไร้ไขมันส่วนเกิน อวดส่วนโค้งเว้าที่พระเ้าบรรจงสร้าง เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายแน่น และบั้นท้ายกลมกลึงที่บิกินี่ชิ้นล่างแทบจะกลืนหายเข้าไป
เธอหันหลังให้กล้อง โชว์แผ่นหลังเนียน แล้วหันใบหน้าสวยคมกลับมามองผ่านไหล่
"แชะ! แชะ! แชะ!"
ทีมงานทุกคน ทั้งสไตลิสต์ ผู้ช่วยช่างภาพ ต่างกลั้นหายใจมองภาพตรงหน้า เรมิคือปรากฏการณ์ เธอคือ "อัจฉริยะ" แห่งวงการถ่ายแบบเซ็กซี่อย่างแท้จริง
แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังชื่นชม... ในแววตาของเรมิกลับมีบางอย่างที่ต่างออกไป
มันคือความ "เบื่อหน่าย"
ไม่ใช่เบื่องาน แต่เบื่อ "ขอบเขต"
นี่คือนิตยสารเล่มสุดท้ายตามสัญญาของเธอ ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอขึ้นปกมาแล้วทุกหัว โพสท่ามาแล้วทุกแบบ บิกินี่... ชุดชั้นใน... หรือแม้แต่การถ่ายแบบ "เซ็กซี่นู๊ด" ที่ใช้ผมปิดหน้าอก หรือใช้มือบังส่วนสำคัญ
เธอยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการ "กราเวียร์" หรือนางแบบแนวเซ็กซี่ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนเพดานที่มองไม่เห็น
"มันยังไม่พอ..."
ความคิดนี้ดังซ้ำๆ ในหัวของเธอขณะที่โพสท่าต่อไป
"มันยังไม่สุด"
ร่างกายของเธอ... ร่างกายที่ทุกคนใฝ่ฝัน... มันมีศักยภาพมากกว่านี้ ศิลปะแห่งเรือนร่างที่เธอ มันถูก "จำกัด" ด้วยคำว่า "เซ็กซี่แต่พองาม" หรือ "วาบหวิวแต่อย่าโจ่งแจ้ง"
เธอรู้สึกเหมือนนักเปียโนระดับโลกที่ถูกบังคับให้เล่นแต่เพลงกล่อมเด็ก
"โอเค! คัท! ถ่ายเสร็จแล้วครับ!" เสียงช่างภาพดังขึ้น "สุดยอดมากเรมิ! ปิดจ็อบได้อย่างสวยงาม!"
เรมิยิ้มบางๆ รับคำชม เธอเดินไปหยิบผ้าคลุมมาสวมทับร่างที่เปียกน้ำ ขณะที่ทีมงานเริ่มเก็บของ เธอมองออกไปไกล... มองตึกระฟ้าที่อยู่รอบๆ
"ขอบคุณค่ะทุกคน" เธอกล่าวลาด้วยความเป็มืออาชีพ ก่อนจะเดินเข้าห้องพักเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
เธอมองตัวเองในกระจก... บิกินี่สีแดงยังคงเปียกแนบเนื้อ เธอมองหน้าอกไซส์ 36 ที่ล้นทะลักออกมา เธอรู้ว่าภาพเซ็ตนี้จะขายดี แต่สำหรับเธอ... มันก็แค่ "ภาพเดิมๆ" ในชุดใหม่
เธอรู้สึกว่าศักยภาพของเธอกำลังจะเหี่ยวเฉาถ้ายังติดอยู่ในกรอบนี้
หนึ่งชั่วโมงต่อมา...
เรมิในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์ขาดเข่า ขับรถมินิคูเปอร์สีขาวของเธอมาจอดในที่จอดรถใต้ดินของอาคารสำนักงานแห่งหนึ่งที่ดูเรียบง่ายจนน่าประหลาดใจ
ที่นี่ไม่ใช่สตูดิโอถ่ายแบบหรูหราที่เธอคุ้นเคย แต่เป็ออฟฟิศของโปรดักชั่นเฮาส์ขนาดกลางที่เพิ่งเปิดตัวได้ไม่นาน
เธอกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้น 15 ประตูลิฟต์เปิดออก เผยให้เห็นออฟฟิศที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทา-ดำ ดูทันสมัยและ "จริงจัง" ผิดกับภาพลักษณ์ของ "วงการหนังผู้ใหญ่" ที่คนทั่วไปคิด
ผู้หญิงคนหนึ่งในวัยเกือบสี่สิบ นั่งรอเธออยู่ที่โซฟารับแขก เธอคือ "พี่จูน"
พี่จูนเป็ผู้กำกับหญิงที่กำลังมาแรง เธอมีสายตาที่เฉียบคม และเป็คนเดียวที่มองเห็น "บางอย่าง" ในตัวเรมิที่คนอื่นมองไม่เห็น
"มาตรงเวลาเป๊ะเลยนะเรมิ" พี่จูนทักทายด้วยรอยยิ้มสบายๆ "น้ำอะไรหน่อยไหม?"
"ไม่เป็ไรค่ะพี่จูน" เรมินั่งลงตรงข้าม ท่าทีของเธอมั่นคง ไม่มีความประหม่า
นี่คือการนัดพูดคุยครั้งที่สาม... และน่าจะเป็ครั้งสุดท้าย
พี่จูนไม่ได้ชวนเธอแบบกดดัน ไม่ได้เอาเงินก้อนโตมาล่อ แม้ว่าตัวเลขที่เสนอมาจะสูงลิ่ว แต่พี่จูนชวนเธอแบบ "ท้าทาย"
"ถ่ายแบบวันนี้เป็ไงบ้าง?" พี่จูนเริ่มบทสนทนา
"ก็เหมือนเดิมค่ะ" เรมิตอบตรงๆ "โพสท่าเดิมๆ ที่คนอยากเห็น"
พี่จูนพยักหน้าเหมือนเข้าใจ "พี่รู้... เรมิเบื่อ"
เรมิมองสบตาผู้กำกับหญิง "พี่จูนรู้ได้ไงคะ?"
"สายตาเรมิบอก" พี่จูนเอนหลังพิงโซฟา "สายตาของคนที่อยากจะ 'ปลดปล่อย' อะไรบางอย่าง แต่ยังหาสนามที่เหมาะสมไม่ได้"
พี่จูนเว้นจังหวะ ก่อนจะเข้าประเด็นที่ค้างคาจากการคุยครั้งก่อน
"เรมิ... พี่จะไม่พูดอ้อมค้อมนะ" พี่จูนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "สิ่งที่พี่กำลังจะเสนอ มันไม่ใช่แค่การ 'แก้ผ้า' หน้ากล้อง มันไม่ใช่แค่การ 'มีเซ็กส์' ให้คนดู"
เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเรมิ
"สิ่งที่พี่กำลังชวนเรมิมาทำ... คือการ 'ปฏิวัติ' วงการ"
เรมินิ่งฟัง... หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย นี่คือสิ่งที่เธอรอคอย... "ความท้าทาย"
พี่จูนพูดต่อ "วงการ AV ไทย หรือแม้แต่เอเชีย มันติดกับดักเดิมๆ มานาน... ขายแต่ความใคร่ ขายแต่ท่าทาง แต่ไม่เคยขาย 'ศิลปะ' หรือ 'อัจฉริยภาพ' ทางเพศเลย"
"จนกระทั่งพี่เห็นงานของเรมิ... แม้แต่ในภาพบิกินี่ที่ดูใสๆ พี่ก็เห็น... เรมิ 'ใช้ร่างกาย' เป็"
พี่จูนชี้มาที่เธอ "วงการนี้รอคนแบบเรมิอยู่... คนที่จะยกระดับมันให้เป็ศิลปะ เรมิไม่ใช่แค่สวย ไม่ใช่แค่หุ่นดี แต่เรมิมี 'สมอง' ในการใช้ร่างกาย"
คำว่า "สมองในการใช้ร่างกาย" กระแทกใจเรมิอย่างจัง
นี่คือคำที่เธอค้นหามาตลอด!
คนอื่นชมเธอว่า "สวย" "เอ็กซ์" "นมใหญ่" แต่ไม่เคยมีใครชมว่าเธอ "ฉลาด" ในการใช้สิ่งที่เธอมี
"พี่ไม่้านางเอก AV ที่ทำตามบท" พี่จูนกล่าวต่อ "พี่้า 'ศิลปิน' ที่จะมาร่วมสร้างงานมาสเตอร์พีซชิ้นแรกของวงการนี้ พี่้า 'เรมิ' มาเป็ตำนาน"
"นี่ไม่ใช่การตกต่ำ" พี่จูนตบลงบนแฟ้มโปรเจกต์ที่วางบนโต๊ะ "แต่นี่คือการก้าวขึ้นไปอีกขั้นที่สูงกว่า... สูงกว่าที่วงการนางแบบเซ็กซี่จะให้เรมิได้"
ความเงียบเข้าปกคลุม... เรมิไม่ได้ตอบทันที เธอกำลังประมวลผล
มันคือความเสี่ยง... เสี่ยงต่อชื่อเสียง เสี่ยงต่อการถูกตีตรา แต่... มันคือความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต
"เรมิคิดว่า... เรมิทำได้เหรอคะ?" เธอถาม ไม่ใช่เพราะไม่มั่นใจ แต่เพื่อยืนยัน
พี่จูนยิ้มมุมปาก "เรมิไม่ได้แค่ 'ทำได้' ... เรมิ 'เกิดมาเพื่อสิ่งนี้' ต่างหาก"
คืนนั้น...
เรมิกลับมาถึงคอนโดมิเนียมหรูริมแม่น้ำเ้าพระยา ห้องเพนท์เฮาส์ขนาดสองร้อยตารางเมตรนี้ คือรางวัลจากน้ำพักน้ำแรงตลอดสามปีของเธอ เธอไม่ได้เกิดมาร่ำรวย พ่อแม่เป็ข้าราชการธรรมดา แต่เธอใช้ "ต้นทุน" ที่เธอมี สร้างทุกอย่างขึ้นมาด้วยตัวเอง
เธอก้าวเข้ามาในห้องที่เงียบสงบ แสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามส่องสว่างเข้ามาในห้องนอนใหญ่
เรมิไม่ได้เปิดไฟ... เธอเดินตรงไปยังกระจกเงาบานั์ที่ตั้งตระหง่านเต็มผนังด้านหนึ่ง
เธอยืนนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง... ก่อนที่มือเรียวจะค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกทีละเม็ด... เผยให้เห็นบราเซียสีดำลูกไม้
เธอถอดมันออก...
จากนั้น เธอก็ปลดตะขอกางเกงยีนส์ รูดซิปลง... กางเกงร่วงลงไปกองที่ข้อเท้า พร้อมกับกางเกงชั้นในตัวจิ๋วสีดำ
และในที่สุด...
"ภาสิกา" ในวัย 20 ปี ก็ยืนเปลือยเปล่าหมดจดอยู่หน้ากระจกเงา... ภายใต้แสงจันทร์และแสงไฟจากมหานคร
เธอมองสำรวจ "เครื่องดนตรี" ของตัวเองอย่างพินิจพิเคราะห์...
ความสูง 170 เิเ ทำให้เธอดูสง่างามราวกับรูปสลักกรีก ผิวพรรณสีน้ำผึ้งอ่อนๆ ละเอียดเนียนไปทั้งตัว ไร้ตำหนิใดๆ
ไล่จากลำคอระหง... สู่ไหปลาร้าที่คมชัด... และเนินอกอิ่มที่เริ่มต้นความมหัศจรรย์
หน้าอกไซส์ 36...
มันคือผลงานชิ้นเอกของธรรมชาติ ไม่ใช่การศัลยกรรม มันสมบูรณ์แบบทั้งขนาดและรูปทรง ฐานอกกว้างกำลังดี แต่เนื้อเนินอกกลับพุ่งสูงชัน เต่งตึง และตั้งชูชันอย่างท้าทายแรงโน้มถ่วง ยอดถันสีชมพูอ่อนเหมือนกลีบกุหลาบแรกแย้ม บัดนี้มันกำลังแข็งสู้กับความเย็นของเครื่องปรับอากาศ
เรมิยกมือขึ้น... ััความนุ่มหยุ่นของมัน... นี่คือหนึ่งในอาวุธที่ทรงพลังที่สุดของเธอ
สายตาเธอลดต่ำลง... ผ่านหน้าท้องที่แบนราบ... และ "เอวคอด" ที่โค้งเว้าเข้าอย่างน่าอัศจรรย์ มันคือส่วนโค้งที่ทำให้นักวิจารณ์หลายคนเรียกว่า "S-Curve ที่สมบูรณ์แบบที่สุด"
และจากความคอดกิ่วนั้น... มันก็ะเิออกเป็ "สะโพกผาย" ที่กลมกลึงรับกันอย่างพอดิบพอดี สะโพกที่แน่นตึง ไม่หย่อนคล้อย บั้นท้ายที่งอนงามราวกับลูกพีชสุกเต็มที่
เธอมองต่ำลงไปอีก... ผ่านสามเหลี่ยมสวาทที่ถูกดูแลอย่างดี... สู่เรียวขาที่ยาวเหยียด ไร้เซลลูไลท์
นี่คือร่างกายที่ทำให้ผู้ชายคลั่ง และผู้หญิงอิจฉา
แต่สำหรับเรมิในตอนนี้... เธอไม่ได้มองมันด้วยความหลงใหลในความงาม
เธอมองมันด้วยสายตาของ "ศิลปิน" ที่กำลังประเมินเครื่องมือ...
"ร่างกายนี้..." เธอคิดในใจ พลางยกแขนขึ้น บิดตัวซ้ายขวา ดูแสงเงาที่ตกกระทบร่างกาย...
"...มันคือเครื่องดนตรีชั้นเลิศ"
เธอคิดถึงคำพูดของพี่จูน... "สมองในการใช้ร่างกาย"
ใช่... เธอรู้ดีว่าต้องขยับสะโพกยังไงให้ดูเย้ายวนที่สุด ต้องแอ่นอกแค่ไหนถึงจะดึงสายตาได้ ต้องใช้สายตาแบบไหนถึงจะสื่ออารมณ์ "เชิญชวน" หรือ "ปฏิเสธ"
ที่ผ่านมา... เธอเล่นได้แค่โน้ตง่ายๆ ในวงการถ่ายแบบเซ็กซี่
แต่สิ่งที่พี่จูนเสนอมันต่างออกไป...
มันคือการเล่น "ซิมโฟนี"
มันคือการแสดงศักยภาพสูงสุดของเครื่องดนตรีชิ้นนี้... ไม่ใช่แค่การโพสท่านิ่งๆ แต่คือการ "เคลื่อนไหว" การ "ตอบสนอง" การ "แสดงอารมณ์" ผ่านทุกอณูของร่างกาย
"และฉัน..." เรมิคิดต่อ ขณะที่เธอมองสบตาตัวเองในกระจก... แววตาที่เคย "เบื่อหน่าย" เมื่อตอนบ่าย บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วย "ความตื่นเต้น"
"...กำลังจะเล่นมันในคอนเสิร์ตฮอลล์ที่ใหญ่ที่สุด"
เธอไม่กลัวการถูกตีตรา... เพราะเธอรู้ว่าสิ่งที่เธอกำลังจะทำ มันคือ "ศิลปะ"
เธอไม่สนเื่เงิน... เพราะเธอมีมากพอแล้ว
แต่เธอสน "ความท้าทาย"
ความท้าทายที่จะเป็ "ตำนาน" ความท้าทายที่จะ "ปฏิวัติ" วงการ และความท้าทายที่จะพิสูจน์ว่า "ภาสิกา" คือ "อัจฉริยะ" ตัวจริง... ไม่ใช่แค่หน้าตา รูปร่าง แต่รวมถึง "อัจฉริยภาพทางเพศ" ด้วย
เรมิหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง ร่างกายของเธอยังคงเปลือยเปล่า เธอกดเบอร์ที่เพิ่งได้รับมา
ปลายสายรับทันทีเหมือนรออยู่
"ว่าไงเรมิ... คิดว่ายังไง?" เสียงพี่จูนดังมา
เรมิยิ้มให้กับเงาสะท้อนที่งดงามที่สุดในกระจก...
"พี่จูนคะ... เรมิ ตกลงค่ะ"
32K
