ไป๋ซูเฉียวปรับสีหน้าจากความหงุดหงิดเป็รอยยิ้มพราวเสน่ห์เคลือบยาพิษร่างระหงในชุดวอร์มรัดรูปเกรด A ที่เพิ่งได้มาใหม่ซึ่งเน้นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนเดินนวยนาดเข้าไปหาเป้าหมายอย่างมีจริตจะก้าน
ไป๋ซูเฉียวยืนพิงประตูรั้วหน้าบ้านด้วยท่าทางสุดเย้ายวนพร้อมกับส่งเสียงขัดจังหวะสองหนุ่มสาวที่ดูเหมือนกำลังจะพลอดรักกัน
"อุ๊ย...นึกว่าใครที่แท้ก็คู่รักบันลือโลกนี่เอง"น้ำเสียงของเธอหวานหยดย้อย แต่แฝงไปด้วยความประชดประชันระดับสิบ
เหรินเจี๋ยชะงักฝีเท้าทันทีเขาเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงและวินาทีนั้นเขาก็ต้องตกตะลึง ภาพจำของไป๋ซูเฉียวในหัวของเขาหล่อนคือผู้หญิงโทรม ๆ ที่วัน ๆเอาแต่ก้มหน้าก้มตาปักผ้าหรือไม่ก็แต่งหน้าหนาเตอะวิ่งไล่ตามเขาอย่างคนบ้า
แต่ทว่าผู้หญิงตรงหน้าเขานี้ชั่วข้ามคืนกลับมีผิวพรรณเปล่งปลั่ง นวลแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อจาง ๆซึ่งเป็ผลพวงจากการออกกำลังกายอย่างหนัก ชุดวอร์มสีดำรัดรูปขับเน้นเอวคอดกิ่วและสะโพกกลมกลึงที่ร่างกายนี้ซุกซ่อนไว้หยาดเหงื่อที่เกาะพราวตามลำคอระหงเมื่อต้องแสงจันทร์ทำให้เธอดู...ยั่วยวนอย่างน่าประหลาดใจ!
"ซู...ซูเฉียวเหรอ?"เหรินเจี๋ยเผลอเรียกชื่อเธอออกมาสายตาจับจ้องไปที่เรือนร่างของเธออย่างลืมตัว
หลินอีที่ยืนเกาะแกะอยู่ข้างๆ ชายหนุ่ม ััได้ถึงปฏิกิริยาความเ้าชู้ของชายคนรักเธอจึงรีบบีบแขนเขาแน่นขึ้นพลางส่งสายตาอาฆาตไปให้ไป๋ซูเฉียว
"ซูเฉียว..."หลินอีแสร้งทำเสียงเศร้า"ทำไมถึงแต่งตัว...เอ่อ...ล่อแหลมแบบนี้มายืนหน้าบ้านล่ะ? ชาวบ้านจะมองไม่ดีเอานะ เพิ่งจะโดนพี่เจี๋ยปฏิเสธไปแท้ ๆยังจะมาเรียกร้องความสนใจอีกเหรอ?"
‘เหอะ!เข้าทาง!’
ไป๋ซูเฉียวหัวเราะในลำคอเบาๆ เธอไม่สนใจหลินอีเลยแม้แต่น้อย เธอก้าวเท้าเปลือยเปล่าเข้าไปหาเหรินเจี๋ยช้า ๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจจนเหรินเจี๋ยเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ
"เรียกร้องความสนใจงั้นเหรอ?"ไป๋ซูเฉียวย้อนถามพลางยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้า"ฉันก็แค่มายืนรับลมหลังจากออกกำลังกาย ส่วนใครจะมองยังไงมันก็เื่ของเขาหรือว่า..."
เธอหยุดยืนตรงหน้าเหรินเจี๋ยระยะห่างระหว่างเธอกับเขาห่างกันเพียงแค่คืบมือเดียวเท่านั้นกลิ่นหอมของสบู่ส้มราคาแพงจากร่างกายของเธอลอยไปเตะจมูกชายหนุ่มแทนที่จะเป็กลิ่นเหงื่อเหม็นเปรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็
"หรือว่านาย...ทนมองฉันที่แต่งตัวล่อแหลมแบบนี้ไม่ได้เหรินเจี๋ย?"
ไป๋ซูเฉียวช้อนตามองเขาใช้สายตาแบบที่เคยใช้ล่อลวงพระเอกในซีรีส์เื่นางมารพรรคมารแดนเหนือ มันเป็สายตาที่เหมือนจะเชิญชวนแต่ก็ดูเหมือนกำลังดูแคลนและเย่อหยิ่งอยู่ในที
"เธอกำลังเล่นบ้าอะไรไป๋ซูเฉียว!"เหรินเจี๋ยเสียงสั่นเล็กน้อย ใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่เคยเห็นไป๋ซูเฉียวในมุมนี้มาก่อนมันเป็มุมที่ดูสวยสง่าและอันตรายต่อหัวใจเป็บ้า"คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะเสียดายเธอเหรอ?"
"เสียดาย?"ไป๋ซูเฉียวหัวเราะเสียงใส ขยับหน้าเข้าไปใกล้หูของเขาแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแ่เบาที่ได้ยินกันแค่สองคน
"ฉันไม่ได้ทำให้นายเสียดายแต่ฉันกำลังทำให้นายดูว่า ของดีที่นายตาถั่วเขี่ยทิ้งไปน่ะ มันมีค่าแค่ไหน"
ว่าจบเธอก็ถอนใบหน้ากลับออกมาไป๋ซูเฉียวยืนนิ่งสง่ากวาดตามองเหรินเจี๋ยั้แ่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินสินค้า เธอส่ายหน้าเบา ๆแล้วพูดต่อไปว่า
"แต่น่าเสียดาย...พอฉันรู้จักรักตัวเองและรู้จักถอยมาตั้งสติเพื่อคิดทบทวนอะไรหลาย ๆ อย่าง แล้วหันมามองนายใหม่ให้ชัด ๆอีกครั้ง ฉันก็เพิ่งรู้ตัวว่า… นายมันก็แค่ผู้ชายเกรด B ธรรมดาๆ คนหนึ่ง ไม่คู่ควรให้ฉันเสียเหงื่อให้เลยสักหยด"
เปรี้ยง!
เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางแสกหน้าเหรินเจี๋ยหน้าชาดิกความหลงใหลเมื่อครู่เปลี่ยนเป็ความโกรธจัดและความอับอายในบัดดล
"ไป๋ซูเฉียว!เธอ...!"
หลินอีที่ยืนฟังอยู่ถึงกับอ้าปากค้างเติ่งเธอไม่เคยเห็นใครกล้าหักหน้าเหรินเจี๋ยขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเห็นสายตาของเหรินเจี๋ยที่มองไป๋ซูเฉียวแบบละสายตาไม่ได้ก็ยิ่งริษยาจนตัวสั่นชาวบ้านละแวกนั้นที่แอบมองอยู่ตามร่องประตูต่างพากันสูดปากกับสถานการณ์ตรงหน้า
"โอ้โหนังหนูซูเฉียวปากร้ายชะมัด!"
"แต่วันนี้หล่อนสวยข้ามคืนจริงๆ นะ สวยเหมือนมีเวทมนตร์วิเศษเลยก็ว่าได้ ดูสิแม้แต่พันตรีเหรินยังต้องมองจนตาค้างเลย"
[ติ๊ง!ภารกิจสำเร็จ!]
เสียง์ดังขึ้นในหัวไป๋ซูเฉียว
[เหรินเจี๋ยสนใจโฮสต์ในทางชู้สาวและทางแค้นระดับความตะลึง 100% แต้ม 413 คะแนนของคุณปลอดภัยแล้ว!]
‘เฮ้อ...รอดตัวไป’ไป๋ซูเฉียวถอนหายใจออกมาพรูหนึ่งในเมื่อภารกิจสำเร็จแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็อะไรที่หล่อนจะต้องยืนอยู่ตรงนี้หรืองัดมารยาสาไถยอะไรออกมายั่วยวนเขาต่อ
ไป๋ซูเฉียวไม่สนใจท่าทางโกรธขึ้งของคนตรงหน้าหล่อนเตรียมจะหมุนตัวเดินเข้าบ้านเพื่อปิดฉากสถานการณ์อันน่ารำคาญนี้ให้มันจบ ๆ ไป
แต่ทว่าทันใดนั้น
ปรื้นนน
"น้าซูเฉียวฮะ!"เสียงเล็ก ๆ ใสแจ๋วดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด
ทุกคนหันขวับไปมองที่ต้นทางอย่างพร้อมเพรียงกันเห็นรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าลากถ่วงเกวียนไม้คันเล็ก ๆ พ่วงข้างหลังซึ่งพาหนะคันนี้กำลังขับใกล้เข้ามาเรื่อย ๆโดยมีนายทหารร่างท้วมคนหนึ่งเป็คนขับรถบนเกวียนไม้ด้านหลังมีเด็กชายฝาแฝดหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มสองคนนั่งอยู่
เด็กที่ว่าก็คือต้าเป่าและเสี่ยวเป่าลูกชายบุญธรรมของหลี่ลู่เฟิง!
เด็กแฝดในชุดเสื้อคอจีนสีเทาใหม่เอี่ยมสวมกางเกงขาสั้นดูสะอาดสะอ้านค่อย ๆ ลงจากเกวียนไม้แล้ววิ่งปรี่ตรงมาหาไป๋ซูเฉียวโดยเมินเฉยต่อเหรินเจี๋ยและหลินอีที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนั้นอย่างสิ้นเชิงทำราวกับว่าพวกเขาเป็แค่ฝุ่นในม่านอากาศยังไงอย่างงั้น
"น้าซูเฉียว!"เสี่ยวเป่าแฝดน้องวิ่งมาเกาะขาเธอแน่นส่วนต้าเป่าแฝดพี่เดินตามมาอย่างสำรวมแต่แววตาเป็ประกาย
"อ้าวเด็ก ๆ?"ไป๋ซูเฉียวปรับอารมณ์แทบไม่ทันจากนางมารยั่วสวาทกลายเป็คุณน้าใจดีในเสี้ยววินาที เธอย่อตัวลงลูบหัวเด็กน้อย"มาทำอะไรกันมืดค่ำป่านนี้คะ?"
"คุณพ่อให้เอามาให้ฮะ!"เสี่ยวเป่าชูตะกร้าใบเล็กในมือที่ปิดผ้าขาวบางไว้ "คุณพ่อบอกว่าวันนี้ยุ่งมากมาหาไม่ได้ แต่คุณพ่อซื้อขนมไข่เ้าอร่อยในเมืองอันหยางมาให้คุณพ่อกลัวน้าซูเฉียวหิวคุณพ่อบอกว่านี่คือของตอบแทนที่เมื่อวันก่อนน้าซูเฉียวให้ไก่ทอดแสนอร่อยกับพวกเราฮะ!"
"ใช่ครับ"ต้าเป่าพยักหน้าเสริมใบหน้านิ่ง ๆใบหน้าของเขาและบุคลิกของเขาเหมือนพ่อบุญธรรมไม่มีผิด"คุณพ่อบอกว่าน้าซูเฉียวควรได้กินของอร่อย และขนมนี่ควรกินตอนร้อน ๆครับ"
คำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อยดังก้องไปทั่วทั้งซอยที่เงียบสงัดในยามราตรีเหรินเจี๋ยเบิกตากว้างแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
"ละหลี่...หลี่ลู่เฟิงน่ะเหรอ?ซื้อขนมให้เธอ?"
หลินอียกมือทาบอกใในการกระทำของหลี่ลู่เฟิงที่เปลี่ยนไปมาก
'เป็ไปไม่ได้พันเอกหลี่ผู้เ็าคนนั้นเนี่ยนะ?จะซื้อของฝากให้ไป๋ซูเฉียว เขาควรซื้อมาฝากฉันสิไม่ใช่ซื้อมาฝากหล่อน ปกติเขามักเป็คนเข้าหาฉัน และตามจีบฉันไม่ใช่เหรอแต่ทำไมคราวนี้… เขาถึงได้…'
ไป๋ซูเฉียวรับตะกร้ามาถือไว้ในมือกลิ่นหอมหวานของขนมไข่อบใหม่ ๆ ลอยออกมาเตะจมูก เธออดยิ้มไม่ได้ไม่ใช่เพราะขนมแต่เพราะความใส่ใจของ 'คุณตัวร้าย' ที่แม้ตัวจะมาไม่ได้แต่ก็ยังอุตส่าห์ส่งลูกสมุนสุดน่ารักมาทำคะแนน
ผู้ชายคนนี้มีบทเป็ตัวร้ายแล้วมันยังไงเธอเองก็อยู่ในบทตัวร้ายเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ร้ายตามบทซะหน่อย กลับกัน!คนเป็นางเอกก็ไม่ได้แสนดีขนาดนั้น ความแสนดีของหลินอีมันก็แค่การเสแสร้งแกล้งทำเท่านั้น
ส่วนเหรินเจี๋ยยิ่งแล้วใหญ่เขาคนนั้นมันก็แค่พระเอกจอมปลอมเท่านั้นแหละคนที่รู้ดีที่สุดว่าใครคือพระเอกตัวจริง ใครคือนางเอกตัวจริงน่าจะเป็ไอ้นักเขียนงี่เง่าคนนั้นมากกว่ามั้ง
สำหรับเธอแล้วหลี่ลู่เฟิงคนนี้ดีกว่าเหรินเจี๋ยตั้งเยอะ! เหอะ! ผู้ชายห่วย ๆ แบบเหรินเจี๋ยไปตายให้หนอนกินเลยไป๊
154
