“รู้เรื่องสมุดมรณะกันใช่ไหม?”
ธันย์ถาม
“ค่ะ”
ไอยูและมีอาร์พยักหน้าพร้อมกัน
“มันมีอยู่แค่ 2อย่าง
ที่ห้ามข้ามเส้นสำหรับซี”
ไบร์ทอธิบาย
“เรื่องแรกคือ....สมุดมรณะ
อีกเรื่องคือ....เรื่องครอบครัว
ห้ามใครถามหรือพูดถึงพ่อของเขา”
ไบร์ทอธิบายต่อ
“ปกติไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องหลังหรอก
เพราะคนที่พูดมักจะไม่เหลือปากให้พูดอีกต่อไป”
ธันย์บอก
“คนที่โดนไปเมื่อกี้
ตั้งใจยั่วโมโหซีมันน่ะ
แต่มันก็อดทนอยู่นานจน.....”
ธันย์พูดต่อ
“เขาไม่ควรพูดแบบนั้นเลยจริง ๆ
ขนาดฉันยังไม่กล้าพูดแบบนั้นเลย”
ธันย์ส่ายหน้า
“ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ต่อยมันเหมือนกัน”
ธันย์พูด
“............”
ไอยูและมีอาร์ฟังไบร์ทและธันย์เล่าอย่างใจจดใจจ่อ
“เขาพูดว่าอะไรเหรอคะ?”
มีอาร์อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้
“เอ่อ...”
ธันย์มองหน้าไบร์ทอย่างลังเล
“เขาพูดว่า...”
ธันย์โน้มตัวเข้าไปใกล้ทั้งสอง
แล้วมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง
ก่อนจะพูดออกมาเบาๆ
“.............”
ไอยูและมีอาร์ก็ขยับเข้าไปใกล้ๆ
ด้วยความอยากรู้
“เขาพูดว่า.....เพราะมีลูกที่เป็นตัวปัญหาแบบแก
พ่อแกก็เลยทิ้งไปไงล่ะแบบนี้เลย”
ธันย์พูดเบาๆ
และหันมองซ้ายขวาอีกครั้ง
เพื่อให้แน่ใจว่าคนนอกจะไม่ได้ยินเสียงเขา
“พอแล้ว ๆ พวกพี่ไปทำแผลกันก่อนนะ”
ไบร์ทบอกก่อนจะดึงตัวธันย์ออกไป
หลังจากนั้น
ข่าวก็แพร่กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว
แต่แค่บางส่วนเท่านั้น
พวกเขาแค่รู้ว่ามีการทะเลาะวิวาทเกิดขึ้น
ซีโดนเรียกเข้าห้องปกครอง
และโดนพักการเรียนเป็นเวลา1อาทิตย์
ส่วนอีกคนเข้าโรงพยาบาล
เพราะอาการสาหัสเอาเรื่อง
แต่พวกเขาไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลัง
ว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร
..............................
“ได้แผลมาอีกแล้วเหรอ?”
หญิงสาววัยกลางคนทักชายหนุ่ม
ที่มีแผลช้ำๆ ตรงโหนกแก้ม
“ผมหกล้มน่ะ”
ซีแก้ตัวน้ำขุ่นๆ
“เฮ้อ.... เหนื่อยใจจริง ๆ เลย”
หญิงสาววัยกลางคนส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ
“ถ้าพ่อแกอยู่นะ”
เธอบ่นออกมาเบาๆ
“อย่าพูดถึงคนที่ไม่อยู่สิ”
ซีบ่นเล็กๆ
“เอ่อ ๆ เข้าไปพักในบ้านก่อนไป”
หญิงสาววัยกลางคนบอก
“เอ่อ...แม่ครับ ผมมีอีกเรื่องหนึ่ง”
ซีก้มหน้าพูด
“มีอะไรอีก”
เธอหันไปถามอย่างเหนื่อยใจ
“ผม....โดนพักการเรียน 1อาทิตย์”
เขาพูดเรียบๆ
“อีกแล้วเหรอ?”
เธอไม่ค่อยรู้สึกตื่นตระหนกหรือแปลกใจมากนัก
เกี่ยวกับเรื่องนี้อีกแล้ว
“เหตุผลล่ะ”
เธอถามเรียบๆ
“ทะเลาะวิวาท”
เขาตอบเนือยๆ
“ไหนบอกว่าหกล้ม”
เธอกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น
“คือ....”
ซีก้มหน้ายอบรับความผิด
“เรื่องพ่ออีกแล้วเหรอ?”
เธอถามอย่างใจเย็น
“.....ครับ”
ซีเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะก้มหน้าตอบ
“แม่ทำกับข้าวไว้แล้ว ไปกินเถอะ”
เธอแตะบ่าเขาอย่างอ่อนโยน
“แม่ครับ”
เขากอดเธอที่ตัวเล็กกว่าอย่างอ้อนๆ
“พ่อน่ะไม่ได้ทิ้งเราไปหรอก
สักวันเขาต้องกลับมาแม่เชื่ออย่างนั้น”
เธอลูบหลังซีอย่างอ่อนโยน
“แล้วทำไมเขาถึงสายจังเลยละครับ”
ซีถามเหมือนเด็กๆ
“มันอาจจะมีเหตุจำเป็นบางอย่างก็ได้ ใครจะรู้”
เธอปลอบชายหนุ่มที่ทำตัวเหมือนเด็กน้อย
เธอรู้ถึงนิสัยของลูกชายตัวเองดี
ถึงแม้ว่าเขาจะทำตัวเหมือนเด็กมีปัญหาอยู่ตลอดๆ
แต่เขาก็ไม่เคยทำอะไรที่เกินจะควบคุม
ยกเว้นแค่เรื่องเดียวเท่านั้น
ที่เขามักจะควบคุมไม่ได้
..............................
วันอังคารก็ยังคงมีคนพูดถึงเรื่องนี้
พวกเขาคิดว่า
ปีนี้ซีจะไม่ก่อเรื่องอะไรซะแล้ว
แต่สุดท้ายก็ก่อเรื่องจนได้
ปกติวันนี้ไอยูมีเรียนกับซีเยอะที่สุดในสัปดาห์
คือ2 คาบเรียนแรกและ 11 โมง
แต่เธอไม่ได้เจอเขาเลยตลอดทั้งวัน
ก็แน่สิ!! ก็เขาโดนพักการเรียนนี่นา
แต่ธอก็หวังว่าเมื่อหันไป
เขาจะยังคงนั่งอยู่หลังห้องเช่นเดิม
“น้องไอยู”
136K
