ตอนที่ 5 ผลไม้เปลี่ยนิญญา
สมปองตื่นหลังสุด พอลุกขึ้นก็เห็นทุกคนนั่งล้อมตัวเขา ผลไม้ที่ทุกคนเรียกว่าผลไม้เปลี่ยนิญญา วางอยู่ในจานตรงหน้าเขา
“พี่หลี่ นี่คืออะไร”
”ตามกฏของหมู่บ้าน ผลไม้ลูกนี้เป็ของเ้า”
”ข้าเป็คนแปลกหน้า เพิ่งเข้าหมู่บ้านมาแค่วันเดียว เหตุใดจึงต้องให้ผลไม้ที่มีค่าสูงเช่นนี้”
“ข้ากินไปแล้วเมื่อเดือนก่อน” เยว่ิบอก
“ข้ากินไปแล้วเมื่อวานนี้เอง” เหวินซื่อรีบโบกมือปฏิเสธ
ตู้เหวินมีผลไม้เปลี่ยนิญญารออยู่ที่บ้าน ส่วนอาซือก็กินไปแล้วเมื่อวานนี้เช่นกัน สมปองได้ยินถึงกับเหวอ
“ผลไม้เปลี่ยนิญญารับประทานได้คนละหนึ่งลูกเท่านั้น ทุกบ้านที่นี่ล้วนมีต้นเปลี่ยนิญญาปลูกไว้ เมื่อมีสมาชิกใหม่ในบ้านต้นเปลี่ยนิญญาถึงจะออกลูกและออกผลสำหรับคนหนึ่งคนเท่านั้น”
“ไม่เคยมีใครกินมากว่าหนึ่งผลเลยหรือ?” สมปองยังข้องใจ
“ไม่มี เพราะมันไม่ออกลูกอีกหากในบ้านที่มีคนกินครบทุกคนแล้ว” หลี่ซุนบอก
สมปองไม่ได้รังเกียจผลไม้เพียงแต่สงสัยอยู่บ้าง เหตุใดผลไม้ที่มีความสำคัญนี้จึงมอบให้คนแปลกหน้าง่ายๆ เช่นนี้
"ผลไม้นี้มีประโยชน์อย่างไร" สมปองหยิบขึ้นมาถือไว้ในมือยกขึ้นพิจารณา รูปทรงคล้าย ๆ กับแอปเปิ้ลผสมกับลูกท้อแต่มีแสงสีฟ้าเรือง ๆ ส่องออกมาดูแปลกประหลาด เด็ก ๆ ทุกคนมีสีหน้าปกติ ทำให้สมปองไม่สามารถจับผิดอะไรได้ เขาจึงยกขึ้นจ่อเข้าที่ปากทำท่าจะกัด แต่สีหน้าของทุกคนยังปกติ
สมปองจึงกัดผลไม้เปลี่ยนิญญาคำใหญ่ น้ำของมันหวานเยิ้มออกมาจากเนื้อผลไม้ เด็กทุกคนต่างรอคอยจนสมปองกินจนหมดลูก
"น้องเข่อเจี้ยน อย่างที่บอก คนที่หมู่บ้านนี้ทุกคนล้วนได้กินผลไม้เปลี่ยนิญญา" หลี่ซุนกล่าว
ผู้เฒ่าเฉินซื่อเข้ามาในบ้านั้แ่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ หลังจากกัดผลไม้คำสุดท้ายก็เห็นชายชรายืนมองอยู่ที่ประตู แสงสีฟ้าเรือง ๆ ค่อย ๆ แทรกซึมออกมาจากร่างกายของเขา สมปองรู้สึกเ็ปทรมานคล้ายเข็มแทงเข้าสู่ร่างกายทางผิวทั้งตัวตลอดเวลา
"ตั้งสติ นั่งลงรวบรวมสมาธิ" ชายชรากล่าว
สมปองได้ยินก็ฝืนความเ็ปทรุดนั่งลงขัดสมาธิ ใบหน้าเขาซีดและมีเหงื่อซึมออกมา เด็ก ๆ ยืนมองอย่างตื่นเต้น พวกเขาล้วนผ่านขั้นตอนเหล่านี้มาแล้ว จึงไม่ค่อยแปลกใจมากนักกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ตลอดเวลากระแสปราณที่อ่อนจางจะแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายตอนแรกเหมือนมีเข็มทิ่มแทงิัจนเจ็บไปหมดทั้งร่าง พอผ่านไปครู่ใหญ่เหมือนรูขุมขนเปิดกว้างทำให้กระแสปราณที่เคยสร้างความเจ็บคล้ายเข็มแทงก็เหลือแค่คัน ๆ ไม่ได้รู้สึกเ็ปเหมือนตอนแรก
สิ่งที่เกิดขึ้นแสดงให้เห็นว่าสมปองสามารถฝึกตนตามแนวทางเซียนได้
ในหมู่บ้านนี้ ทุกคนล้วนรับประทานผลไม้เปลี่ยนิญญา แต่มีเพียงชายร่างั์สองคนเท่านั้นที่ไม่มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น หลี่ซุนยิ้มอย่างยินดีเช่นเดียวกับเยว่ิ เหวินซื่อ อาซือ และตู้เหวินที่ยืนกัดลูกเถาจื่อ (ลูกท้อ) อย่างเอร็ดอร่อย ผ่านไปหนึ่งชั่วยามสมปองก็ลืมตาขึ้นมา ความรู้สึกที่มีต่อสิ่งต่าง ๆ รอบตัวเปลี่ยนแปลงไปไม่เหมือนเดิมไม่สามารถอธิบายออกมาเป็คำพูดได้ เขาลุกขึ้นยืนใช้มือัักับอากาศที่อยู่ตรงหน้า เขามองใบหน้าที่แสดงออกถึงความยินดีจากเด็ก ๆ และผู้เฒ่าเฉินซื่อ
เสียงเดินของคนกลุ่มใหญ่ดังขึ้นที่หน้าประตู หญิงวัยกลางคนฉีหลินผลักประตูเข้ามา พริบตาเดียวก็มาถึงด้านหน้าของสมปอง นางจับมือสมปองขึ้น แล้วจ้องเข้าไปในตาเขา จนสมปองรู้สึกกระอักกระอ่วน ขณะที่ชาวบ้านอีกหลายคนต่างมุงดูจากข้างนอก
"เ้า มีอะไรเกิดขึ้นกับร่างกายบ้าง?"
"พี่ฉีหลิน เข่อเจี้ยนฝึกตนได้" เยว่ิรีบบอก
"ช่าย ข้าเห็นกลุ่มหมอกมุดเข้าไปในร่างกายพี่เข่อด้วย" อาซือบอก
เยว่ิ ตู้เหวิน และเหวินซื่อต่างพยักหน้าสนับสนุน ฉีหลินถอนหายใจด้วยความโล่งใจ นางไม่สนใจเด็ก ๆ อีก หันไปหาผู้เฒ่าเฉิน "ผ่างอี้จื่อกลับมาแล้ว"
"ผ่างอี้จื่อคือใคร?" สมปองคิดสงสัยในใจ
"ลุงผ่างกลับมาแล้ว พวกเราได้ไปบ่มเพาะแล้ว" เยว่ิดีใจ
"เข่อเจี้ยน เ้ากินผลไม้เปลี่ยนิญญาสามารถบ่มเพาะได้แล้ว ไปหาลุงผ่างกันเถอะ" หลี่ซุนชวน
ผู้เฒ่าเฉินลุกขึ้นมองมาทางสมปอง “เ้านอนพักสักครู่ ข้ายังมีธุระกับผ่างอี้จื่ออยู่”
สมปองป้องมือขอบคุณ
ผู้เฒ่าเฉินยิ้มหันหลังจากไปพร้อมกับฉีหลินและชาวบ้าน
เด็ก ๆ ล้อมเข้ามา ตู้เหวินพลันนึกขึ้นได้จึงร้องบอกทุกคนก่อนวิ่งออกไป “ข้าจะกลับบ้าน ผลไม้เปลี่ยนิญญาของข้ารออยู่”
สมปองหัวเราะ “วิถีเซียนเหรือ มันเป็ยังไงนะ?” เขาคิดในใจ การฝึกวิถีเซียนแทบเป็ไปไม่ได้ในโลกปัจจุบัน เขากลับก้าวเข้าไปในโลกเซียนจากการกินผลไม้เปลี่ยนิญญา ความมุ่งหวัง ความตื่นเต้น ถาโถมเข้ามาจนแทบทนไม่ไหว
222
