พลอยไพลินนั่งอยู่บนรถหรูข้าง ๆ เป็ท่านท่านรองประธานถึงแม้ว่าแอร์จะเย็นมากแต่เธอกลับเหงื่อออก สักพักรถก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่โรงแรมแบรนเดอร์โรงแรมที่จัดงานโชว์เครื่องเพชรวันนั้น
วันนี้เขาพาแม่ดอกกุหลาบน้อยมาโรงแรมอยากจะลองดูท่าทีของเธอเฉยๆ ไม่ได้คิดจะล่อลวงมาทำอะไรแต่ถ้าเธอโอเคเขาก็ไม่ขัดข้อง
“คือว่าเราต้องมาแปลภาษากันที่โรงแรมหรือคะ”เธอคิดดีไม่ได้เลยจริง ๆ
“เอกสารที่จะให้แปลเป็เอกสารสำคัญอยู่ในตู้เซฟบนห้อง แต่ว่าผมขอกินข้าวก่อน”
เอกสารสำคัญแล้วทำไมถึงเอามาให้เธอแปล เธอกับเขาเพิ่งจะพบกันแท้ๆ
“จะยืนอีกนานมั้ย เดินตามมาสิ” ลีโอนาร์ทเดินนำพลอยไพลินมานั่งที่ห้องอาหารของโรงแรมโต๊ะที่นั่งอยู่ค่อนข้างได้รับความเป็ส่วนตัว
“สั่งสิ สั่งเผื่อผมด้วย อะไรก็ได้” ลีโอนาร์ทไม่มีท่าทีคุกคามอย่างที่คิดแต่เธอก็จะประมาทไม่ได้พลอยไพลินรับเมนูขึ้นมาดู สั่งอาหารง่าย ๆ ไป 3 4 อย่าง
“นายครับ มาดามโทรมาครับ” ลีโอนาร์ทหันไปรับโทรศัพท์จากลูกน้องแล้วเดินออกไปคุยด้านนอกร้าน
“ครับแม่”
(ลีโอจะกลับอิตาลีเมื่อไหร่ลูก)
“วันมะรืนนี้ครับ”
(ดีเลย! วันจันทร์หน้ามากินข้าวที่บ้านกับแม่หน่อยสิวันงานก็เจอลูกแปปเดียว ยังไม่หายคิดถึงเลย)
“คุณแม่ครับ ถ้าคุณแม่จะคิดถึงลูกชายที่มีคนเดียวก็ไม่เป็ไรนะครับแต่ถ้าคุณแม่คิดจะนัดว่าที่ลูกสะใภ้มาดูตัวอีก ผมไม่ไปนะครับ”
(มีที่ไหนกัน เอาอะไรมาพูดแม่คิดถึงลูกเฉย ๆ)
“โอเคครับ ถ้าผมว่างผมจะไปนะครับ” แม่ของเขาโทรนัดให้เขาไปดูตัวลูกหลานของคุณหญิงคุณนายอีกแล้วรู้ว่าบังคับเขาไม่เคยได้แต่ก็ไม่เคยละความพยายาม
เมื่อกลับมาที่โต๊ะ อาหารก็มาเสิร์ฟพอดีบรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อนข้างเงียบเนื่องจากไม่มีใครเริ่มบทสนทนาอะไร พลอยไพลินตั้งใจไม่มองหน้าเ้านายหนุ่มสนใจแต่อาหารที่อยู่ตรงหน้าลีโอนาร์ทก็คอยสังเกตกริยาของร่างเล็กอยู่ตลอดเวลา
เมื่อได้ลองพิจารณาพลอยไพลินใกล้ ๆเธอเป็ผู้หญิงสวยหวาน ดูเรียบร้อยและที่สำคัญที่สุดคือเธอมีเสน่ห์มากไม่ว่าจะแววตาหรือกริยามันสามารถดึงดูดสายตาได้ มองเท่าไหร่ก็ไม่น่าเบื่อ
“คุณชอบอะไร”
“คะ” พลอยไพลินไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มพูดกับเธอหรือเปล่า
“ผมถามว่า คุณชอบอะไร”
“ที่สั่งมาลินชอบหมดเลยค่ะ”
“ผมไม่ได้หมายถึงอาหาร หมายถึงเื่อื่นหรืออย่างอื่น”
“...” พลอยไพลินกำลังประมวลผลคำถามว่าหมายถึงอะไรและเธอควรจะพูดเื่อะไร
“...”
“เออ...ลินชอบเพชรค่ะแต่ไม่ได้หมายถึงว่าต้องซื้อมาเก็บไว้นะคะ ลินชอบทำอะไรที่เกี่ยวกับเพชร ศึกษา ค้นคว้าออกแบบ ลินว่าเพชรมันมีตำนานและเสน่ห์ในตัวของมันเองค่ะ”หลังจากที่ลังเลสักพักเธอก็ตัดสินใจพูดออกมา เธอชอบเพชรมาั้แ่เด็ก ๆตั้งใจสอบเข้าคณะออกแบบอัญมณีและเครื่องประดับซึ่งพ่อและแม่ของเธอก็สนับสนุนทำให้เธอมีความสุขกับการเรียนมาก
ด้านลีโอนาร์ทตั้งใจโยนคำถามเผื่อเธออยากได้เงินทอง รถ หรือของมีค่าอย่างอื่นแต่คำตอบที่ได้มันอยู่นอกเหนือความคาดหมายอยู่มากพลอยไพลินชอบเพชรแต่ไม่ได้อยากเก็บมาจะมีสักกี่คนบนโลกที่คิดแบบนี้มันทำให้เขาอยากรู้ความคิดด้านอื่นของเธอเพิ่มขึ้นอีกว่าจะมีอะไรมาทำให้ประหลาดใจได้อีกไหม
“แล้วสิ่งที่ไม่ชอบละ”
“สิ่งที่ไม่ชอบเลยคือนิสัยร้องไห้ง่ายของตัวเองค่ะ”พลอยไพลินเผลอหลุดตอบออกไปก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่ามันค่อนข้างเป็เื่ส่วนตัวมาก หากเธอไตรตรองคำถามสักนิดควรที่จะตอบแบบกลางๆ จะดีกว่า
ลีโอนาร์ทแปลกใจอีกครั้งกับคำตอบสิ่งที่ไม่ชอบคือนิสัยตัวเอง คนแบบนี้มีบนโลกด้วย
“แล้วท่านรองฯ ละคะ ไม่ชอบอะไร” พลอยไพลินถามกลับเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มคิดเื่นิสัยร้องไห้ง่ายของเธอนานนัก
“ผมหรอ”
“ค่ะ”
“สิ่งที่ผมไม่ชอบคือคนทรยศผมเป็นักธุรกิจ เื่ทรยศสำหรับผมคือเื่เด็ดขาด”
“แฮ่ ๆ ใครทรยศท่านรองฯ ลินรู้ชะตากรรมเลยละค่ะ”แค่ตอบคำถามเฉย ๆ ทำไมต้องทำหน้าตาน่ากลัวด้วย
“...” ใบหน้าแหย ๆของพลอยไพลินทำให้เขาเกือบหลุดขำออกมา พลอยไพลินดูเป็ผู้หญิงแปลกๆอ่อนโยนแต่ก็ดูเข้มแข็ง คุยด้วยแล้วรู้สึกสงบแต่ก็รู้สึกสนุกในเวลาเดียวกันเธอทำเหมือนเขาไร้ตัวตนไม่มีอะไรที่สามารถดึงดูดเธอได้มันทำให้เขาอยากเอาชนะ
“ท่านรองฯ จะสั่งของหวานเพิ่มไหมคะ”เสียงหวานทำให้ลีโอนาร์ทหลุดจากภวังค์
“ไม่แล้วครับ เรามีงานรอกันอยู่” “ค่ะ”
ติ๊ง... เสียงลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุดของโรงแรมชั้นนี้ไม่ได้เปิดให้ลูกค้าใช้บริการ เพราะมันเป็ชั้นสำหรับ ตระกูลแบรนเดอร์ ที่สามารถขึ้นมาพักได้
ลีโอนาร์ทพาเธอเดินเข้าไปห้องหนึ่งซึ่งถ้าให้เดาน่าจะเป็ห้องทำงานร่างสูงเปิดตู้เซฟเอาเอกสารออกมาแฟ้มหนึ่งแล้วก็ส่งให้เธอ เป็เอกสารภาษาฝรั่งเศษเขาให้เธอแปลเป็ภาษาอังกฤษ
พลอยไพลินดูเอกสารแล้วก็เริ่มแปล ลีโอนาร์ทเดินไปนั่งอยู่ตรงข้ามเธอก้มหน้าดูงานในไอแพดจนผ่านไปครึ่งชั่วโมง เสียงการขยับตัวทำให้พลอยไพลินเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร ลีโอนาร์ทเดินอ้อมมาด้านหลังเก้าอี้ของเธอและท้าวแขนค่อมตัวเธอไว้
“ไม่อยากสบายกว่านี้หรอไม่ต้องวิ่งหางานพิเศษอะไรเลย อยู่แบบสบาย ๆ มีเงินใช้ ช็อปปิ้งไปวัน ๆ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับลูบหัวเธอเบาๆ พลอยไพลินเกร็งเล็กน้อยรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย เก้าอี้ถูกหมุนช้า ๆ จนเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม
“หมาย...หมายความว่ายังไงคะ?” ความนัยที่แฝงอยู่ในคำพูดเธอเข้าใจดี และยังเข้าใจว่าเขาคงจะตามสืบประวัติเธอมาทั้งหมดแล้วถึงรู้ว่าเธอต้องทำงานพิเศษ
“ลิน คุณเป็คนฉลาด คุณรู้ว่าผม้าอะไรและผมก็ต้องได้”คำพูดของเขาทำให้สมองของเธอว่างเปล่า
“ลินไม่...อื้อออ” เขาไม่สนใจคำปฏิเสธของเธอ
ใบหน้าเล็กของพลอยไพลินแดงขึ้นดวงตาสุกใสจ้องเข้าด้วยความโมโหแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่สามารถหนีจากริมฝีปากหนาที่ฉกลงมาได้เธอพยายามดิ้นแต่ก็ขยับตัวมากไม่ได้เพราะวงแขนใหญ่แน่นรัด
ลีโอนาร์ทกวาดเอกสารบนโต๊ะทิ้งก่อนจะยกร่างเล็กขึ้นไปนั่งแทรกตัวอยู่ระหว่างขาเรียว จากที่แค่ละเลียดลิ้มชิมรสหวานตรงริมฝีปากบางกลับรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปากกวาดและต้อนลิ้นเล็กอย่างสนุกสนาน
เธอควรจะดิ้นให้แรงกว่านี้ แต่ตอนนี้แขนและขาของเธอแทบไม่มีแรงก่อนที่จะหมดลมหายใจ ปากของเธอก็เป็อิสระ แต่เป้าหมายต่อไปของเขาคือลำคอระหง ััของเขาสร้างความวูบโหวงทุกครั้งที่ลากผ่านความรู้สึกเหมือนเล่นเครื่องเล่นที่ตกมาจากที่สูง ๆ ลีโอนาร์ทแทบจะควานเอาลมหายใจของเธอไปทั้งหมด
เขาชอบกลิ่นตัวเธอมันหอมแบบธรรมชาติหอมอ่อน ๆ ชวนให้สูดดม เขาอดทนั้แ่อยู่บนรถ ตอนนี้เขาทนไม่ไหวแล้วจากตอนแรกตั้งใจจะลองเจรจาก่อนอย่างน้อยก็ต่อรองขอสักอาทิตย์สองอาทิตย์ หรือจนกว่าเขาจะเบื่อ
“อ๊า...”เธอเผลอครางออกมาหลังจากที่มือหน้าจับไปที่หน้าอกอวบ
ััพอดีมือ ไม่เล็กและก็ไม่ใหญ่ไป จากที่เมื่อก่อนเข้าใจว่าตัวเองชอบแบบเต็มไม้เต็มมือตอนนี้เขาเปลี่ยนความคิดแล้ว กระดุมเสื้อนักศึกษาหลุดไปั้แ่ตอนไหนไม่รู้รู้อีกทีปากหนาก็ตวัดเลียอยู่บนเม็ดทับทิม
ขนตามร่างกายลุกชันขึ้นมา มันบรรยายออกมาไม่ได้พลอยไพลินไม่เคยเจอความรู้สึกแบบนี้ สองมือหนาสำรวจไปตามร่างบางแทบจะทุกส่วนและก็ต้องหดเกร็งที่ท้องอีกครั้งเมื่อมันกำลังจะเลื่อนไปที่ใต้กระโปรง เธออึดอัดอยากจะปฏิเสธแต่ก็อยากรู้ว่าความรู้สึกนี้มันจะไปสุดที่ตรงไหน เธอมองเห็นแววตาของเขามันน่าค้นหา มันดูอ้อนวอน กางเกงชั้นในสีขาวลายลูกไม้ถูกดึงและกำลังหลุดพ้นจากเรียวขาเล็ก
“อ๊ะ...” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นไม่ใช่เสียงที่มาจากอารมณ์ใคร่ แต่เป็เสียงที่เขารู้สึกมวลท้องจนถึงขั้นปวดท้องเลยด้วยซ้ำปวดจนทนไม่ไหวจนต้องรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ
พลอยไพลินลื่นลงมานั่งกองบนพื้นอย่างหมดแรงสมองของเธอยังมึนงงกับััที่ชายหนุ่มทิ้งไว้ เมื่อตั้งสติได้ก็รีบแต่งตัวมือบางสั่นระริกยามติดกระดุมเสื้อ แย่แล้ว! ชั้นในเธอติดมือเขาไปด้วยจะรอเอาคืนหรือทิ้งไปเลยดี สมองสั่งการให้เอาตัวรอดจากสถาณการณ์นี้ไปก่อน เมื่อแต่งตัวและจัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทางแล้วก็รีบวิ่งออกจากห้องทันที
“รบกวนคุณโจชัวโทรเรียกหมอหรือพาท่านรองฯ ไปโรงพยาบาลทีนะคะ”
“คุณลีโอนาร์ทเป็อะไรครับ”
“คุณเข้าไปดูเองดีกว่าค่ะ วันนี้ลินคงต้องขอตัวก่อนสวัสดีค่ะ” พลอยไพลินบอกด้วยเสียงสะบัด ๆ ก่อนจะเดินตึงตังเข้าไปในลิฟต์ คิดแล้วก็เจ็บใจวันก่อนลูกน้องทำเธอตกบันไดมาวันนี้เ้านายเกือบทำให้เธอเสียตัว มือเรียวยกขึ้นจับไปที่ตำแหน่งหัวใจมันเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้
1K
