บทที่ 7 สำนักกระบี่ขุนพล์ ข้าจะไปแน่
ฉัวะ!
คมดาบนั้นไร้ความปรานี และเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง ภายในลานของตระกูลเซียว เืสีแดงฉานหยดลงจากปลายดาบในมือของเซียวนั่ว
เซียวหย่ง นายน้อยแห่งตระกูลเซียว เบิกตากว้าง หลังจากมึนงงอยู่ชั่วขณะ ความเ็ปรุนแรงก็แพร่กระจายไปทั่วร่าง เขามองดูไหล่ของตนที่หลุดออกไป...
"อ๊ากก! แขนข้า!!"
ใบหน้าของเซียวหย่งบิดเบี้ยว สีหน้าของเขาฉายชัดถึงความตื่นตระหนกอย่างรุนแรง
ทุกคนต่างตกตะลึงและโกรธเกรี้ยว
ประมุขของทั้งสี่ตระกูลเองก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืน
แขนถูกตัดขาด ปรากฏรอยดาบลึกบนพื้น ตอนนี้เซียวหย่งไม่ต่างกับสุนัขพิการ ถอยห่างจากออกเซียวนั่วด้วยความหวาดกลัว คนตรงหน้าเป็เหมือนกับเทพปีศาจ เ็า และโเี้
ทุกคนในตระกูลเซียวต่างหวาดกลัวเช่นกัน
เซียวสยง ประมุขตระกูลเซียว เดือดดาลอย่างมาก
"เ้าคนชั่ว! ข้าจะเอาชีวิตเ้า!!"
ตู้ม!
เซียวสยงสะบัดแขนเสื้อ โต๊ะน้ำชาตรงหน้าก็แตกเป็เสี่ยง ๆ จากนั้น กระแทกมือออกไปสุดแรง คลื่นพลังอันยิ่งใหญ่พุ่งไปทางเวทีราวกับกระแสน้ำ ฝ่ามือสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้าของเซียวนั่ว
"หืม?" ชายหนุ่มปรายตามอง แล้วยกดาบขึ้นกั้น
ตู้ม!
ฝ่ามือสีทองกระแทกผ่านตัวดาบราวกับฝ่ามือมายา ดาบพลันแตกเป็เสี่ยง ๆ
เซียวสยงคือประมุขตระกูล ผู้มีการบ่มเพาะบรรลุขั้นผสานจิต พลังฝ่ามือที่ปล่อยผ่านอากาศรุนแรง และทรงพลังอย่างมาก
เซียวนั่วเพิ่งอยู่เพียงขั้นก่อร่าง ยังมีช่องว่างขนานใหญ่ถึงสองขั้นระหว่างตนกับเซียวสยง
ฝ่ามือดังกล่าวแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ดาบในมือร่วงลงพื้น เืสีเข้มไหลซึมออกจากมุมปาก
ขณะเดียวกัน เซียวอวี่เว่ยก็พุ่งตัวขึ้นไปบนเวที นิ้วเรียวทั้งห้ายื่นไปในอากาศ
"มา!" กระบี่ชิงอวี่ซึ่งตกอยู่ที่อีกฝั่งหนึ่งของเวทีพุ่งกลับมาอยู่ในมือของเซียวอวี่เว่ยทันที!
เมื่อกระบี่ชิงอวี่อยู่ในมือของเซียวอวี่เว่ย ประกายเย็นะเืปกคลุมไปทั่วตัวกระบี่ ความคมอันทรงพลังปรากฏขึ้น แตกต่างจากตอนอยู่ในมือของเซียวหย่งลิบลับ
"เ้ากล้าดีอย่างไรถึงทำร้ายน้องชายของข้า เซียวนั่ว! เ้าสมควรตาย!!"
เซียวอวี่เว่ยเอ่ยอย่างเ็า นางวาดกระบี่เป็รูปดาว และจ้องคนตรงหน้าเขม็ง
หัวใจของคนทั้งหมดบีบรัดแน่น
“นั่นมันกายากระบี่ดาราเยือกแข็ง และมีความคมเป็เลิศ!"
"เซียวอวี่เว่ยผู้นี้สุดยอดจริง ๆ!"
สายตาของคนทั้งตระกูลเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง เซียวอวี่เว่ยเพิ่งเข้าสำนักกระบี่ขุนพล์ได้เพียงปีเดียวเท่านั้น แต่นางกลับได้ฝึกกายากระบี่ดาราเยือกแข็งแล้ว! ทุกคนต่างรู้สึกทึ่งกับพร์อันยอดเยี่ยมของนาง และยิ่งกว่านั้น ทึ่งในความแข็งแกร่งของสำนักกระบี่ขุนพล์
เพราะอย่างไรก็ตาม มันเป็เพราะทรัพยากรของสำนักกระบี่ขุนพล์ที่ทำให้เซียวอวี่เว่ยสามารถฝึกฝนกายากระบี่ที่ทรงพลังเช่นนี้ได้
มันไม่มีช่องว่างให้พวกเขาได้พูดอะไรมากนัก เพราะตอนนี้ เซียวอวี่เว่ย ก้าวขึ้นไปบนโต๊ะ วาดกระบี่เป็แนวโค้ง คมกระบี่ก็ชี้ตรงไปยังศีรษะของเซียวนั่วอย่างแม่นยำ!
"ตาย!"
แววตาของเซียวอวี่เว่ยนั้นเ็าและโเี้
ทุกคนคิดว่าสุนัขไร้ค่าตัวนั้นจะต้องถูกฆ่าตายอยู่ที่นี่เป็แน่แท้ เสื้อคลุมของเซียวนั่วกระพืออีกครั้งพร้อมกับพลังปราณโลหิตที่รุนแรง!
ฟึ่บ!
ภายในพริบตา เซียวนั่วคว้าดาบมนต์ดำที่อยู่ด้านหลัง และโต้กลับไป!
เคร้ง!
การโจมตีถูกทำลาย พลังรุนแรงก็ปะทุออกมา แสงกระบี่และแสงดาบะเิออก ร่างสองร่างถอยห่างจากกัน
ฟึ่บ!
ฟึ่บ!
สีหน้าของเซียวอวี่เว่ยเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "นี่มัน!?"
ทุกคนในตระกูลเซียวและประมุขของอีกสี่ตระกูลเองก็ตกตะลึงเช่นกัน
รับได้!
เซียวนั่วสามารถรับการโจมตีของเซียวอวี่เว่ยได้!
"เป็ไปได้อย่างไร? เซียวอวี่เว่ยอยู่ขั้นก่อร่างระดับเก้า ด้วยพลังของกายากระบี่ดาราเยือกแข็งกับกระบี่ชิงอวี่ แม้แต่ขั้นสร้างรากฐานบางคนก็ยังไม่สามารถเอาชนะนางได้เลย!”
“ปัญหาก็คือเซียวนั่ว ข้าเกรงว่าการบ่มเพาะของเขาคงจะฟื้นคืนกลับมาแล้ว”
"แต่เมื่อสามปีก่อนเขาเพิ่งอยู่แค่ระดับเจ็ดของขั้นก่อร่างเท่านั้น!"
"ใช่! แม้แต่ตัวเขาเมื่อสามปีก่อน ก็คงไม่สามารถหยุดการโจมตีของอวี่เว่ยได้แน่”
บรรยากาศตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
สายตาของคนทั้งหมดจับจ้องไปที่เซียวนั่วเป็ตาเดียว
เซียวอวี่เว่ยมองดาบมนต์ดำในมือของอีกฝ่ายนิ่ง ตอนที่กระบี่ชิงอวี่ปะทะกับดาบเมื่อครู่นี้ นางรู้สึกถึงความเย็นะเืที่รุนแรง
"ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นมาบ้างแล้ว" เซียวอวี่เว่ยเลิกคิ้วขึ้น “แต่มันเปล่าประโยชน์ เพราะวันนี้ เ้าจะไม่สามารถเดินออกไปจากตระกูลเซียวได้!"
หลังจากเอ่ยเช่นนั้น เซียวอวี่เว่ยก็กระตุ้นพลังปราณในร่างอีกครั้ง ปราณกระบี่จำนวนหนึ่งปรากฏขึ้นรอบกระบี่ชิงอวี่ แรงกดดันมหาศาลแพร่กระจายออกไปทั่วบริเวณ
"ฆ่ามัน! ท่านพี่ ฆ่ามันเร็วเข้า!! ข้า้าให้มันตาย!!!" เซียวหย่งที่อยู่ด้านข้างคำรามออกมาด้วยความเกลียดชัง
ดวงตาของเขาแดงก่ำ ปรารถนาที่จะบดขยี้เซียวนั่วให้เป็ผุยผง
"ท่านอยากฆ่าข้าขนาดนั้นเลยหรือ?" ชายหนุ่มมองสตรีตรงหน้าอย่างเ็า เมื่อสามปีก่อน อีกฝ่ายไม่ได้เ็า และโเี้ขนาดนี้
ในตอนแรก ระหว่างเรามีความสัมพันธ์อันดีต่อกันด้วยซ้ำ จนกระทั่งสำนักกระบี่ขุนพล์ และตระกูลเซียวบรรลุข้อตกลงร่วมกัน…
เซียวอวี่เว่ยเอ่ยเสียงเย็น "เ้าเป็คนร้องขอมันเอง"
เซียวนั่วเอ่ย "ไม่ใช่เพราะว่าในอดีตประมุขน้อยของสำนักกระบี่ขุนพล์หวาดกลัวข้าหรอกหรือ?"
"หึ..." เซียวอวี่เว่ยแค่นหัวเราะออกมา “เมื่อสามปีก่อน เ้ามีเืเฟิ่งหวง และพร์ก็ถือได้ว่าไม่เลว แต่เมื่อเทียบกับท่านประมุขน้อย ยังคงแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ข้าไม่อยากทำร้ายเ้า แต่เมื่อเ้าอยู่ต่อหน้าของสำนักกระบี่ขุนพล์ เ้าก็เป็เพียงแค่... มดตัวหนึ่ง!"
มด!
คำพูดของเซียวอวี่เว่ยเต็มไปด้วยความดูแคลน
ประกายความเ็าฉายชัดในแววตาของชายหนุ่ม เขาถือิญญาดาราทมิฬแน่น ความเย็นไหลผ่านฝ่ามือเข้าสู่กระดูก
"จงจำสิ่งที่ท่านพูดในวันนี้เอาไว้ให้ดี" เซียวนั่วเอ่ย
"หืม?" เซียวอวี่เว่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย
เซียวสยง ผู้ซึ่งไม่ได้อยู่บนเวที โบกมือและะโอย่างไม่พอใจ “อวี่เว่ย เลิกพูดเื่ไร้สาระได้แล้ว... ฆ่ามันซะ!"
พรึ่บ!
จิตสังหารที่รุนแรงพลุ่งพล่าน และสภาพแวดล้อมโดยรอบก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง
เซียวอวี่เว่ยถอยหลังก้าวหนึ่ง ยกกระบี่ขึ้นเตรียมโจมตี
แต่ในเวลานี้เอง เซียวนั่วก็เอ่ยขึ้น "ตระกูลเซียวของท่าน... ้าจะสังหารศิษย์ของสำนักกระบี่ขุนพล์ในที่สาธารณะเช่นนี้จริง ๆ น่ะหรือ?"
เซียวอวี่เว่ยหยุดลงโดยพลัน
ทุกคนในตระกูลเซียวเองก็ตกตะลึงเช่นกัน
เซียวนั่วถือดาบด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างถูกไพล่ไปด้านหลัง “ตอนนี้ข้าได้รับที่นั่งของสำนักกระบี่ขุนพล์แล้ว นั่นเท่ากับว่าข้าเองก็เป็ศิษย์อย่างเป็ทางการของสำนัก ศิษย์พี่อวี่เว่ย การฆ่าสหายร่วมสำนักถือเป็... เื่ร้ายแรง!”
ครืน!
คลื่นอากาศโดยรอบสั่นเทาเล็กน้อย ภายในหัวของเซียวอวี่เว่ยตกตะลึง
แน่นอน นางรู้กฎของสำนักกระบี่ขุนพล์ดี
ห้ามผู้คนในสำนักฆ่ากันเอง
หากเซียวนั่วมองว่าตนเองเป็ศิษย์ของสำนัก เช่นนั้นนางก็ไม่สามารถทำได้จริง ๆ
อย่างไรก็ตาม เขาตัดแขนเซียวหย่ง และตบหน้าตระกูลเซียวในที่สาธารณะ นางจะหยุดได้อย่างไร?
มองไปยังท่าทีลังเลของเซียวอวี่เว่ย เซียวนั่วก็รู้ว่าอีกฝ่ายยังคงมีคุณธรรมอยู่บ้าง
จากนั้นจึงเลื่อนสายตาของเซียวสยง ประมุขตระกูลเซียว
“ท่านประมุขตระกูล ตอนนี้ข้าเป็ศิษย์ของสำนักระบี่ขุนพล์แล้ว หากท่านฆ่าข้า นั่นไม่เท่ากับว่าท่านล่วงเกินสำนักหรอกหรือ... วันนี้ ตระกูลใหญ่ทั้งห้าของเมืองซีเยว่ได้มารวมตัวกัน และคงใช้เวลาไม่นาน ที่ข่าวเื่การฆ่าศิษย์สำนักกระบี่ขุนพล์ของตระกูลเซียวจะแพร่กระจายออกไป นี่ไม่ใช่การเหยียบย่ำความยิ่งใหญ่ของสำนักกระบี่ขุนพร์หรอกหรือ?"
น้ำเสียงของเซียวนั่วเ็าและคำพูดก็เฉียบคม
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเซียวสยงก็มืดมนอย่างมาก เขาเข้าใจทันทีว่าตนได้ตกหลุมพรางแล้ว
เขาสามารถฆ่าเซียวนั่วได้ แต่ต้องไม่ใช่ศิษย์ของสำนักกระบี่ขุนพล์
เขาสามารถไร้ยางอายได้ แต่ไม่อาจทำให้สำนักกระบี่ขุนพล์ต้องเสียหน้า
ความสัมพันธ์ที่ถูกสร้างขึ้นระหว่างตระกูลเซียว และสำนักกระบี่ขุนพล์ตลอดสามปีที่ผ่านมา จะต้องไม่ได้รับผลกระทบจากคำพูดของโลกภายนอก
อีกทั้งยังมีคนจากอีกสี่ตระกูลใหญ่ก็กำลังจับตาดูสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ ต้องบอกเลยว่าเซียวสยงนั้น ‘ภักดี’ ต่อสำนักกระบี่ขุนพล์อย่างแท้จริง และเพราะตัวตนของเซียวนั่วในฐานะ ‘ศิษย์ของสำนักกระบี่ขุนพล์’ ทำให้เขาต้องทำสิ่งต่าง ๆ อย่างรอบคอบ
วันนี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความอัปยศของตระกูล และศักดิ์ศรีของสำนักกระบี่ขุนพล์ เขาควรเลือกอะไร?
หลังจากที่เงียบอยู่ครู่หนึ่ง เซียวสยงก็กำมือแน่น ข่มความโกรธในใจของตน
"ปล่อยเขาไป!"
ทุกคนในตระกูลเซียวต่างตกตะลึง
เซียวอวี่เว่ยเอ่ยขึ้นทันควัน "ท่านพ่อ!?"
เซียวหย่งนั้นร้อนรนยิ่งกว่า "ท่านพ่อ ข้าไม่สามารถปล่อยมันไปได้ มันทำให้ข้าเป็เช่นนี้ ฆ่ามัน! ท่านต้องฆ่ามัน!"
แววตาของเซียวสยงดุร้ายราวกับเทพอสูร “ตระกูลเซียวเต็มใจที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ ไปซะ!"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวนั่วก็เกือบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างนั้นหรือ หากไม่ใช่เพราะว่ามีคนของอีกสี่ตระกูลอยู่ที่นี่ หากไม่ใช่เพราะว่าอีกฝ่ายกังวลเกี่ยวกับผลเสียที่อาจส่งผลต่อความสัมพันธ์กับทางสำนักกระบี่ขุนพล์ เกรงว่าคนพวกนี้คงจะลงมือฆ่าเขาไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูกเป็แน่
เพราะเซียวนั่วเห็นถึงความ ‘ภักดี’ ที่เซียวสยงมีต่อสำนักกระบี่ขุนพล์ เขาจึงมาที่นี่ในวันนี้
เพราะรู้ดีว่าต่อให้มันมีความเป็ไปได้เพียงน้อยนิดที่อาจส่งผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเซียวกับสำนักกระบี่ขุนพล์ เซียวสยงก็จะไม่มีทางปล่อยให้มันเกิดขึ้น
เวลานี้ ชายหนุ่มก็เดินขึ้นไปบนเวทีและมองไปยังถาดที่อยู่ในมือของข้ารับใช้ "ของพวกนี้เป็ของข้า!"
แววตาของเซียวอวี่เว่ยคมกริบราวกับกระบี่ นางตวาดกร้าว “เซียวนั่ว อย่าให้มันมากเกินไปนัก!”
ของเ่าั้เป็สิ่งที่สำนักกระบี่ขุนพล์มอบให้กับเซียวหย่ง
พวกมันมีทั้งพู่กระบี่ ยาปรับรากฐาน น้ำยาชำระไขกระดูก และตำราเคล็ดวิชาระดับสูง …เพลงกระบี่เงาเหินเวหา
“ท่านบอกเองว่าของพวกนี้เป็สิ่งที่มอบให้กับศิษย์อย่างเป็ทางการอันดับหนึ่งของตระกูลเซียวไม่ใช่หรือ? และในเมื่อข้าได้อันดับหนึ่ง เช่นนั้นจะมีปัญหาอะไร?"
หลังจากเอ่ยเช่นนั้น ชายหนุ่มก็เอาของทั้งหมดไป ไม่เปิดโอกาสให้ใครได้พูดอะไรอีก
เซียวอวี่เว่ยกัดฟันแน่น “อย่าลืม เ้าไม่ใช่คนของตระกูลเซียวอีกแล้ว เ้าถูกไล่ออกจากตระกูลไปแล้ว!"
"แต่ตอนนี้ข้าเป็คนของสำนักกระบี่ขุนพล์แล้ว!" เซียวนั่วเอ่ย
"เ้ามีความกล้าที่จะไปสำนักกระบี่ขุนพล์ด้วยหรือ?" เซียวอวี่เว่ยเอ่ยเย้ย
เซียวนั่วไม่สนใจ เขาเดินตรงไปที่ประตู แล้วหันกลับมา กวาดตามองคนทั้งหมดด้วยสายตาเ็า "ขอบคุณสำหรับของกำนัล"
"ต่อจากนี้..." ชายหนุ่มหยุดพูดไปครู่หนึ่งและเอ่ย “สำนักกระบี่ขุนพล์ ข้าจะไปแน่!"
หัวใจของคนทั้งหมดตึงเครียด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเห็นสายตาของอีกฝ่าย พวกเขาก็รับรู้ได้ถึงการยั่วยุอย่างตรงไปตรงมา
"เ้า!" ดวงตาของเซียวสยงแทบลุกเป็ไฟ
ในขณะที่เซียวหย่ง ผู้ถูกแย่งทุกอย่างก็กระอักเืออกมาก่อนจะหมดสติไป...
202
