ผู้าุโซุนหวู่ให้เฟยหลงทดลองปลูกสมุนไพรหายากหลายชนิด และให้เขาดูแลปรากฎว่าเฟยหลงสามารถปลูกและดูและสมุนไพรเ่าั้ได้เป็อย่างดี
“ดีดี ดี เ้านับเป็คนแรกที่ทำให้ข้าสนใจ เ้านำตราของข้าไปยังหอภารกิจและรายงานว่าข้ายอมรับในตัวของเ้าแล้ว นับั้แ่วันพรุ่งนี้เป็ต้นไปให้เ้ามาช่วยงานข้าส่วนเื่การเรียนนั้น เ้าไม่ต้องไปเรียนพื้นฐานอีกต่อไป ข้าจะเป็คนสอนเ้าเอง”
“แต่ว่าอีกไม่กี่วันศิษย์ต้องเข้าทดสอบเป็ศิษย์สายในของสถาบัน”
“เื่นั้นเ้าไม่ต้องเป็ห่วงเมื่อเ้าส่งมอบภารกิจแล้วเ้าจะเข้าใจเอง”
เฟยหลงกลับไปยังหอภารกิจพร้อมกับป้ายของผู้าุโซุนหวู่เมื่อเฟยหลงมาถึงหอภารกิจเขาพบกับเพื่อน ๆ ทั้งสามที่มารอเฟยหลงอยู่หลายวันแล้วพวกเขาต่างทำภารกิจสำเร็จไปสองสามภารกิจแล้วนับั้แ่แยกทางกันไป
“เฟยหลงเ้าเป็ยังไงบ้าง ภารกิจของเ้าผ่านหรือไม่ เห็นเ้าหายไป พวกข้าเป็ห่วงแทบแย่”
“ไม่ต้องห่วงข้าทำได้อยู่แล้ว” เฟยหลงนำป้ายของผู้าุโซุนหวู่ให้พวกเขาดู พร้อม ๆกับเดินไปหาผู้าุโที่ดูแลหอภารกิจ เมื่อผู้าุโดูแลหอภารกิจเห็นเฟยหลงพลันจำได้ทันทีเพราะคนที่รับภารกิจดูและแปลงสมุนไพรนั้นแทบจะไม่มีใครสนใจและเขาเองก็อยากจะรู้ผลของเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้าเขาว่าสามารถทำภารกิจได้หรือไม่
“ไม่เจอกันนานเลยนะเ้าหนูเป็ยังไงบ้าง ทำภารกิจสำเร็จไหม หรือว่าเ้ามาเพื่อเปลี่ยนภารกิจเ้าคงไม่ทำให้สมุนไพรของตาเฒ่านั่นตายใช่ไหม?”
“ขอบคุณท่านผู้าุโที่เป็ห่วงข้าน้อยมาส่งมอบภารกิจขอรับ”
“อะไรนะข้าฟังผิดไปหรือเปล่า เ้ามาส่งมอบภารกิจเช่นนั้นหรือ?”
“ขอรับข้ามาส่งมอบภารกิจ”
เมื่อได้ยินคำว่าส่งมอบภารกิจหลายๆ คนเริ่มให้ความสนใจ อยากรู้อยากเห็นโดยเฉพาะคนที่ทำภารกิจสำเร็จ
“เ้าแน่ใจอย่างนั้นหรือว่าเ้ามาส่งมอบภารกิจดูแลแปลงสมุนไพร”
เหล่าศิษย์ทั้งหลายต่างหันมามองเฟยหลงเฟยหลงยื่นป้ายประจำตัวของผู้าุโซุนหวู่ให้กับผู้ดูแลหอภารกิจเมื่อผู้ดูแลหอภารกิจเห็นป้ายในมือเฟยหลงพลันตัวสั่นสะท้านขึ้นมาในทันที
“ เ้าเ้าทำได้ยังไงกัน ไม่เพียงแค่ทำภารกิจสำเร็จเ้ายังกลายเป็ศิษย์ของชายผู้นั้นได้อีกด้วย”ผู้าุโผู้ดูแลหอภารกิจเอ่ยด้วยความตกตะลึง
“ท่านหมายความว่ายังไงข้าไม่เข้าใจ”
“นี่เ้ายังไม่รู้อีกหรือว่าเ้าได้รับการยอมรับจากผู้าุโซุนหวู่ เ้ากลายเป็ศิษย์หลักของเขาแล้วตอนนี้เ้าไม่ต้องไปทดสอบเป็ศิษย์สายใน เ้ากลายเป็ศิษย์หลักของผู้าุโซุนหวู่ซึ่งเป็ถึงอดีตผู้อำนวยการสถาบันฟ้าครามของพวกเรา”
เฟยหลงพลันอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา
“แสดงว่าข้าไม่ต้องทดสอบเข้าเป็ศิษย์สายในแล้วใช่หรือไม่ท่านผู้าุโ?”
“ไม่เพียงแต่เ้าไม่ต้องเข้าทดสอบเป็ศิษย์สายใจแต่เ้ากลับเป็ศิษย์หลักของท่านผู้าุโซุนหวู่ เ้ามีตำแหน่งสูงกว่าข้าเสียด้วยซ้ำ ตอนนี้เ้ายังไม่เข้าใจแต่อีกไม่นานเ้าก็จะเข้าใจเอง” ผู้าุโที่ดูแลหอภารกิจกล่าว
เขาหยิบป้ายประจำตัวของเฟยหลงพร้อมกับมอบแต้มคะแนนให้พร้อมกับบันทึกข้อมูลของเฟยหลงในทันทีเฟยหลงเมื่อได้รับป้ายประจำตัวและป้ายของผู้าุโซุนหวู่คืนแล้วเขาและเพื่อน ๆต่างพากันจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้ให้ผู้าุโดูแลภารกิจยืนงงอยู่ตามลำพัง
การแก่งแย่งเข้าเป็ศิษย์สายในนั้นสำคัญสำหรับพวกเขาเป็อย่างยิ่งเพราะมีทั้งศิษย์เก่าและศิษย์ใหม่ที่้าผ่านการทดสอบให้ได้ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับตัวของพวกเขาเองว่าจะสามารถทำได้ดีแค่ไหนหากสามารถผ่านเกณฑ์ตามที่สถาบันกำหนดได้ พวกเขาก็สามารถเข้าเป็ศิษย์สายในได้เช่นเดียวกัน
ซึ่งอีกไม่กี่วันก็จะครบเวลาสามเดือนและพวกเขาจะได้เข้ารับการทดสอบเป็ศิษย์สายใจกันหากฝีมือของพวกเขาเข้าตาผู้าุโท่านใดท่านหนึ่งพวกเขาก็จะกลายเป็ศิษย์ของผู้าุโท่านนั้นไปทันที
เฟยหลงเข้าใจในคำพูดของผู้าุโซุนหวู่ในทันทีตอนนี้เขากลายเป็ศิษย์ของผู้าุโซุนหวู่ไปเรียบร้อยแล้วเพียงแต่ว่าเขายังไม่รู้ว่าท่านผู้าุโซุนหวู่นั้นเป็ผู้าุโระดับใดในสถาบันฟ้าครามแห่งนี้
แต่เขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะเป้าหมายของเขาคือการศึกษา และเล่าเรียนหากเขาสามารถฝึกฝนจนชำนาญและทำตามที่ท่านปู่ของเขาแนะนำไม่ว่าใครมาเป็อาจารย์ให้เขา ขอให้พวกเขาแนะนำในสิ่งที่เฟยหลงไม่รู้ และเขาจะตั้งใจศึกษาหาความรู้และหมั่นฝึกฝนได้ใครเป็อาจารย์ก็คงเหมือน ๆ กัน เฟยหลงคิดแบบนี้ทำให้ความก้าวหน้าของเฟยหลงนั้นพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว
“ข้าอยากเห็นหน้าฉินฟู่จริงๆ หากเขารู้ว่าผู้าุโซุนหวู่รับเ้าเป็ศิษย์หลักแล้วพวกมันจะทำหน้ายังไงกันฮ่า ฮ่า ฮ่า ”
“พวกเ้าอย่ามามัวแต่คิดเื่ไร้สาระว่าแต่พวกเ้าฝึกฝนไปถึงไหนกันแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันที่ครบกำหนดแล้ว พวกเ้ามั่นใจว่าจะกลายเป็ศิษย์สายในได้หรือเปล่า”
“เ้าไม่ต้องห่วงไปหรอกพวกเราเตรียมตัวมาเป็อย่างดีอีกอย่างท่านปู่อู๋ซวนก็สอนพื้นฐานให้พวกเรามานานตอนนี้พวกเราฝึกตำราที่ท่านปู่ให้มาได้เกือบสามส่วนแล้ว เ้าหละฝึกไปถึงไหนแล้ว”
“ข้าเองฝึกครบหมดแล้วที่เหลือก็แค่ทบทวนและหมั่นฝึกฝนจนชำนาญเท่านั้น พวกเ้านะช้ากว่าข้าแล้วนะ ฮ่าฮ่า ฮ่า”
“ก็ความจำของเ้าดีกว่าพวกข้านี่เ้าอ่านแค่รอบเดียวก็สามารถจำได้หมดแล้ว พวกเราอ่านเป็สิบ ๆ รอบกว่าจะจำได้”
“เอาน่ายังไงซะหากพวกเ้าหมั่นฝึกฝนมาก ๆ เดี๋ยวก็ตามข้าทันแล้ว แต่หากพวกเ้าี้เีก็ระวังจะตามข้าไม่ทัน ข้าไม่รู้ด้วยนะกลับไปท่านปู่จะให้ตำราเล่มใหม่กับพวกเราแล้วพวกเ้าต้องหมั่นศึกษาตำราเล่มเดิมให้จบ และฝึกฝนให้มากกว่านี้ตอนกลับไปจะได้ไม่ถูกท่านปู่ดูเอา”
“จริงของเ้าหากพวกเรายังคงศึกษาตำราเล่มแรกที่ท่านปู่ให้มาไม่จบคงไม่มีหน้ากลับไปเอาตำราเล่มต่อไปจากท่านปู่แน่ พวกเราจะหมั่นฝึกฝนให้มากกว่านี้และจะตามเ้าให้ทันว่าแต่ตอนนี้ข้าเริ่มหิวแล้วพวกเราไปหาอะไรทานกันก่อนดีไหม”เ้าเฟยเอ่ยขึ้นมา
“ใช่ๆ พวกเราก็หิวแล้ว เ้าได้คะแนนมาตั้งเยอะเลี้ยงอาหารพวกเราสักมื้อคงไม่เป็ไรหรอก”
“ก็ได้ก็ได้ ข้าจะเลี้ยงอาหารมื้อนี้พวกเ้าเอง ไปกันเถอะ......”
ระยะเวลาสามเดือนอาจจะดูยาวนานสำหรับคนทั่วไปแต่สำหรับเฟยหลงและเพื่อน ๆ กลับเป็ระยะเวลาสั้น ๆ พวกเขาสนุกไปกับการฝึกฝนและเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ อยู่ตลอดเวลาจนกระทั่งถึงเวลาสำหรับการทดสอบเพื่อเข้าเป็ศิษย์สายในสำหรับศิษย์ใหม่รุ่นนี้ทุกคนต่างพากันตื่นเต้น
5K
