ตอนที่ 16 ตัวตลกของทิศตะวันออก
หลินเฟยใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการบ่มเพาะพลังลมปราณให้เข้าสู่ขั้นปราณกำเนิดขั้นที่เก้าระดับสูง แน่นอนว่าผลึกอสูรระดับกลางอันล้ำค่าในแหวนมิติ ได้ถูกใช้ไปจนหมดสิ้น...การดูดกลืนทรัพยากรอันล้ำค่าของหลินเฟยนับว่าสิ้นเปลืองโดยแท้จริง!
หลินเฟยปรับระดับพลังไว้ที่ปราณกำเนิดขั้นที่สาม หากเป็คนอื่นที่มีทรัพยากรล้นเหลือแล้ว ระดับผู้ฝึกตนขั้นเจ็ดจะข้ามมาถึงขั้นปราณกำเนิดได้นับว่าไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใด
สำหรับหลินเฟยตัวตนที่แสนจะธรรมดาก่อนหน้าของเขานั้น ย่อมทำให้ผู้คนตกตะลึงได้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่นับว่าเกินเลย หากดูจากพร์ในการประลองคัดเลือกของฝั่งตะวันออกที่ผ่านมา
แต่หากพวกมันได้รู้ว่าหลินเฟยอยู่ห่างเพียงครึ่งขั้นของปราณยุทธขาวแล้วคงจะเต็มไปด้วยความตกตะลึงถึงขั้นกระอักเืออกมาก็เป็ได้
ต้องเข้าใจว่าผู้ฝึกตนใน่อายุต่ำกว่าสามสิบ จะก้าวผ่านปราณกำเนิดไปได้นั้นอย่างน้อยต้องมีพร์ที่ดีในระดับนึงเลยดูจากชายชุดดำหลายคนที่ยังติดอยู่ในขั้นปราณกำเนิดแม้จะมีอายุยี่สิบเกือบสามสิบแล้วทั้งนั้น
หลินเฟยใช้เวลาอีกเดือนกว่าๆในการฝึกฝนวรยุทธต่างๆและเพลงดาบที่ได้รับจากห้วงจิตสำนึกของเขา หลินเฟยไม่กังวลเลยที่ไม่มีผู้าุโคอยชี้แนะเื่เพลงดาบให้กับตนเอง
เพราะท่วงท่าการต่อสู้ของาาัในมหาาโบราณนั้น นับว่าเป็การชี้แนะที่ดีเสียยิ่งกว่าผู้าุโหลายคนรวมกันเสียอีก
"วันนี้แล้ว"
หลินเฟยก้าวยาวๆออกมาจากเรือนพัก ไม่นานเขาก็เห็นกลุ่มสหายทั้งสี่ของเขายืนรออยู่ แม้ว่าหลี่ปิงและยู่เจียงจะไม่สามารถเข้าเป็ว่าที่ศิษย์สายในได้ แต่การไปร่วมเชียร์สหายของตนเองก็เป็เื่ธรรมดาอยู่แล้ว
ไม่นานหลินเฟยและสหายก็มาถึงสถานที่จัดงานประลองในครั้งนี้ การประลองในครั้งนี้นับว่าสำคัญอย่างยิ่งกับหัวหน้าตำหนักของทั้งสี่ทิศ พวกเขาต่างพนันขันต่อกันอย่างครึกครื้น
นอกจากจะได้ทรัพย์สมบัติ ยังได้หน้าไปอีกมากหากศิษย์ในสังกัดของพวกเขาสามารถคว้าอันดับหนึ่งได้ และพวกเขาก็จะได้รับรางวัลจากทางสำนักเช่นกัน
"ว้าว!"
เสี่ยวหลินเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้นนางมองเห็นคลื่นมหาชนศิษย์สายนอกจำนวนหลายหมื่นคนที่มารับชมการประลอง ต่างคนต่างจับจองที่นั่งบนอัฒจรรย์ขนาดใหญ่ทั้งสองฝั่ง ลานประลองขนาดใหญ่ตรงกลางไม่แพ้กันถูกยกให้สูงจากพื้นกว่าสามเมตร
ลานประลองชั่วคราวแห่งนี้จัดตั้งที่หน้าซุ้มประตูขนาดใหญ่ของกำแพงชั้นใน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหากก้าวเข้าไปด้านในได้ จะเป็การยกระดับฐานะของตนเองขึ้นทันที ระหว่างกลางของอัศจรรย์ยังมีซุ้มขนาดใหญ่ที่รองรับผู้าุโหลายร้อยท่าน
แต่มีเพียงคนเดียวที่แข็งแกร่งที่สุดนั่งอยู่บนเก้าอี้ขนาดใหญ่แกะสลักสวยงาม แน่นอนว่าเขาคนนั้นก็คือหัวหน้าผู้าุโของฝ่ายคุมกฎนามเว่ยเหลียงนั่นเอง!
"ผู้ประลองทั้งสี่สิบคนขึ้นไปบนเวทีได้" เสียงของผู้ช่วยของเว่ยเหลียงกล่าวขึ้นเสียงดัง
ฟุบ ฟุบ ฟุบ!
เสียงฝีเท้าของผู้เข้าร่วมงานประลองะโขึ้นไปยืนเรียงกันตามตำแหน่งของแต่ละทิศทันที พวกเขาไม่น้อยต่างจ้องมองไปที่ฝั่งตรงข้ามอย่างกระหายการต่อสู้
หลินเฟยมองไปรอบๆเพื่อประเมินความแข็งแกร่งของผู้เข้าประลองทั้งหมด ในคนจำนวนสี่สิบคนนี้มีหลายคนที่อยู่ในขั้นปราณกำเนิดขั้นสูง
แต่ที่ทำให้หลินเฟยสนใจคือบุรุษผู้ถือกระบี่ของทางฝั่งทิศเหนือเห็นได้ชัดว่าพลังปราณในร่างของเขาอยู่เกือบครึ่งขั้นของปราณยุทธแล้วใบหน้าหล่อเหลาสง่างามพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆที่ประดับไว้ตลอดเวลา ผิวพรรณที่ขาวเนียนยิ่งกว่าสตรีของเขาทำให้หญิงสาวมากมายอยากลงมือลูบไล้
ศิษย์สายนอกผู้หญิงหลายคนอดไม่ได้ที่จะเคลิบเคลิ้มส่งสายตาเป็ประกายไปให้กับเขา ไม่ต้องบอกก็พอเดาได้ไม่ยากว่าบุคคลผู้นี้คือยอดอัจฉริยะทางฝั่งทิศเหนือที่เลื่องลือนั่นเอง
'ฮึ่ม ทำไมหญิงสาวพวกนั้นไม่มองที่ข้าด้วยสายตาเช่นนั้นบ้าง'
ไม่ใช่เพียงแค่หลินเฟยแต่ผู้เข้าร่วมประลองคนอื่นต่างก็คิดเช่นเดียวกัน ไม่ต้องนับว่าหลินเฟยต่างจากบุรุษคนอื่นมากนักยังไงเขาก็เป็เพียงแค่เด็กหนุ่มคนนึงที่อายุเพียงแค่สิบหกสิบเจ็ด
แม้เขาจะไม่ได้คิดถึงเื่สานสัมพันกับหญิงสาวมากเท่าใด แต่ก็เป็ธรรมดาที่เขายังอยากได้รับสายตาชื่นชมจากอิสตรี
ในใจของหลินเฟยพลันนึกอยากทุบตีบุรุษหน้าตาหล่อเหลาของฝั่งทิศเหนือขึ้นมา ใบหน้าเรียบเฉยของเขาแสดงสายตาอำมหิตออกมาไม่น้อย ทำเอาเหล่าศิษย์ฝั่งตะวันออกอีกเก้าคนพากันเขยิบกายถอยห่างจนเหมือนหลินเฟยไม่ได้รวมอยู่ในกลุ่มพวกเขา เป็ภาพที่แปลกประหลาดในสายตาผู้ชมไม่น้อย
"เอาล่ะการประลองในครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อหาสุดยอดของศิษย์สายนอกนับได้ว่าเป็ความภาคภูมิใจของทุกปี พวกเ้าที่ได้อันดับหนึ่งนอกจากทรัพยากรระดับสูงแล้วยังจะได้พื้นที่พิเศษที่มีไอพลังฟ้าดินหนาแน่นเป็ของรางวัล..."
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที มีศิษย์สายนอกไม่น้อยที่เข้าร่วมสำนักได้ไม่นานพวกเขาแม้ว่าจะพอได้ยินเกี่ยวกับของรางวัลที่ล้ำค่า แต่พอได้ยินกับหูตัวเองยังอดตื่นตะลึงไม่ได้ ต้องเข้าใจว่าพื้นที่พิเศษเ่าั้จะสามารถพลักดันให้พลังปราณก้าวหน้าได้เร็วขึ้นกว่าปกติหลายเท่า
"กฎของการประลองในรอบนี้นั้นเพียงทำให้คู่ต่อสู้ยอมแพ้เท่านั้น พวกเ้าสามารถเลือกประลองกลับใครก็ได้เมื่อคู่ต่อสู้ยอมแพ้ เ้ามีสิทธิ์จะท้าประลองต่อได้ทันทีหรือพักก่อนได้
หากใครที่ชนะไปแล้วหนึ่งรอบมีสิทธ์จะพักเป็เวลาหนึ่งก้านธูป เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวลหากใครจะฉวยโอกาสยามที่พวกเ้าฟื้นพลังขอท้าประลองพวกเ้า ...ใครมีข้อสงสัยอีกหรือไม่?"
"..."
"หากเป็เช่นนั้นก็ขอประกาศเริ่มการประลองได้!"
ตึงๆๆๆๆ!
เสียงของกลองขนาดใหญ่ส่งเสียงอันดุดันลั่นรัวราวกับจะสร้างขวัญกำลังใจให้กับเหล่าผู้เข้าร่วมการประลอง และยังทำให้บรรดาศิษย์ที่รับชมบนอัศจรรย์ตื่นเต้นกว่าเดิมมาก
พวกเขาต่างส่งเสียงเชียร์ออกมาเสียงดัง พวกเขาต่างรอดูว่าใครจะก้าวออกไปยังกลางลานประลองเป็คนแรก!
"กรี๊ดด!"
เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นของสตรีดังขึ้นทันทีที่ผู้ที่ก้าวออกมาเป็คนแรกคือบุรุษหนุ่มหน้าหยกผู้งามสง่า เพียงขยับกายก็แผ่ออร่าของความสง่างามจนยากจะบรรยาย
รอยยิ้มกระชากใจยังคงประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา เขาเดินมาหยุดยืนด้วยความมาดมั่นกระบี่สีน้ำเงินที่อยู่ในฝักเพียงมองก็รู้ว่าไม่ธรรมดา
"ข้าเจิ้งฟงเย่ ศิษย์สายนอกอันดับหนึ่งแห่งทิศเหนือพร้อมขอคำชี้แนะจากพวกเ้า"
เจิ้งฟงเย่กล่าวออกมาเสียงดังพร้อมกับแผ่พลังกดดันออกไปโดยรอบเขาไม่ได้เอ่ยท้าประลองออกไปแต่กลับพูดออกไปแบบนั้นการกระทำแบบนี้บอกได้อย่างเดียวว่าเขาไม่สนด้วยซ้ำว่าคู่ต่อสู้จะเป็ใครเหมือนกับบอกเป็นัยๆว่าจะเป็ใครก้าวออกมาก็ไม่ต่างกัน
ผู้เข้าร่วมประลองที่พลังตบะอ่อนด้อยกว่าปราณกำเนิด่กลางพลันรู้สึกหายใจติดขัดเป็อย่างยิ่งพลังกดดันที่พวกมันได้รับราวกับกำลังแบกูเาลูกน้อยๆอยู่
ตุบ ตุบ!
เสียงฝีเท้าอันมั่นคงก้าวเดินออกมา บุรุษร่างกำยำจากทิศตะวันตกคนนึง ก้าวเดินออกมาเผชิญหน้ากับยอดอัจฉริยะจากทิศเหนือด้วยประกายตาเด็ดเดี่ยว
"ข้าหยางชิง อันดับหนึ่งของทิศตะวันตกจะเป็คู่ต่อสู้ของเ้า"
หยางชิงกระชับขวานคู่ในมืออย่างองอาจพลังปราณพลันะเิออกไปรอบตัว พลังตบะขั้นปราณกำเนิดขั้นที่เจ็ดระดับสูงถูกปล่อยออกมาสลายแรงกดดันของเจิ้งฟงเย่ไปจนหมดสิ้น
"หืม?"
เจิ้งฟงเย่เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆด้วยความแปลกใจ ไม่ใช่เื่แปลกอันใดที่ผู้มีพลังตบะน้อยกว่าจะต่อสู้ข้ามขั้นได้หากพลังตบะไม่ห่างกันเกินไปถึงกระนั้นการจะทำเช่นนั้นได้ก็นับว่าเป็เื่ยากอยู่ดี แต่หยางชิงผู้นี้กลับสลายแรงกดดันของผู้ที่อยู่เหนือกว่าตนเองถึงสองขั้นด้วยท่าทีสบายๆ
“ดูเหมือนเ้าจะพอมีฝีมืออยู่บ้าง” เจิ้งฟงเย่กล่าวออกมาด้วยท่าทีสบายๆ แม้จะพูดไปเช่นนั้นแต่สีหน้าและท่าทางยังคงไม่เปลี่ยนแปลง รอยยิ้มยังคงเปื้อนไปทั่วใบหน้าสง่างามของเขา
“มีหรือไม่เ้าก็จะได้รู้แล้ว! รับมือ!” หยางชิงะโกร้าวพร้อมกับกระชับขวานคู่ในมือพุ่งเข้าใส่เจิ้งฟงเย่
“โง่เง่า!”
เจิ้งฟงเย่สะบัดกระบี่ไปด้านข้างฝักกระบี่สีน้ำเงินสวยงามพลันหลุดลอยลงไปที่พื้นอย่างนิ่มนวล ก่อนจะหมุนกายด้วยท่าทางงดงามเข้าต้านรับขวานคู่ของหยางชิงที่จู่โจมด้วยความรุนแรง
ขวานคู่ถล่มพสุธา!
วารีทะลวง!
ตู้ม!!
การปะทะกันนั้นรุนแรงจนฝุ่นควันตลบอบอวลผลจากแรงปะทะทำให้เจิ้งฟงเย่ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ผิดกับหยางชิงที่ถอยไปกว่าห้าก้าว
ผู้ชมส่วนใหญ่อดจะทึ่งกับผลที่ออกมานี้ไม่ได้ ต่างคิดว่าหยางชิงจะต้องกระอักเืหรือไม่ก็เป็ฝ่ายพ่ายแพ้ลงไปแล้วแต่เขากลับกระเด็นถอยไปไม่กี่ก้าวเท่านั้นนับว่าเหนือความคาดหมายโดยแท้จริง
เคร้ง! เคร้ง!
หยางชิงรุกเข้ากระหน่ำใส่เจิ้งฟงเย่อย่างห้าวหาญแม้ตบะจะด้อยกว่าแต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้เสียเปรียบมากเท่าไหร่แม้จะผ่านไปสิบกว่ากระบวนท่าแล้วก็ตาม
“หืม เ้าสมควรฝึกฝนร่างกาย?” เจิ้งฟงเย่เริ่มมองอะไรออกบ้าง
การที่ต่อสู้อย่างข้ามขั้นได้เช่นหยางชิงนั้น แสดงว่าเขาจะต้องฝึกฝนวิชาที่ช่วยยกระดับให้ร่างกายแข็งแกร่งพอที่จะต่อต้านกับพลังที่เหนือกว่าได้ และดูเหมือนมันจะไม่ใช่วิชาระดับต่ำเสียด้วยถึงสามารถลดความห่างของพลังได้ถึงสองขั้น
“หึ ย่อมเป็เช่นนั้นด้วยพละกำลังของข้าความแตกต่างของเ้ากับข้าย่อมถูกกลบฝังไป” หยางชิงกล่าวออกมาอย่างดุดัน
แม้จะพูดไปเช่นนั้นแต่ขวานคู่ของเขากลับทำได้เพียงแลกเปลี่ยนกระบวนท่ากับเจิ้งฟงเย่อย่างสูสีเท่านั้นและดูเหมือนว่าเจิ้งฟงเย่จะเหนือกว่าอยู่หนึ่งขั้น!
“ฮี่ๆ เ้ามั่นใจในพละกำลังของตัวเองไปก็เท่านั้น มันจะมีประโยชน์อันใดหากโจมตีไม่โดนข้า!”
เจิ้งฟงเย่ยกยิ้มวาดกระบี่เพียงเล็กน้อยก็สามารถเบี่ยงการโจมตีที่รุนแรงของหยางชิงออกไปได้ก่อนจะแทงกระบี่สวนกลับไปด้วยความรวดเร็ว
เพลงกระบี่วารีร่ายรำ!
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
อึกก!
เจิ้งฟงเย่แทงกระบี่สวนกลับไปด้วยความรวดเร็วด้วยทิศทางที่แตกต่างกันถึงสามครั้ง ส่งผลให้หัวไหล่ทั้งสองข้างและข้อมือของหยางชิง เกิดรูที่เกิดจากกระบี่ขึ้นมา เืสดๆไหลออกจากาแของหยางชิงดูน่ากลัว แม้จะเป็เช่นนั้นแต่าแนี้กลับไม่ได้ลึกมากนัก
ด้วยความที่หยางชิงฝึกฝนร่างกายจนมีร่างกายที่แข็งแกร่ง าแแค่นี้จึงไม่นับเป็อันใดได้ เพียงทำให้เขารู้สึกเ็ปบ้างเท่านั้น ขณะที่หยางชิงกำลังจะตอบโต้นั้นก็ััได้ว่าบริเวณคอของเขามีคมกระบี่จ่อไว้อยู่
“เ้าแพ้แล้ว...”
หยางชิงกัดฟันเดินลงจากลานประลองไปด้วยความไม่เต็มใจ เขาไม่สามารถมองความเร็วของสามกระบี่สุดท้ายหรือแม้แต่กระบี่ที่จ่ออยู่ที่ลำคอเขาได้เลย แม้จะไม่เต็มใจแต่เขาก็พ่ายแพ้แล้วอย่างแท้จริง
"โอ้ ทักษะกระบี่ของเขาไม่ธรรมดาจริงๆ"
"โชคดีของฝั่งทิศเหนือปีนี้คงคว้าของรางวัลทั้งหมดได้เป็แน่แล้ว"
"ฮ่าๆ แน่นอนศิษย์คนนี้พร์สูงส่งข้าจึงสนับสนุนเขาไปไม่น้อย วันนี้เขาย่อมต้องได้อันดับหนึ่งเป็แน่"
เหล่าผู้าุโต่างพูดคุยกันด้วยความเบิกบาน หัวหน้าผู้าุโของทิศเหนือจ้องมองไปที่เจิ้งฟงเย่ด้วยประกายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
เฮ!!
เสียงโห่ร้องแสดงความชื่นชมของเหล่าบรรดาศิษย์สายนอกดังกึกก้อง เจิ้งฟงเย่คารวะไปรอบๆด้วยรอยยิ้มที่ราวกับเทพบุตร
เขายังไม่เดินกลับไปพักเพื่อนฟื้นฟูพลังแต่อย่างใด แต่กลับเลือกท้าประลองต่อทันทีและคนที่เขาเลือกคือคนจากทิศตะวันออกของหลินเฟย จังหวะนั้นเองหลินเฟยได้สบสายตากับเจิ้งฟงเย่ หลินเฟยพบว่าแววตาของเจิ้งฟงเย่นั้นเต็มไปด้วยความดูถูก!
‘ข้าเริ่มจะอดทนไม่ไหวที่จะได้ทุบตีเ้าแล้ว’
หลินเฟยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจ เจิ้งฟงเย่ใช้เวลาไม่นานก็จัดการผู้เข้าร่วมประลองจากทิศตะวันออกคนแรกไปได้ เขาไม่รอช้าท้าคนต่อไปทันทีท่ามกลางเสียงเชียร์จากเหล่าบรรดาศิษย์สายนอกที่เป็ผู้หญิง
“ท่านเจิ้งเก่งมากเลยค่า~”
“ท่านเจิ้งสู้ๆนะค้า!”
“หมันใส้โว้ยย แพ้ๆไปซะ!”
“เ้ากล้าว่าท่านเจิ้งพวกเรารุมมัน!”
“อ้ากก! ข้าผิดไปแล้วว”
ศิษย์ผู้ชายคนนึงที่เกิดหลุดปากออกมากลายเป็ที่รองเท้าของบรรดาศิษย์ผู้หญิงที่ส่งเสียงเชียร์เจิ้งฟงเย่ทันที
“ข้าท้าเ้าคนจากทิศตะวันออก”
อ้ากก!
“เ้าออกมาคนจากทิศตะวันออก”
โอ้กกก!
“เ้าอีกคน ทิศตะวันออก”
หลินเฟยมองไปที่ผู้เข้าร่วมประลองฝั่งของเขาที่พ่ายแพ้ไปทีละคนๆ ไม่นานก็เหลือเขาเพียงคนเดียว หลินเฟยไม่เข้าใจ แ
ม้เขาจะนึกด่าทอเจิ้งฟงเย่ในใจไปบ้างแต่สีหน้าของเขาก็ไม่ได้แสดงออกอะไร เหตุใดชายหนุ่มผู้นี้กลับจงใจเยาะเย้ยเขา?
“หรือเขาเห็นข้าหล่อเหลากว่าเขากัน? เฮ้อ ข้าไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย”
หลินเฟยพึมพำเบาๆ ตอนนี้เจิ้งฟงเย่มองมาที่หลินเฟยด้วยสายตาดูถูกพร้อมกับยิ้มอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเดินกลับไปยืนทางฝั่งทิศเหนือของเขาด้วยท่าทีสบายๆเช่นเดิม
“ดูไอ้นั่นสิ โดนปล่อยให้รอดคนเดียววะ นี่มันตั้งใจหยามหน้ากันชัดๆเลยนี่หว่า ฮ่าๆ”
“เฮ้ย นั่นมันปีศาจร้ายของทิศตะวันออกไม่ใช่รึ?”
“ปีศาจบ้าบออะไรข้าเห็นอยู่ว่าพลังของเขาพึ่งจะอยู่ที่ปราณกำเนิดขั้นสาม จะเอาอะไรไปสู้กับเจิ้งฟงเย่ที่อยู่ครึ่งก้าวของปราณยุทธขาวแล้ว”
“เออวะ ทิศตะวันออกปีนี้ไม่มีคนมีฝีมือเอาซะเลย ข่าวลือพวกนั้นคงเป็พวกมันจงใจขู่ผู้เข้าร่วมทิศอื่นแน่ๆ”
"ข้าว่ามันเป็ตัวตลกแห่งทิศตะวันออกมากกว่าวะ ฮ่าๆ"
“ฮ่าๆๆๆ!”
เสียงหัวเราะพูดคุยเฮฮาของผู้ชมดังขึ้น เมื่อเห็นว่าหลินเฟยเป็คนสุดท้ายของฝั่งตะวันออก และจากท่าทางของเจิ้งฟงเย่ ดูเหมือนเขาจะถูกปล่อยให้รอดเสียด้วยซ้ำ
‘บัดซบ! บิดาจะไม่ทนแล้ว’
หลินเฟยได้ยินเสียงหัวเราะและคุยกันของผู้ชมอย่างชัดเจน ประสาทััของเขาดีกว่าคนปกติหลายเท่า เขาไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไรให้เจิ้งฟงเย่ไม่พอใจ มันถึงจงใจทำให้เขากลายเป็ตัวตลกเช่นนี้ แต่ดูเหมือนจะไม่จำเป็ต้องรู้แล้วตอนนี้!
.
.
.
585
