ระบบกลบหลุมของตัวเอกชาย (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 20 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (48)

        ลัทธิแสงเทวะนับว่าโดนทำลายย่อยยับแล้ว เขาใช้ไม่ได้อีกต่อไป ยุทธภพนี้ถูกอี้เหยียนเจ๋อข่มไว้เสียอยู่หมัด อำนาจทางทหารนอกเมืองหายไปแล้ว ถุงเงินของเขายังถูกตัดจนสะอาดสะอ้าน

        สู้มาถึงตอนนี้ ในมือเขาแทบไม่มีคนให้ใช้การ อำนาจของอี้เหยียนเจ๋อกลับขยายใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

        ทุกอย่างล้วนเริ่มจากที่อี้เหยียนเจ๋อแย่งจี้อู๋โยวไป!

        เดิมทีเขาคิดว่าจี้อู๋โยวหลงรักเขา คิดไม่ถึงว่าจะถูกคนตกอับมาแย่งไปกลางคัน ตอนนี้เขาจะไม่เหลืออะไรแล้ว

        สายตาที่อี้เหยียนเจ๋อมองอี้อวิ๋นเฟยเหมือนมองคนตาย “ท่านไม่คู่ควรจะเอ่ยถึงเขา ลอบสังหารในเทศกาลโคมไฟที่แม่น้ำนอกเมืองหลวง กบฏเจียงโจว ลัทธิแสงเทวะออกอาละวาด ท่านคิดว่าผลักตัวตายตัวแทนออกมาแล้วจะแคล้วคลาดปลอดภัยหรือ ท่านแน่ใจหรือว่าเก็บกวาดหางได้สะอาดสะอ้าน”

        รอยยิ้มของอี้อวิ๋นเฟยเลือนหายไป สีหน้าเคร่งขรึม “น้องห้า ข้าวกินส่งเดชได้ คำพูดพูดส่งเดชมิได้ อาจารย์เจ้ายังไม่สั่งสอนเจ้าว่าควรให้เกียรติผู้อื่นอย่างไรหรือ”

        จิตสังหารในใจอี้เหยียนเจ๋อพลุ่งพล่าน วันที่ท่านชายอันหนิงนำคนมายืนยันฐานะของเขามีคนปล่อยข่าวหลุดไป เพื่อสังหารอี้เหยียนเจ๋อ สร้างความมั่นคงในตำแหน่ง อี้อวิ๋นเฟยกลับไม่สนใจความปลอดภัยของเหอหรง ร่วมมือกับลัทธินอกรีต

        แม้อู๋โยวของเขาจะรักษาชีวิตไว้ได้ ทว่าอู๋โยวกลับต้องนอนบนเตียงหนึ่งเดือนกว่าเต็มๆ ได้ยินท่านชายอันหนิงกล่าวว่าคุณชายของเขาเมื่อก่อนกระทั่งล้มยังร้องไห้อยู่ครึ่งค่อนวัน ตอนนี้กลับเจ็บตัวหนึ่งเดือนกว่าเต็มๆ

        เรื่องที่เจียงโจว คุณชายน้อยของเขาได้รับความลำบากที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิต ทั้งยังต้องขาดสารอาหาร

        ในใจของเขา อี้อวิ๋นเฟยเป็นคนตายตั้งนานแล้ว

        อี้อวิ๋นเฟยอยู่ไม่สุข อี้เหยียนเจ๋อเอ่ยถึงหางเพราะเขารู้อะไรแล้วกระนั้นหรือ ไม่ว่าอี้เหยียนเจ๋อจะรู้เท่าไร เรื่องนี้หากทิ้งหลักฐานไว้แล้วตีแผ่ออกไป ต่อให้เสด็จพ่อยอมรักษาชีวิตบุตรชายคนนี้อย่างเขาไว้ พวกขุนนางที่ลูกหลานตกตายไปแล้วภายนอกก็กัดกินเนื้อเขาอยู่ดี

        อี้เหยียนเจ๋อไม่อยากพูดกับเขาให้มากความ เดินผ่านเขาออกไป ขณะเดินผ่านอี้อวิ๋นเฟย อี้เหยียนเจ๋อเอ่ยเบาๆ ว่า “สิ่งที่ท่านติดค้างอู๋โยว ข้าจะทบกลับคืนทุกบัญชี สิบเท่า ร้อยเท่า”

        อี้อวิ๋นเฟยกัดฟันคับแค้นไปถึงเหอหรงด้วย หากจี้อู๋โยวไม่เป็นดอกหยางน้ำหลาก[1] เจอผู้หนึ่งรักผู้หนึ่ง หักหลังเขา คงไม่ถึงกับทำให้คนตกอับผู้นี้กล้าอวดดีเบ่งอำนาจต่อหน้าเขาหรอก

        การแต่งงานครั้งนี้แม้ไม่มีราชโองการเจาะจง ทว่าเป็นความลับที่เปิดเผยในสกุลมั่งคั่ง ยามนี้คำพูดล้อเล่นของเสด็จพ่อหนึ่งคำกลายเป็นยกจี้อู๋โยวให้อี้เหยียนเจ๋อ ทำให้เขากลายเป็นตัวตลกของทั้งเมืองหลวง รวมทั้งช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ทั้งสองต่อสู้ในที่ลับ เขากับอี้เหยียนเจ๋อดำเนินมาอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ตายไม่เลิกราตั้งนานแล้ว

        

        เชิงอรรถ

^ เปรียบเปรยถึงหญิงที่จิตใจรวนเร ไม่มั่นคงในรัก เหมือนสายน้ำที่ไหลหลากไปทั่ว หรือดอกหยางที่ล่องลอยไปเรื่อย