เกิดใหม่ครานี้ข้าจะเหยียบย่ำพวกเจ้าเอง

ตอนที่48 ตลาดปุ๋ยเคมีปั่นป่วน

สามสิบนาทีต่อมา

ซ่งเย่กลับมาถึงวิลล่าซิงฝูและพบตายายกำลังนั่งชมวิวทิวทัศน์ท่ามกลางสวนดอกไม้อันสวยงามหน้าวิลล่า

“เย่เอ๋อร์ตาลุกเดินได้สะดวกขึ้นแล้วนะ” เส้าจ้านอวดหลานสาวและลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง

โดยมีการตั้งท่าเตรียมพร้อมและมือสองข้างจับที่ท้าวแขนเก้าอี้ที่นั่งก่อนลุกขึ้นยืนเมื่อได้จังหวะเหมาะสมแล้ว

“เยี่ยมไปเลยค่ะคุณตา”ซ่งเย่ยิ้มมุมปากและกล่าวชื่นชมตาอย่างจริงใจเมื่อเห็นตายืนได้อย่างมั่นและเริ่มเดินไปมา

“ต่อไปตาแก่คงไม่อยู่นิ่งแน่นอน”ม่อฮวาพูดยิ้มๆเมื่อเห็นท่าทางของสามีตนเอง

“ผมต้องเริ่มทำอะไรบ้างแล้วนอนป่วยมาหลายปีไม่รู้ว่าเวลานี้ทางกลุ่ม Space X เป็นอย่างไรกันบ้างแล้ว?”

ชื่อกลุ่มแปลกที่ไม่คุ้นหูซ่งเย่ทำให้เธอถามตาด้วยความสงสัยว่า

“กลุ่มSpace X คือกลุ่มอะไรหรือค่ะคุณตา?”

“เอ่อเป็นกลุ่มเฉพาะกิจของเอสเปอร์ที่อยู่ภายใต้สังกัดของเจ้านายหลิวเย่น่ะ”

เส้าจ้านสะดุ้งเล็กน้อยที่พบว่าตนเองได้เปิดเผยความลับกลุ่มสำคัญ

แต่เมื่อพิจาณาถึงท่าทีของเจ้านายหลิวเย่กับหลานสาวแล้วทำให้เขาพูดออกมาโดยตรง

“อ้อ”ซ่งเย่พยักหน้ารับรู้แต่ไม่ได้ถามอะไรตาอีก

“เรื่องรักษาเพื่อนของตาเป็นอย่างไรบ้าง?”เส้าจ้านถามถึงภารกิจการรักษาคนป่วยที่เป็นเพื่อนตนเองกับซ่งเย่

“ฝังเข็มให้แล้วคาดว่าพรุ่งนี้น่าจะฟื้นตัวได้ค่ะ” ซ่งเย่ตอบตายายตามความจริง

“หลานยายเก่งมากจ๊ะ”ม่อฮวาเอ่ยชมหลานสาวอย่างไม่ตระหนี่คำ

“ขอบคุณค่ะ”ซ่งเย่กล่าวขอบคุณอย่างอ่อนโยน

จากนั้นเธอขอตัวไปห้องปฏิบัติการเนื่องจากมีการสั่นเตือนแจ้งเหตุจากซาเซินน้อย

แต่เธอไม่ต้องการให้ครอบครัวเป็นกังวลจึงเลือกที่จะตรวจสอบและแก้ไขสถานการณ์ด้วยตนเอง

เมื่อซ่งเย่อยู่ในห้องปฏิบัติการ

เธอเปิดคอมพิวเตอร์และเชื่อมเข้ากับดาวเทียมอย่างรวดเร็ว

เพื่อตรวจสอบสถานการณ์ของซาเซินน้อยที่ทิ้งไว้สอดแนมที่โรงงาน

ซ่งเย่พบรถเอสยูวีต้องสงสัยสองคันซึ่งมีชายฉกรรจ์รวม8 คน

โดยรถทั้งสองคันจอดอยู่ด้านหลังโรงงานและมีชายคนหนึ่งกำลังใช้กล้องถ่ายภาพการเคลื่อนไหวในโรงงาน

เนื่องจากรั้วด้านหลังกำลังปรับปรุงดังนั้นจึงมีช่องว่างระหว่างแผ่นไม้ที่สามารถมองเห็นสถานการณ์ภายในได้

“พวกไหนกัน?”

ซ่งเย่ขมวดคิ้วอย่างแปลกใจและบังคับให้ซาเซินน้อยเคลื่อนตัวเข้าใกล้รถทั้งสองคันอย่างเงียบเชียบ

“ถ่ายรูปผิดปกติหรือผิดกฎหมายให้ได้มากที่สุดพวกเราต้องทำให้โรงงานนี้ปิดตัวให้ได้”

เสียงชายวัยกลางคนอ้วนท้วมนั่งเบาะหลังพูดสั่งชายหนุ่มที่กำลังถือกล้องถ่ายรูปอยู่ระหว่างช่องว่างแผ่นไม้นั้น

“ผมพยายามถ่ายอยู่ครับแต่ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเลยครับ?”ชายหนุ่มตอบอย่างสุภาพตามจริง

“มันจะไม่มีสารเคมีได้ยังไงผลิตปุ๋ยเคมีเหมือนกันต้องมีขยะเคมีที่เป็นกากพิษเหมือนกันสิ”

ชายวัยกลางคนยังไม่ยอมแพ้และพึมพำกับตนเองอย่างไม่เข้าใจ

“ผมถ่ายได้แต่รอบนอกโรงงานครับแต่ภายในโรงงานและกระบวนผลิตเราคงต้องหาคนแทรกซึมเข้าไปถ่ายรูปด้านในออก

มานะครับ”ชายหนุ่มเสนอความคิดเห็นที่น่าเป็นไปได้มากที่สุดกับเจ้านายตนเอง

“แย่ แย่มากพวกแกทำงานไม่ได้เรื่อง วันนี้ถอยก่อนแล้วค่อยหาวิธีการใหม่”

ชายวัยกลางคนบ่นอย่างหัวเสียและตะโกนบอกลูกน้องตนเองให้ล่าถอยออกไป

“ฮึฮึคิดจะหาเรื่องโรงงานรึ คงขัดผลประโยชน์ของพวกแกล่ะสิ”ซ่งเย่ยิ้มเยาะพลางดูถูกชายอ้วนนั่น

ซาเซินน้อยไม่ได้โจมตีพวกเขาเนื่องจากพวกเขาไม่ได้รุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของโรงงานแต่อย่างใด

ซ่งเย่จึงปล่อยผ่านเรื่องนี้ชั่วคราว

จากนั้นสืบค้นข้อมูลเพื่อดูว่าสถานการณ์ของการผลิตปุ๋ยแห่งอนาคตเป็นอย่างไร?

“อ้อ มิน่าล่ะพวกตาอ้วนถึงได้เป็นเดือดเป็นร้อนแบบนั้น”

ซ่งเย่เข้าใจอารมณ์ชายอ้วนเมื่อเห็นข้อมูลข่าวการเปิดตัวปุ๋ยแห่งอนาคตของกองทัพ

ซึ่งกระทบผลประโยชน์ของหลายบริษัทที่ผลิตหรือนำเข้าปุ๋ยเคมีจากต่างประเทศ

เพราะปุ๋ยเคมีเหล่านั้นได้สร้างปัญหาสารเคมีตกค้างในดินและน้ำ

ซึ่งเป็นปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมระดับโลกในสิบอันดับแรก

เวลานี้ได้มีข่าวจากสำนักข่าวดังอันดับหนึ่งระดับประเทศได้ประกาศความร่วมมือของกองทัพและบริษัทเทคโนโลยีแห่ง

อนาคตในการผลิตปุ๋ยแห่งอนาคตที่ช่วยลดปัญหาสารเคมีตกค้างในดินและน้ำ

“พ่อดูดีทีเดียว”ซ่งเย่พยักหน้าเมื่อมองเห็นภาพพ่อตนเองในชุดสูทพอดีตัวซึ่งกำลังเซ็นลงนามในสัญญา

จากนั้นพ่อได้จับมือกับนายทหารระดับสูงคนหนึ่งเพื่อให้นักข่าวได้ถ่ายภาพเป็นหลักฐาน

นักข่าวสาวของสำนักข่าวที่เข้าร่วมงานแถลงข่าวและลงนามสัญญาได้พูดถือไมโครโฟนกับหน้ากล้องว่า

“วันนี้กองทัพประเทศได้ส่งนายพลหลิวหงเต๋อเป็นตัวแทนเพื่อร่วมลงนามในสัญญาการผลิตปุ๋ยแห่งอนาคตโดยบริษัท

เทคโนโลยีแห่งอนาคตซึ่งทางกองทัพมีหุ้นส่วนในการผลิตปุ๋ยจำนวน 20% ผลการวิจัยของปุ๋ยแห่งอนาคตปรากฏว่าธาตุ

หลักของปุ๋ยซึ่งประกอบด้วยไนโตรเจนฟอสฟอรัส และโพแทสเซียม และสารเคมีอื่นนั้น สามารถสลายไปได้เองภายในไม่

เกิน 6เดือนซึ่งช่วยลดปัญหาสารเคมีตกค้างในดินและน้ำได้อย่างชัดเจน”

ในภาพข่าวมีประชาชนประมาณ30 คนยืนถือป้ายประท้วงอยู่ด้านหน้าประตูโรงงาน

ซึ่งข้อความป้ายประท้วงระบุว่าปุ๋ยนี้หลอกลวงประชาชนและกองทัพไม่รู้ข้อเท็จจริง

รวมถึงการที่กองทัพสนับสนุนผิดกลุ่มคนเอื้อประโยชน์ต่อกลุ่มนายทุน และข้อความอีกหลายแผ่น

“ระยะทางพิสูจน์กำลังม้ากาลเวลาพิสูจน์จิตใจคน”

ซ่งเย่พึมพำสำนวนหนึ่งที่เธอเคยอ่านพบในหนังสือเรียนวิชาประจำชาติ

จากนั้นเธอไม่ได้สนใจข่าวนั้นอีกและเดินตรงไปทานอาหารเย็นกับครอบครัว

ระหว่างทานอาหารนั้นตาเส้าจ้านได้ถามซ่งซ่านจิงขึ้นมาด้วยความรู้สึกภูมิใจ

“อาจิง วันนี้ลงนามกับทางกองทัพเรียบร้อยดีไหม?”

“ดีครับคุณพ่อ ท่านนายพลให้เกียรติผมและพวกเราพูดคุยถึงความร่วมมือด้านอื่นโดยเฉพาะการคัดเลือกตัวแทนจำหน่าย

ระดับภูมิภาคย่อยที่ไม่ขายราคาแพงมากเกินไปให้กับประชาชนและการส่งออกไปต่างประเทศครับ”

ซ่งซ่านจิงตอบตามจริงอย่างพึงพอใจ

“ดีแล้ว ตกลงคัดเลือกได้บริษัทอะไรเหรอ?” เส้าจ้านถามข้อมูลเพิ่มเติม

“พอดีเย่เอ๋อร์บอกข้อมูลบางอย่างกับผมเมื่อเช้านี้พวกเราจึงตัดสินใจเลือกบริษัทปุ๋ยเฝยเลี่ยว เป็นบริษัทของคนประเทศ

เราเองครับ”

ซ่งซ่านจิงตอบอย่างผ่อนคลายและรู้สึกภูมิใจที่มีลูกสาวสวยและเก่งอย่างซ่งเย่

“แสดงว่ามีคู่แข่งหลายเจ้าใช่ไหม?” ม่อฮวาถามอย่างสงสัย

“เกือบสิบบริษัทครับคุณแม่แต่บริษัทเฝยเลี่ยวได้เสนอให้พวกเราเข้าร่วมเป็นหุ้นส่วนด้วยมากถึง 20% เพราะพวกเขาขาด

เงินทุนหมุนเวียนในบริษัทแต่เย่เอ๋อร์ตรวจสอบผลประกอบการและธรรมาภิบาลของพวกเขาแล้วบริษัทนี้ซื่อสัตย์ต่อลูกค้า

ดีทีเดียวจนทำให้มีกำไรแต่ละปีไม่มากนัก”ซ่งซ่านจิงอธิบายขยายความเพิ่มเติม

“มีโอกาสได้ช่วยเกษตรกรและขายไม่แพงมากก็ดีแล้ว”เส้าจ้านเอ่ยอย่างยินดี

จากนั้นทุกคนทานอาหารเย็นร่วมกันอย่างมีความสุข

หลังทานอาหารอิ่มแล้ว

ซ่งเย่กลับไปเตรียมผลิตนาฬิกาต้นแบบต่อในห้องปฏิบัติการ

เมื่อถึงเวลา 23.00 น. เธอหยุดทำงานค้างไว้และกลับไปนอนพักผ่อน

..........

ขณะนอนอยู่บนเตียงนอน

ซ่งเย่นอนลืมตามองเพดานห้องพลางคิดอย่างสงสัยว่า“หลิวเย่หายไปไหนหลายวันแล้ว?”

จากนั้นเธอหลับตาและกำหนดจิตใช้ทักษะไนต์แมร์เพื่อดูว่าหลิวเย่ทำอะไรอยู่

“วื๊ด”

เกิดเสียงหนึ่งดังขึ้นในใจของเธอและพลันภาพในห้องเปลี่ยนแปลงไป

กลายเป็นว่าเวลาซ่งเย่อยู่ในป่าทึบที่รอบตัวมีแต่ต้นไม้สูงใหญ่และมืดครึ้มจนแสงจันทร์ไม่สามารถลอดผ่านลงมาได้

ซ่งเย่ใช้เวลาปรับสายตาให้ชินกับความมืดครู่หนึ่ง

จากนั้นเธอเดินไปในทิศทางหนึ่งที่ได้ยินเสียงบางอย่างเลือนราง

ซ่งเย่เดินเท้าเปล่ามาได้ครู่หนึ่งก่อนจะบ่นพึมพำให้กับตัวเองเบาๆ

“เฮ้อ คิดจะใช้ทักษะไนต์แมร์ ต่อไปต้องเตรียมตัวให้ดีกว่านี้”

นั่นเป็นเพราะว่าการเดินเท้าเปล่าทำให้ความเร็วของเธอลดลงเล็กน้อยเพราะต้องคอยระวังไม้หรือหินที่แหลมคม

ครู่หนึ่งซ่งเย่มายืนอยู่บนยอดเนินเขาที่มองระยะไกลเห็นการต่อสู้ระหว่างคนสองกลุ่มๆละประมาณ50 คน

ภาพการต่อสู้ที่ซ่งเย่มองเห็นมีทั้งการต่อสู้ระหว่างคนธรรมดาและเอสเปอร์

เอสเปอร์ทั้งสองฝ่ายมีหลากหลายทักษะเช่น ทักษะใช้พลังน้ำใช้พลังเพลิงไฟ ใช้พลังจากดินและหิน ใช้พลังของอากาศ

และอีกหลากทักษะเข้าต่อสู้กัน

“โอ๊ะ มีหลากหลายทักษะ น่าสนใจจังเลย” ซ่งเย่ตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นอยากเรียนรู้

พลันนี้มีพลังสีขาวลำแสงหนึ่งพุ่งตรงเข้าใส่ซ่งเย่จนเธอหลบไม่ทันและลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนตนเอง

“เอ๊ะ ทำไมเรากลับมาที่นี่?”

ซ่งเย่ไม่เข้าใจว่าตนเองกลับคืนมาที่นี่ได้อย่างไรขณะที่กำลังดูการต่อสู้ระหว่างคนสองกลุ่มอยู่

ทางด้านหลิวเย่ที่บัญชาการการรบระหว่างทหารของกองกำลังแผนกพิเศษและนักฆ่าเอสเปอร์ขององค์กรKA

ในประเทศ P อยู่นั้น

เขารู้สึกถึงการแอบเฝ้ามองจากใครบางคน เมื่อมองระยะไกลและพบว่าเป็นสาวน้อยของตนเองใช้ทักษะไนต์แมร์

เขาเกรงว่าจะเกิดอันตรายขึ้นกับเธอจึงใช้พลังย้อนเวลาส่งตัวเธอกลับคืนมายังจุดเริ่มต้น

“สาวน้อยเธอช่างอยากรู้อยากเห็นเสียจริง”หลิวเย่ส่ายหัวเล็กน้อยและกวาดสายตามองโดยรอบ

เมื่อไม่พบว่าเอสเปอร์ขององค์กร KA พบเห็นซ่งเย่

เขาลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก “วู้ อย่าทำแบบนี้อีกนะสาวน้อย”

ด้านซ่งเย่ได้ลุกขึ้นไปล้างเท้าและอาบน้ำอีกรอบ

ก่อนกลับมาฝืนนอนพักผ่อนอย่างไม่เต็มใจพลางบ่นพึมพำให้หลิวเย่ว่า

“ถูกพลังนั่นพุ่งเข้าใส่เร็วเกินไป อดเรียนรู้เลยหลิวเย่นะหลิวเย่”

……….

รุ่งเช้าซ่งเย่ตื่นเวลา 04.00 น.และไปออกกำลังกายตามปกติ

เมื่อกลับมาถึงวิลล่าพลันได้ยินโทรทัศน์ประกาศข่าวการท้าทายของบริษัทปุ๋ยแห่งหนึ่ง

ที่จะทำการทดลองประสิทธิภาพสารตกค้างกับปุ๋ยแห่งอนาคตของบริษัทเทคโนโลยีแห่งอนาคต

“พวกเขาดื้อด้านเสียจริง”ม่อฮวาบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจที่บริษัทปุ๋ยยังหาเรื่องบริษัทของลูกหลานตนเอง

“ต่อสู้กันซึ่งหน้าไม่น่ากลัวเท่ากับสู้กันลับหลังหรอกค่ะคุณแม่”เส้าม่านเอ๋อพูดปลอบใจแม่ตนเอง

“พ่อว่าเรื่องอาจยุ่งยากแบบนี้ไปพักใหญ่เพราะปุ๋ยของพวกลูกไปขัดผลประโยชน์มหาศาลของพวกเขาน่ะสิ”

เส้าจ้านเอ่ยขึ้นอย่างคนมีประสบการณ์มาโชกโชน

“ใช่ค่ะ” ซ่งเย่สนับสนุนความคิดเห็นของตาเธอ

“เฮ้อ เจอแบบนี้บ่อยๆก็น่าเบื่อเหมือนกันนะครับคุณพ่อ”

ซ่งซ่านจิงบ่นเล็กน้อยที่เขาต้องเผชิญกับปัญหาที่ไม่จบสิ้น

“คิดเสียว่าเป็นการฝึกฝนทักษะของเราให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นไม่มีศัตรูทางการค้าเลยย่อมขาดการพัฒนา”

เส้าจ้านพูดอย่างมีเหตุผล

“ครับคุณพ่อ” ซ่งซ่านจิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับน้ำมาใช้ดินต้าน”

ซ่งเย่พูดอย่างเข้าใจกับธรรมชาติของการแข่งขันเพราะบนดาวเอเอสมีการแข่งขันที่โหดร้ายยิ่งกว่านี้หลายร้อยเท่า

ดังนั้นเรื่องแค่การแย่งชิงตลาดการค้าไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเธอมากไปกว่าชีวิตและความปลอดภัย

..........

จากนั้นซ่งเย่อาบน้ำแต่งตัวและทานอาหารเช้าก่อนไปโรงเรียน

เมื่อไปถึงโรงเรียนเธอพบว่าวันนี้ซูฉีเกาเฉินและเพื่อนชายอีกสามคนมีท่าทางอิดโรยกว่าเมื่อวาน

เธอพูดให้กำลังใจว่า “อย่าหยุดจนกว่าจะบรรลุวัตถุประสงค์”

“ขอบคุณซ่งเย่” เกาเฉินสบตาซ่งเย่และตอบกลับเสียงหนักแน่น

“ฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวังแน่นอนเพื่อนรัก”ซูฉีรับปากอย่างจริงจังและมีแววตามุ่งมั่น

“พวกเราน่าจะตั้งชื่อกลุ่มเพื่อสร้างขวัญและกำลังใจ”เทาเอ้อเสนอความคิดในการตั้งชื่อกลุ่มของพวกเขา

“นั่นสิ ฉันเสนอชื่อ ห้องสามน่ารัก”เป่ยกวงตาเป็นประกายและเสนอชื่ออย่างสดชื่น

“ไม่ๆ ชื่อนั่นปัญญาอ่อนเกินไป ต้องชื่อ ซ่งเย่เก่งกาจสิ”หวางอ้ายพูดเอาใจซ่งเย่โดยตรง

“เอาชื่อซ่งเย่ เพื่อนรักไปตั้งแบบนั้นได้ยังไงชื่อน่าเกลียดมาก” ซูฉีประท้วงอย่างไม่เห็นด้วย

“งั้นชื่ออะไรดีล่ะ?”เกาเฉินขมวดคิ้วพลางครุ่นคิดหนัก

ซ่งเย่ที่มองเห็นท่าทางของเพื่อนๆที่ดูกระตือรือร้นและมีกำลังใจในการฝึกฝนมากขึ้น

เธอจึงเสนอชื่อออกมาโดยตรงว่า “ชื่อ เอเอส ดีไหม?”

เพราะว่าชื่อของชายหนุ่มทุกคนเมื่อสะกดเป็นภาษาอังกฤษจะมีตัวอักษรเอ อยู่ด้วย

ในขณะที่ซ่งเย่และซูฉีจะมีตัวอักษร เอส อยู่ด้วยและสอดคล้องกับชื่อดาวที่เธอจากมา

“เอเอสเหรอ? ก็ดีนะ”เกาเฉินครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของซ่งเย่

“ฉันชอบชื่อนี้ ตกลงเอาชื่อนี้แหละ”ซูฉีพยักหน้าตกลงอย่างรวดเร็ว

“ตกลง” สามหนุ่มพยักหน้าตกลงอย่างเป็นเอกฉันท์

ซ่งเย่ไม่รู้เลยว่าซูฉีและเพื่อนชายอีกสี่คนได้แอบตกลงกันลับๆที่จะทำเสื้อยืดชื่อกลุ่มมาใส่เพื่อแสดงพลังของกลุ่ม

จากนั้นซ่งเย่วนเวียนอยู่ในกิจวัตรปกติของการเรียนรู้

นั่นคือตอนเช้าซ่งเย่อ่านหนังสือเคมีขั้นสูง

เวลาพักไปทานอาหารกลางวันกับเพื่อนๆ

บ่ายอ่านหนังสือเคมีต่อและเมื่อถึงวิชาอิสระ

ซ่งเย่ทำหน้าที่ติววิชาฟิสิกส์ต่อจนถึงเวลา 15.30 น.

จากนั้นเพื่อนๆจะเตรียมตัวไปวิ่งท่องจำสูตรฟิสิกส์ที่เรียนในวันนี้และวันก่อนหน้า

เป็นการทบทวนสูตรทั้งหมดที่ได้เรียนมาซึ่งจะมีการเชื่อมโยงและทำให้นักเรียนจดจำได้อย่างแม่นยำ

เมื่อเลิกเรียนซ่งเย่กลับบ้าน

..........

ณ วิลล่าซิงฝู

มีรถบรรทุกขนาดกลางจอดอยู่หน้าประตูวิลล่า

เวลานี้ซ่งเย่กลับมาถึงบ้านและพบกับรถบรรทุกซึ่งจอดอยู่หน้าประตูทางเข้าวิลล่า

เธอถามลุงโจวด้วยความสงสัย “ลุงโจวใครมาส่งของอะไรเหรอค่ะ?”

ลุงโจวขมวดคิ้วครุ่นคิดก่อนตอบตามจริงว่า“ไม่ทราบเหมือนกันครับคุณหนู ว่าแต่คุณหนูได้สั่งอะไรไหมครับ?”

ซ่งเย่ไม่คิดว่าแร่จะมาส่งได้อย่างรวดเร็วจึงคิดว่าจะไปถามคนในบ้านอีกครั้ง

ปรากฏว่าเธอพบกับความประหลาดใจเมื่อเห็นเพ่ยเหวินซีนั่งรอเธออยู่ในห้องโถงรับแขก

“สวัสดีซ่งเย่” เพ่ยเหวินซียิ้มทักทายซ่งเย่อย่างสุภาพ

“คุณมาได้อย่างไร?” ซ่งเย่ถามอย่างแปลกใจที่เห็นเพ่ยเหวินซีที่นี่

“มาส่งของที่สั่งไว้น่ะครับ”เพ่ยเหวินซีตอบคำถามของซ่งเย่อย่างตรงไปตรงมา

“ของมาแล้วเหรอ?”ซ่งเย่ตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นดีใจ

“จะให้ผมเอาไปไว้ที่ไหนดีครับ?” เพ่ยเหวินซีถามอย่างสุภาพ

“ให้ขับรถเข้าไปด้านหลังวิลล่าเลย” ซ่งเย่บอกตามตรง

“อ๋อ ห้องปฏิบัติการนั่นเหรอครับ?” เพ่ยเหวินซีพยักหน้าอย่างเข้าใจ

เพราะว่าเขาเคยมาช่วยเจ้านายขนย้ายอุปกรณ์หลายอย่างจากวิลล่าของเจ้านายมาไว้ที่นี่นั่นเอง

“ใช่ ไปที่นั่นเลย มีโกดังเก็บแร่ทำไว้พร้อมแล้ว”

ซ่งเย่ได้ขอให้พ่อสั่งให้คนงานสร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อครั้งที่ทำห้องปฏิบัติการนี้ขึ้นมา

“ได้ครับ”เพ่ยเหวินซีรับคำและโทรสั่งลูกน้องที่รออยู่ข้างนอกให้ขับรถเข้ามาในวิลล่าและตรงไปยังด้านหลัง

สามสิบนาทีต่อมา

เพ่ยเหวินซีควบคุมดูแลการจัดเก็บแร่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาให้ซ่งเย่ลงนามในเอกสารสำคัญ

เนื่องจากมีแร่บางอย่างที่ต้องส่งรายงานกลับกองทัพเพื่อระบุผู้ครอบครองและใช้งาน

“พวกคุณมีงานด่วนอะไรช่วงนี้?” ซ่งเย่ถามเพ่ยเหวินซีโดยตรงเพราะเธอยังคงสงสัยกับภารกิจของหลิวเย่

เพราะเมื่อคืนนี้ที่เธอใช้ทักษะไนต์แมร์เพื่อตรวจสอบสถานการณ์ของหลิวเย่ด้วยความอยากรู้

แต่ปรากฏว่าได้พบกับเหตุการณ์ต่อสู้ปะทะกันอย่างดุเดือด

“เอ่อ ผมไม่สามารถตอบได้ ขออภัยอย่างยิ่งครับ” เพ่ยเหวินซีอึกอักและตอบตามตรงเพราะหลิวเย่เคยสั่งห้ามไว้ว่าห้าม

บอกเรื่องการต่อสู้ของกองกำลังแผนกพิเศษกับซ่งเย่จนกว่าเธอจะเข้าร่วมเป็นสมาชิกคนหนึ่งของกองกำลัง

ทำให้เขาปฏิเสธเธอตามตรง

“เข้าใจแล้ว”ซ่งเย่รับรู้ได้ว่าคงเป็นภารกิจลับที่ไม่สามารถแพร่งพรายได้

เธอจึงไม่คาดคั้นคำตอบกับเขาอีก

“ผมกลับก่อนนะครับ”เพ่ยเหวินซีกล่าวลาเมื่อปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งของเจ้านายเสร็จเรียบร้อยแล้ว

และเขาต้องรีบบินกลับไปช่วยเจ้านายและกองกำลังเพื่อต่อสู้กับอีกฝ่าย

“ขอบคุณ” ซ่งเย่กล่าวขอบคุณเพ่ยเหวินซีอย่างมีมารยาท