เขาตอบอย่างที่ใจคิดทำคนถามเสียอาการไปเลย ยิ่งใบหน้าหล่อคมส่งสายตาหวานเชื่อมจ้องมองมายังเธอมันทำหัวใจดวงน้อยสั่นไหวรู้สึกร้อนไปทั้งหน้าจนต้องเบือนหน้าหนีเพราะสู้สายตาเขาไม่ไหว
“อย่าพูดเล่นแบบนี้สิคะ”
“ผมไม่ได้พูดเล่นผมพูดจริงจัง”
“ทำไมเอาแต่ถามเื่ของฉันละคะคุณก็เล่าเื่ของคุณบ้างสิ” คนเสียอาการหน้าเห่อแดงรีบเปลี่ยนเื่คุยทันที
“เื่ผมไม่มีอะไร”
“อ่าวแบบนี้มันขี้โกงกันนิ” คนถูกว่าลอบยิ้มพอใจ เมื่อเห็นคนเสียอาการงอนเง้า
“งั้นคุณอยากรู้อะไรเกี่ยวกับผมถามมาได้เลย”
“คุณอายุเท่าไหร่”
“35”
“คุณอยู่บ้านหลังนี้คนเดียวเหรอคะ”
“ครับ”
“แล้วญาติพี่น้องละคะ”
“ย้ายไปอยู่ต่างประเทศกันหมด”
“คุณคงเหงาน่าดู”
“ไม่หรอกผมก็มีป้าทองแม่บ้านคนสวน แล้วก็ลูกน้องวนเวียนไปมาตลอด”
“คุณดูแลไร่นี้คนเดียวทั้งหมดเลยเหรอ”
“มีคนงานคอยช่วยครับทำคนเดียวไม่ไหวหรอก”
“เก่งจังค่ะ วันๆคงใช้พลังเยอะน่าดู”
“ต้องเก่งครับไม่งั้นคุมคนงานไม่ได้ยิ่งคนงานในไร่ธรรมดาที่ไหน”
“ไม่ถ่อมตัวหน่อยเหรอคะ”
“ก็มันเื่จริงแล้วคุณไม่อยากรู้หรือครับว่าผมโสดมั้ย มีแฟนหรือยัง”
“ไม่ค่ะแต่ดูเหมือนพ่อเลี้ยงอยากจะให้ฉันถามคำถามนี้มากเลยนะคะ” ใบหน้าสวยยิ้มอย่างรู้ทัน
“ครับ ผมอยากบอกผมโสดสนิท ยังไม่มีแฟนและตอนนี้เริ่มเหงาอยากหาคนคุยด้วยถ้าให้ดีมาเป็ครอบครัวเดียวกันได้ยิ่งดีครับ ผมพร้อมจะรักและดูแลไปตลอดชีวิต”ได้โอกาสเขาก็หยอดคำหวานแนะนำตัวเองไม่หยุด
“ทราบแล้วค่ะ ๆดาวที่นี่สวยจริง ๆนะคะ ไม่รู้จะมีโอกาสได้มานอนดูแบบนี้อีกมั้ย”
“ครับสวยจริง ๆถ้าคุณอยากดูอีกก็มาได้ทุกเมื่อที่นี่ยินดีต้อนรับคุณเสมอ”เขาพูดขณะที่สายตายังเอาแต่จ้องมองเธอ
ทั้งคืนเขาและเธอนอนคุยกันจนผล็อยหลับไปด้วยกันทั้งคู่การที่มีเขาอยู่ข้างๆมันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยไม่ต้องกังวลอะไร ถึงแม้ว่ากำลังเผชิญกับเื่ยากลำบากอยู่ก็ตาม
แสงสว่างยามเช้าส่องกระทบเผยต้อนรับวันใหม่ ดวงตาโตกลมตื่นลืมตาขึ้น เห็นเขานอนอยู่ด้านข้างเช่นเมื่อคืนพอเดาได้ว่าทั้งสองผล็อยหลับไปด้วยกันบนนี้ ร่างบางพยุงตัวลุกขึ้นหมายจะกลับห้องตัวเอง
“นั่นคุณจะไปไหน”
“จะกลับห้องค่ะ”
“เดี๋ยวผมไปส่ง”
“ฉันว่าฉันพอเดินเองได้แล้วคุณไม่ต้องอุ้ม...อุ๊ย..”ยังไม่ทันได้พูดจบร่างบางถูกช้อนขึ้นมาแล้ว
“ไม่อยากหายแล้วกลับบ้านไว ๆเหรอครับเดินมากแผลจะยิ่งอักเสบ”
“คุณคงอยากให้ฉันกลับแล้ว”
“ผมหมายความว่า เดินมากแผลจะอักเสบให้ผมอุ้มดีกว่าถ้าหายแล้วคุณจะอยู่ให้ผมอุ้มไปตลอดชีวิตเลยก็ได้นะ” พูดจบเขาพาเธอเดินลงไปส่ง
อังวรีมองปลายคางของคนตัวโตที่ชอบพูดจากวนๆ ใส่เธอ แต่การกระทำช่างอ่อนโยนเอาใจใส่ เขาพาเธอไปส่งที่ห้องทั้งยังอุ้มไปส่งที่อ่างล้างหน้าบีบยาสีฟันยื่นให้เธอเช่นเดิม
อันที่จริงเธอสามารถเดินด้วยตัวเองได้แล้วแต่เขายังอยากใช้โอกาสนี้ได้มีข้ออ้างใกล้ชิดเธออีกหน่อยต้องยอมรับว่าเขาตกหลุมรักเธอั้แ่ครั้งที่หนีคนร้ายบนเขาด้วยกัน คราแรกก็เฉยๆแต่ด้วยนิสัยที่ไม่เหมือนผู้หญิงที่เขาเคยรู้จักมา
ทำเขาประทับใจอยากมีโอกาสได้รู้จักเธอให้มากขึ้น และยิ่งได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดกันยิ่งทำให้เขาตกหลุมรักเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
38
