แสงแดดยามเที่ยงสาดทะลุยอดไม้ลงมากระทบพื้นป่าเป็หย่อมๆ
นักเรียนปี 1 ทั้งสิบคนยืนกระจายตัวกันอย่างระแวดระวัง
ในมือของแต่ละคน — กำ “หินิญญา” เอาไว้แน่น
ไม่มีใครพูด
ไม่มีใครกล้าขยับ
เพราะทุกคนรู้ดีว่า…
.
.
ถ้าหินหลุดจากมือเมื่อไหร่… พวกเขา ถูกไล่....ออก ทันที
ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านั้น
ห้องกว้างขวางที่โต๊ะไม้หรูหราถูกจัดห่างกันเป็ระเบียบ ราวกับแต่ละตัวสะท้อนบุคลิกของเ้าของ
ดิอาโบเดินตรงดิ่งไปหาเวโรนิก้า ก่อนจะเอนตัวพิงโต๊ะของเธอ ส่งสายตาวิ้งๆ มาให้
“เธอๆ รู้ไหมว่าเธอเหมือนเวทมนตร์สายไหน?” เขายิ้มกว้าง “
...สาย ‘เติมเต็มหัวใจ’ ของฉันยังไงล่ะฮะ!”
เวโรนิก้านั่งไขว้ห้าง คทากุญแจโบราณหมุนวนช้าๆ ในมือ เธอถอนหายใจยาว สายตาเซ็งจนหางคิ้วยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนหันหน้าหนีโดยไม่พูดไม่จา
ที่มุมหลังห้อง ไนท์นั่งเอนหลัง มือเท้าคาง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับเสียงทุกอย่างในห้องนี้ลอยผ่านหูเขาไปหมด
ด้านหน้าห้อง เจนทุบโต๊ะดังปัง
“พวกนายนี่ไร้สาระจริง! ที่นี่มันห้องเรียนนะ "
เจนแหกปากลั่นเพราะเธอทนฟังเสียงเจี๊ยวจ้าวมานานแล้ว
“เอาหน่า เจ๊....วัยรุ่นมันก็ต้องมีเสียงดังกันบ้าง!!”
จิโอ้ที่อยู่ข้างๆพูดขึ้น ด้วยความที่ผมและดวงตาของเขาเป็สีเทาเงินทำให้เขาดูโดดเด่นไม่น้อย
วินเซนต์ที่นั่งควงพู่กันยิ้มขึ้น
“ศิลปะ....มันก็ต้องวุ่นวายแบบนี้แหล่ะครับ ฮ่าฮ่า!!!!"
“เอาน่า ทุกคน!”
ไมกาห์ชายร่างั์หัวเราะเสียงดังลั่น เดินเข้ามาตบบ่าจิโอ้และวินเซนต์พร้อมกันด้วยฝ่ามือหนักๆ แววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น
"จำไว้นะ... จากนี้พวกเราทุกคนคือครอบครัวเดียวกัน "
โครเอ้ สาวน้อยโลลิผมพาสเทลสีชมพูอมเขียว ยืนขึ้นด้วยแววตามุ่งมั่น
“ฉะ...ฉันคนนี้ ถึงจะสู้ไม่เก่ง แต่ขอยืนยันว่าจะซัพพอทท์ทุกคนเองค่ะ!!"
ความน่ารักของเธอทำให้ทุกคนในห้องหันมายิ้ม ไปตามๆ กัน
เฟยหลงนั่งกอดอกริมหน้าต่าง บ่นลอยๆ
“ชิ... ผลสอบวันก่อนยังไม่สบอารมณ์เลยแฮะ ถ้าฉันไม่ออมมือตอนแรกนะ...”
“หึๆๆ...”
แลนส์ แวนการ์ด หัวเราะเย้ยในลำคอ เชิดคางขึ้นตามสไตล์ขุนนาง
“ฝีมือมีแค่นั้นแล้วยังจะหาข้ออ้างอีกหรอ? ช่างเป็คำพูดที่น่าขำสิ้นดี”
เฟยหลงเส้นเืปูดที่ขมับ ผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้เลื่อนเสียงครูด เขาจ้องแลนส์เขม็ง
“ลูกท่านมิคาเอลก็คงไม่เท่าไหร่หรอกมั้ง! เยอะกว่าฉันแค่ตัวเดียวเองนะ จริงๆ ถ้าฉันเอาจริงมากกว่านี้อีกสักสิบตัวก็สบายมาก!”
“พูดว่าไงนะ...!!”
แลนส์หน้าบึ้งทันที ทั้งคู่ก้าวเข้าใส่กันตรงใจกลางห้อง
เงาผู้พิทักษ์ของทั้งสอง — ซุนเซ็กและนกฮูกวายุ — เริ่มปรากฏวูบวาบ แผ่พลังกดดันจนอากาศในห้องบิดเบี้ยว
“ฮะ...แงงงง อย่าทะเลาะกันเลยนะคะ! หัวใจหนูจะวายแล้ว!”
โครเอ้เบะปาก รีบวิ่งไปหลบหลังร่างั์ของไมกาห์ทันที
มือคู่หนึ่งพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า คว้าคอเสื้อทั้งแลนส์และเฟยหลง แล้วดึงทั้งคู่แยกจากกันในพริบตา
พลังเวทที่กำลังปะทุถูกสลายหายไปราวกับถูกเป่า
ทุกคนในห้องต่างใ แม้แต่ไนท์ที่กำลังเหม่อก็หันขวับกลับมา
ชายผมขาวสวมผ้าปิดตาสีแดงไวน์ข้างซ้าย ยืนยิ้มกวนๆ อยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสอง
“พอเลย... พวกนายทั้งคู่หน่ะ อย่าทะเลาะกันสิรักๆ กันไว้ดีกว่านะ”
เขาปล่อยมือ เดินไปที่หน้ากระดาน ขีดชื่อตัวเอง ก่อนหันกลับมา
“ยินดีที่ได้พบพวกเด็กๆ ฉันชื่อแดเนียล แร็กนาร์ เป็อาจารย์ประจำชั้นของพวกนาย”
แดนเนียลตบมือเรียกความสนใจ
“อ่า แล้วก็เนื่องในวันเปิดเรียนวันแรก ฉันมีมุกมาเล่นให้ฟังล่ะ... พวกนายรู้ไหม ทำไมปีศาจเนกาทีฟถึงไม่ชอบกินก๋วยเตี๋ยว?”
เขายิ้มเ้าเล่ห์ “...ก็เพราะมันกลัว ‘เส้นใหญ่’ ยังไงล่ะ! ฮ่าๆๆๆ!”
......
ทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ
ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเอือมระอา โครเอ้กะพริบตาปริบๆ มือยังเช็ดน้ำตาอยู่ แอบกระซิบถามไมกาห์
“เอ่อ...พี่ไมกาห์คะ อาจารย์แกลืมเปิดไฟ
สปอตไลท์หรือเปล่าคะ ทำไมมันมืดมนขนาดนี้...”
แดเนียลเกาแก้มแก้เขิน
“เอาล่ะ... ถือว่าเป็การละลายพฤติกรรมละกันนะ”
แต่แล้วรอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเขาก็ค่อยๆ หายไป
แววตาข้างที่ไม่ได้ปิดตากลับคมกริบขึ้นมาทันใด รอยยิ้มมุมปากกลายเป็รอยยิ้มลึกลับที่ทำให้ขนลุก
เขาตีโต๊ะอาจารย์เบาๆ
“แต่ก็นะ... สนุกสนานกันพอละ มาเข้าเื่จริงกันหน่อยดีกว่า”
แดเนียลหันมองสบตาเด็กทั้งห้อง
“จริงๆ แล้วการสอบเข้าของพวกนาย... มันยังไม่จบหรอกนะ เพราะหลังจากนี้ มันยังมีการ ‘สอบภายใน’ อีก”
“!!!!?”
ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างพร้อมกัน
จิโอ้กำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้นปนใ
โครเอ้อ้าปากค้าง น้ำตาที่เพิ่งจะหยุดไหลก็ทะลักออกมาอีกรอบ
“แงงงงงง ถ้าหนูสอบตกอีกจะทำไงดี...!”
"ตอนเที่ยงไปเจอฉันที่ป่าหลังโรงเรียนด้วยหล่ะ"
แดเนียลยิ้มเ้าเล้ห์
บรรยากาศในห้องเรียนปี 1เปลี่ยนไปในพริบตา
แสงแดดยามเที่ยง สาดผ่านยอดไม้ลงมาตามช่อง ณ ชายป่าลึกหลังโรงเรียนผู้พิทักษ์
นักเรียนปี 1 ทั้งสิบคนยืนรวมตัวกันรอตามคำสั่ง ผ่านไปแล้วสิบห้านาทีเต็ม แต่ยังไม่เห็นเงาของอาจารย์แดนเนียล
แลนส์กอดอกพิงต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าบึ้งตึง
“หน็อย!! ไอกะล่อนนั่น กล้าดียังไงมาปล่อยให้ฉันคนนี้ต้องมานั่งรอนานขนาดนี้!”
"ชีวิตเส้นทางการเป็อัศวินของฉันกำลังเริ่มแล้ว"
จิโอ้ยืนกำหมัดแน่นแววตามุ่งมั่นพูดขึ้น
วินเซนต์นั่งเอนหลังกับโขดหิน ใช้พู่กันลากเส้นวาดใบไม้ร่วงฆ่าเวลา เอ่ยเบาๆด้วยหน้าเปื้อนยิ้ม
“จะเป็การสอบแบบไหนกันน๊าาาาา...."
"อาจจะให้พวกเราสู้กันเองจนตายเลยก็ได้นะครับ"
ดิอาโบพูดด้วยใบหน้านิ่งสนิท
โครเอ้ ยืนอยู่ข้างไมกาห์ แววตาของเธอแสดงความหวาดกลัวนิดๆ
“ถ้า...ต้องให้สู้กันเองหนูไม่เอาด้วยหรอกนะค่ะ ซิก!!!...”
น้ำตาเธอเริ่มซึมออกมาอีกครั้ง
“ใจเย็นๆ น่าโครเอ้ ฉันว่าคงให้ฆ่าเนกาทีฟอีกนั่นแหล่ะ...”
ไมกาห์พูดขึ้น
เวโรนิก้าที่ยืนอยู่คิดขึ้นมาในใจ
"นี่ฉันต้องใช้ชีวิตกับพวกบ้านี่จริงๆหรอ"
“สู้กันเองก็เจ๋งสิ...จะได้ต่อเื่เมื่อเช้าด้วยเลย”
เฟยหลงต่อยหมัดใส่กันจนเกิดประกายไฟ“พลางหันมองไปทางแลนซ์
"ได้เสมอหล่ะไอสามัญชน"
แลนซ์ตอบด้วยแววตาเยียดหยาม
"ก็มาสิไอคุณชายแวนการ์ด"
เฟยหลงรีบปรี่เข้าไปหาแลนซ์
"มันใช่เวลามาทะเลาะกันไหมเนี่ยยยย"
เจนแหกปากโวยลั่น
ไนท์ที่ยืนสังเกตุทุกคนด้วยท่าทางนิ่งสนิท
ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจาก้า
ฟุบ!
“ไง... รอกันนานไหม?”
เสียงคุ้นหูดังลงมาจากกิ่งไม้ใหญ่้า ทุกคนเงยหน้าขึ้นไปเห็นแดเนียล นั่งห้อยขา ถือแก้วชานมไข่มุกในมือ
“อาจารย์สายไปสิบห้านาทีแล้วนะคะ!”
เจนะโประท้วงทันที
แดนเนียละโลงจากต้นไม้อย่างนุ่มนวล เกาแก้มยิ้มกวน
“อา... โทษทีๆ พอดีระหว่างทางมาที่นี่ ครูดัน
"หลงในเส้นทางรักมาหน่ะสิ ฮ่าๆๆๆ”
.
......
ทั้งป่าเงียบกริบไปสามวินาทีเต็ม
นักเรียนทุกคนทำหน้าเหวอ เซ็ง และอึ้งพร้อมกันโดยไม่ต้องนัดหมาย
“เอาล่ะ เลิกทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าครูได้แล้ว มาเข้าเื่กันดีกว่า”
แดเนียลล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบถุงผ้าฝ้ายออกมาพร้อมล้วงมือแจกของในถุงให้ทุกคน
หินิญญาโปร่งแสงขนาดเท่ากำปั้นอยู่ในมือทุกคน
“ลองใส่พลังิญญาของพวกนายลงไปดูสิ”
จิโอ้และเพื่อนๆ เริ่มใส่พลังิญญาเข้าไปในหินทันที
หินทั้งสิบก้อนแปรเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็ว
หินของจิโอ้ เปล่งแสงสีเงิน
หินของเฟยหลง กลายเป็สีแดงเพลิงดุดัน
หินของแลนส์ สีน้ำเงินเข้มขลับวายุ
หินของโครเอ้ ส่องประกายสีชมพูพาสเทลหวานแหวว
ส่วนคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนเป็สีประจำตัวตาม
ลักษณะพลังของแต่ละคนอย่างชัดเจน
“ว้าว... สวยจังเลยค่ะ!” โครเอ้ตาเป็ประกาย มองสะท้อนแสงสีชมพูบนใบหน้า
แดเนียลยิ้มกริ่ม แววตาข้างหลังผ้าปิดตาส่องประกายเ้าเล่ห์
“หินนั่นน่ะ ครูให้พวกนายเอาไว้ใช้สำหรับ ทดสอบรอบบ่ายนี้... "
"กติกาง่ายมาก เกมนี้เรียกว่า ซ่อนแอบ "
“ซ่อนแอบ?” จิโอ้ทวนคำอย่างงุนงง
“ใช่... ครูจะยืนหลับตานับหนึ่งถึงร้อยอยู่ตรงนี้ หน้าที่ของพวกนายทุกคนคือปกป้องหินิญญาในมือของตัวเองเอาไว้ให้ได้จนกว่าจะครบหนึ่งชั่วโมง ห้ามหนีออกนอกเขตป่าหลังโรงเรียนนี้เด็ดขาด”
แดเนียลเว้นจังหวะ รอยยิ้มมุมปากฉีกกว้างขึ้นจนน่าขนลุก
“แต่ถ้าหินิญญาก้อนนั้นถูกครูแย่งไปได้... เท่ากับว่าพวกเธอ ถูกไล่ออกทันที แล้วปีหน้าค่อยกลับมาสอบใหม่นะจ๊ะทุกคน”
“ห้ะ...!!!!”
คำประกาศนั้นกระแทกเข้ากลางอกทุกคน ใบหน้าของอัจฉริยะทั้งห้องถอดสีพร้อมกัน
โครเอ้เกือบทำหินหลุดจากมือ
เจนและแลนส์อ้าปากค้าง
ส่วนเฟยหลงหลุดปากะโลั่นป่า
“ไล่ออกเนี่ยนะ?! เอาจริงดิอาจารย์!!!
นี่มันวันเปิดเรียนวันแรกเองนะเว้ย!!!”
“ครูเป็คนจริงจังเสมอนะไอพวกหนู”
แดเนียลหันหน้าเข้าหาต้นไม้ใหญ่ทันที แล้วเริ่มนับเลขด้วยน้ำเสียงยานคางที่ฟังดูน่ากลัว
“หนึ่ง...”
“สอง...”
“สาม...”
บรรยากาศร่มรื่นในป่าสลายหายไปในพริบตา
แทนที่ด้วยความตึงเครียดและสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่พุ่งทะยาน
3K
