App ล่าสวาท

เสียงประทุเปรี๊ยะของกระแสไฟฟ้าช็อตลัดวงจรดังขึ้นถี่ระทึกจากโต๊ะข้างเตียงใหญ่หรูหรา หน้าจอของเครื่องแท็บเล็ตสีทองคำขาวและสมาร์ทโฟนส่วนตัวของรัชชาขึ้นข้อความแจ้งเตือนข้อผิดพลาดรหัสสีแดงกะพริบระทึก ตัวประมวลผลภายในขยายความร้อนสูงอย่างรวดเร็วจนกรอบพลาสติกและอะลูมิเนียมของตัวเครื่องเริ่มบิดเบี้ยวละลายผิดรูป ประกายไฟสีส้มสว่างวาบแลบแปลบปลาบพร้อมควันดำข้นโชยกลิ่นไหม้เกรียมของวงจรกรุ่นลอยฟุ้งกระจาย บ่งบอกถึงการล่มสลายเชิงระบบดิจิทัลและการพังพินาศของฮาร์ดแวร์หลังบ้านโดยสมบูรณ์

รหัสทำลายล้างที่แฮกเกอร์รินยิงผ่านสัญญาณดาวเทียมเข้าปะทะ บวกกับหัวใจที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับรักแท้ที่ปราศจากความหลอกลวงของผู้พันวุฒิ ส่งผลให้คลังรหัสและระบบฐานข้อมูลของ App LUST และ LUST Note ถูกกวาดล้างลบออกจากหน่วยความจำและคลาวด์ดาวเทียมจนสิ้นซาก 100%

รัชชากรีดร้องครางสะท้านสั่นระริกถึงจุดสุดยอดขีดสุดครั้งสุดท้ายในอ้อมกอดของผู้พันวุฒิ ร่างกายสะพรั่งเปลือยเปล่าแอ่นหลังเกร็งสะท้านสุดตัว ปลดปล่อยน้ำหวานสีใสและมวลไอพลังความใคร่สะสมเฮือกสุดท้ายออกจากร่างกระตุกถี่รัว ดุจสัญญาณปิดฉากแห่งความลุ่มหลงสวาทชั่วนิรันดร์

ม่านหมอกสีม่วงหนาทึบที่เคยปกคลุมพื้นที่หุบเขา ป่าไม้ และรบกวนสัญญาณโทรคมนาคมภายนอกพังพินาศสลายไปในอากาศทันทีเหมือนฝันสลาย ความภักดีอันผิดปกติของพวกบอดี้การ์ดทาสราคะ (ยอด, ไกร, เดช และพรานขจร) รวมถึงทาสรับใช้หญิงชาวบ้านภายนอกจางหายไป ความคิดบิดเบี้ยวและสติสัมปชัญญะของพวกเขากลับคืนสู่ความปกติอย่างช้าๆ

รัชชาหลับใหลไร้สติไปในอ้อมอกอันแสนอบอุ่นและเปี่ยมด้วยรักแท้ของผู้พันวุฒิด้วยเรือนร่างเปลือยเปล่าหมดจด ข้อมือทั้งสองข้างถูกผู้พันวุฒิใช้ลูกกุญแจไขปลดเกราะพันธนาการกุญแจมือเหล็กกล้าออกอย่างปลอดภัย รอยแดงช้ำที่ข้อมือและร่องรอยการร่วมรักปราบพยศสะท้อนความเป็นมนุษย์ดั้งเดิมที่หลุดพ้นปลอดภัยจากอิทธิพล App LUST อย่างแท้จริง

ทว่าในระหว่างที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมห้องบรรทมใหญ่ ร่างกายของรัชชาที่กำลังหลับใหลอย่างสงบนิ่งกลับเกิดอาการดิ้นรนเกร็งตัวขึ้นมาเล็กน้อยอย่างผิดปกติ ควันหนาทึบสีม่วงเข้มมหาศาลลอยพวยพุ่งม้วนตัวออกจากเรียวปากบางที่เผยอออกและตามรูขุมขนทั่วผิวพรรณสะพรั่งของเธอ ควันสีม่วงเหล่านั้นลอยม้วนตัวขึ้นสู่ฝ้าเพดานห้องนอน

ควันสีม่วงก่อตัวรวบรวมเป็นรูปเค้าโครงใบหน้าที่บิดเบี้ยวแสนน่าเกลียดน่ากลัวของธิดามารราคะ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนแหบพร่าด้วยความโกรธแค้นเคียดคลั่งสุดขีดก้องวิลล่า ก่อนที่กลุ่มควันมารราคะขนาดใหญ่จะม้วนร่างพุ่งกระแทกกระจกหน้าต่างห้องนอนใหญ่แตกละเอียดปลิวพุ่งลับหายไปในราตรี มุ่งหน้าตรงไปทางทิศเหนืออย่างรวดเร็วดุจดาวตกเพื่อมุ่งตรงไปหาภาชนะร่างสำรองคนใหม่ ซึ่งก็คือ ดร.น้ำฟ้า ผู้เชี่ยวชาญประสาทวิทยาที่กำลังนั่งควบคุมระบบอยู่ในเซฟเฮาส์ตำรวจ!

ผู้พันวุฒิกระชับอ้อมกอดกอดร่างอันอ่อนปวกเปียกของรัชชาไว้แนบแน่น แผลที่ขาซ้ายของเขายังคงมีเลือดไหลซึมอยู่บ้าง แต่ความปวดร้าวกลับเบาลงเมื่อเห็นแววตาของรัชชากลับคืนสู่สีดำสนิทดั้งเดิมของมนุษย์ที่ไร้ประกายสีอเมทิสต์ของมารสวาท รัชชาลืมตาขึ้นช้าๆ มองหน้าเขาด้วยความเหนื่อยล้าและน้ำตาเปรอะเปื้อนแก้ม: "พี่วุฒิ... รัชชาขอโทษ..." ก่อนที่เธอจะหลับสนิทไปด้วยความอ่อนเพลียสูงสุด วุฒิพรมจูบที่หน้าผากของเธอด้วยความตื้นตันใจ สองมือลูบผมสีดำสลวยของเธอเพื่อกล่อมให้หลับใหลอย่างปลอดภัย การกวาดล้าง App LUST และเครื่องมือ LUST Note ครั้งนี้แลกมาด้วยเลือด เกียรติยศ และหยาดน้ำตา ทว่าสงครามกับมารราคะยังไม่จบลงอย่างสิ้นเชิง เนื่องจากวิญญาณร้ายของธิดามารราคะได้หนีรอดไปเพื่อเตรียมสร้างความวิบัติในภาชนะชิ้นถัดไป!

ส่วนซากของแท็บเล็ตสีทองคำขาวลุกไหม้เกรียมเป็นขี้เถ้าถ่านสีดำ บนบอร์ดคอนโทรลเลอร์อิเล็กทรอนิกส์ชิปเก็บข้อมูลหลักช็อตไหม้จนละลายกลายเป็นเม็ดพลาสติกเหนียว คาร์บอนไดออกไซด์และควันดำส่งกลิ่นอบอวลลอยฟุ้งออกไปนอกหน้าต่างกระจกที่แตกละเอียด การเชื่อมต่อดาวเทียมทั้งหมดขาดหายไปจากหน้าจอมอนิเตอร์ของรินในทันที สัญญาณพิกัดสีแดงของตัวแอปดับลงจากแดชบอร์ดอย่างถาวร รินส่งเสียงร้องยินดีลั่นรถตู้ดาวเทียมประสานงานกับดร.น้ำฟ้า: "ระบบหลักโดนทำลายร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วครับ ดร.น้ำฟ้า! ล็อกไฟล์โดนเช็ดล้างถาวรแล้ว!" ทว่าคำพูดเฉลิมฉลองของรินกลับต้องชะงักเมื่อดร.น้ำฟ้าที่ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ รู้สึกถึงลมหนาวที่พัดผ่านซอกหน้าต่างเซฟเฮาส์ทางทิศเหนือ พร้อมกลิ่นดอกราตรีสีม่วงจางๆ ที่ลอยเข้ามาปกคลุมบริเวณห้องวิจัยอย่างเงียบงัน!

แรงระเบิดจากแบตเตอรี่ลิเธียมโพลิเมอร์ของแท็บเล็ตส่งเสียงดังปังฉีกฝาหลังโลหะสีทองคำขาวกระเด็นข้ามห้อง ควันสารเคมีสีเทาอมส้มพุ่งขึ้นเป็นเสาเล็กๆ กลิ่นกรดและไอระเหยตะกั่วไหม้โชยฟุ้งสลับกับเปลวไฟที่ลุกไหม้วงจรจนมอดดับไปในที่สุด คราบเขม่าดำเกาะกุมเนื้อสัมผัสหรูของขอบโต๊ะข้างเตียง บันทึกทุกรหัสและข้อมูลการใช้งาน LUST Note ถูกกลืนกินหายไปในความร้อนห้าร้อยองศาเซลเซียส สื่อนำสารสเปกตรัมที่เคยเชื่อมโยงความปรารถนาข้ามทวีปกลายเป็นซากขยะอุตสาหกรรมที่ไร้คุณค่าในพริบตา!

บริเวณสวนหย่อมรอบวิลล่า ยอด, ไกร, เดช และขจร ค่อยๆ ยันร่างกายกำยำลุกขึ้นยืนด้วยความสับสนมึนงง แววตาของพวกเขาเปลี่ยนจากสีอเมทิสต์สีม่วงหม่นกลับกลายเป็นสีดำปกติในพริบตา ความรู้สึกบ้าคลั่งและความเคารพอย่างภักดีต่อรัชชาเสื่อมคลายลงทันทีเมื่อระบบแอปถูกทำลาย พวกเขาจดจ้องมองดูปืนพกและปืนลูกซองในมือด้วยความสับสน สลัดความจำนนและตระหนักถึงสิ่งที่ตนได้ก่อลงไป ยอดทรุดตัวลงคุกเข่ากุมศีรษะด้วยความรู้สึกสับสนขณะที่ไกรและเดชช่วยพยุงกันพากันก้าวเดินออกจากพุ่มไม้เพื่อยอมรับการจับกุมตัวของหน่วยควบคุมความมั่นคงด้านนอก ด่านปราการมนุษย์ของรัชชาพังพินาศสลายตัวลงอย่างไร้รอยต่อ ปิดฉากอาณาเขตราคะนอกเมืองหลวงลงอย่างถาวร!

ผู้พันวุฒิค่อยๆ ดึงกุญแจเหล็กขนาดเล็กออกจากซองเหน็บเข็มขัดยุทธวิธี สองมือหนาใหญ่ประคองข้อมือเรียวของรัชชาที่ขึ้นรอยแดงครูดจางๆ อย่างแผ่วเบาด้วยความห่วงใยสูงสุด เขาเสียบลูกกุญแจสลักเหล็กเข้าไปในรูหูกุญแจ หมุนบิดเกลียวช้าๆ จนเกิดเสียงคลิกเบาๆ สองห่วงเหล็กกล้าแยกอ้าปล่อยข้อมือเรียวบางของรัชชาให้เป็นอิสระ ร่างบางเปลือยงามหมดจดร่วงหล่นซบหน้าลงกับแผงอกหนาของเขา ท่อนแขนเรียวของเธอทิ้งตัวปวกเปียกไร้พละกำลัง ทว่าลมหายใจของเธอกลับสงบนิ่งสม่ำเสมอ ผิวพรรณเนื้อขาวผ่องคัพ D ขยับขึ้นลงตามรอบหัวใจที่เต้นเป็นปกติ วุฒิใช้ผ้าห่มหนาสีม่วงอ่อนคลุมร่างเปลือยของเธอเพื่อป้องกันความเย็นยะเยือกของภูเขา ความรักที่เขามอบให้ในวินาทีนี้สะอาดไร้ตัณหาและสัมผัสสะกดจิต เป็นการรับปากในใจอย่างมั่นคงว่าจะไม่มีทางปล่อยมือจากเธออีก!

กลุ่มควันมารสีม่วงหนาทึบที่พวยพุ่งพ้นปากและตามผิวพรรณของรัชชารวมตัวกันลอยม้วนตัวอยู่ใต้ฝ้าเพดานห้องนอนใหญ่ เกิดเป็นใบหน้าของผู้หญิงสาวที่กรีดร้องโหยหวนแฝงความโกรธแค้นคลั่งเค้นสุดกำลัง ควันนั้นลอยโฉบกระแทกเศษกระจกหน้าต่างที่แตกละเอียดปลิวพุ่งออกไปสู่ท้องฟ้ายามราตรี ทิศทางของกลุ่มควันม้วนตัวลอยมุ่งหน้าตรงไปทางทิศเหนือผ่านภูเขาและเขตปริมณฑล มุ่งตรงไปยังพิกัดเซฟเฮาส์ลับที่ ดร.น้ำฟ้า นั่งทำงานอยู่ ลมราตรีพัดพากลิ่นหอมกระตุ้นประสาทของดอกราตรีสีม่วงลอยหายลับไปในความสลัว ปูทางสู่การเข้าครอบงำและการต่อสู้ประสาทรอบถัดไปที่รุนแรงตึงเครียดขึ้น!

ในห้องวิจัยควบคุมส่วนกลางของคลินิกลับ ดร.น้ำฟ้านั่งกุมขมับจ้องมองกราฟคลื่นสมองที่นิ่งสงบ แสงไฟในห้องแล็บกะพริบวับๆ ราวกับระบบไฟฟ้ามีปัญหา ทันใดนั้น กระจกหน้าต่างแล็บส่งเสียงลั่นดังครืดคราดจากแรงกรรโชกของลมหนาวภายนอก ดร.น้ำฟ้ารู้สึกเสียววาบขึ้นมาในอกอย่างไร้สาเหตุ กลิ่นหอมหวนกระตุ้นตัณหาของดอกราตรีสีม่วงพัดผ่านช่องระบายอากาศโชยเข้ามาแตะประสาทรับกลิ่น นัยน์ตากลมโตของเธอประกายแววสีม่วงอเมทิสต์ฉับพลัน สะท้อนสัญชาตญาณรักมารราคะที่เพิ่งปลดปล่อยพิกัดและลอยตรงเข้าสิงสถิตในสมองส่วนนอกของเธออย่างเงียบเชียบ ปูทางสู่การควบคุมตัวตนร่างใหม่ที่จะเปิดศึกตัดสินความใคร่ดาวเทียมในลำดับต่อไป!

ผู้พันวุฒิค่อยๆ โอบช้อนใต้เข่าและแผ่นหลังของรัชชาที่ห่อหุ้มแน่นหนาด้วยผ้าห่มหนาชื้นละอองไอราคะ ยันร่างหนากายฉกรรจ์ก้าวเดินออกจากวิหารสวาทที่ซากประตูพังยับเยิน ต้นขาซ้ายของเขายังคงสั่นระริกจากความปวดแสบของแผลมีดแทงที่เลือดแห้งกรังติดกางเกงคอมแบต ทว่าน้ำหนักร่างนุ่มนิ่มของรัชชากลับเบาราวกับขนนกในยามที่ใจเขาโล่งสบาย สองเท้าก้าวลงบันไดวิลล่าอย่างมั่นคงท่ามกลางตำรวจหน้ากากป้องกันแก๊สที่จดจ้องมองดูด้วยความนับถืออย่างสุดกำลัง ชัยชนะและสัจจะวาจาของความรักปราบจิตมารสิ้นสุดลงเพื่อรอการตื่นฟื้นของเธอด้านล่างตึก!

ดวงอาทิตย์ยามเช้ากำลังจะโผล่พ้นทิวเขา สาดแสงสีทองอ่อนๆ ไล่หมอกควันแห่งตัณหาและอาณาเขตราคะนอกเมืองให้จางหายไป ปิดฉากด่านสุดท้ายแห่งวิลล่าหรูอย่างถาวร ทว่าเงามืดแห่งธิดามารราคะที่เพิ่งหนีรอดไป กำลังเตรียมการก่อตัวครั้งใหม่ที่จะสั่นสะท้านวงการประสาทวิทยาในตอนต่อไปอย่างน่าพรั่นพรึง!