เกิดใหม่ครานี้ข้าจะเหยียบย่ำพวกเจ้าเอง

ตอนที่40 ร้านยาซานเหยา

ซ่งเย่ตื่นแต่เช้าเพื่อไปออกกำลังกายตามปกติโดยไม่มีหลิวเย่

เธอใช้เวลาฝึกทักษะต่อสู้“ซาเซิน” มากขึ้น

เนื่องจากเมื่อวานได้ระบายพลังด้วยการต่อสู้กับคนของบ่อนคาสิโนน้อยเกินไป

หลังจากออกกำลังกายแล้วเธอกลับถึงวิลล่าเวลา07.00 น.

จากนั้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปโรงเรียน

ขณะกำลังทานอาหารเช้าอยู่นั้นยายเดินมานั่งคุยกับเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข

“เย่เอ๋อร์พรุ่งนี้คุณตาจะกลับมาบ้านแล้วนะ หากวันนี้หมอตรวจร่างกายคุณตาแล้วดีขึ้นกว่าเมื่อวาน”

“ดีค่ะ”ซ่งเย่พยักหน้ารับอย่างยินดี

เธอวางแผนจะไปซื้อยาสมุนไพรเพื่อต้มให้คุณตาทานรักษาอาการป่วยให้หายขาด

นั่นเป็นแผนที่เธอได้วางไว้ก่อนทำการรักษาอาการป่วยคุณตาด้วยการฝังเข็ม

..........

ซ่งเย่ไปเรียนตามปกติ

โดยภาคเช้าเธอนั่งอ่านหนังสือทางการแพทย์เพิ่มเติม

ภาคบ่ายวิชาอิสระติววิชาคณิตศาสตร์เป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์นี้

และต่อด้วยการวิ่งท่องจำสูตรคณิตศาสตร์เหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา

“ซ่งเย่ วันจันทร์พวกเราจะติววิชาฟิสิกส์ใช่ไหม?”นักเรียนหญิงคนหนึ่งถามซ่งเย่ก่อนกลับบ้านอย่างคาดหวัง

“นั่นสิ วิชาฟิสิกส์ก็ดีนะตอนนี้ฉันจำสูตรคณิตศาสตร์ได้เกือบหมดแล้ว” นักเรียนชายอีกคนพูดสนับสนุน

“พวกเราอยากติวกับเธออีกซ่งเย่”

“ซ่งเย่สอนง่ายทำให้ฉันเข้าใจได้ดีขึ้น”

“อยากให้ซ่งเย่สอนอีก”

“ซ่งเย่ช่วยพวกเราด้วยนะ”

“ซ่งเย่ อย่าทอดทิ้งพวกเรานะ”

“พวกเราจะตั้งใจเรียน”

“ฉันสัญญาว่าจะตั้งใจเรียน”

เพื่อนนักเรียนทั้งชายหญิงของห้องสามต่างพูดอ้อนวอนซ่งเย่อย่างมีความหวังและให้คำสัญญาอย่างหนักแน่น

“อือวันจันทร์ติวฟิสิกส์” ซ่งเย่แววตาทอประกายสดชื่นและพยักหน้ายืนยันกับเพื่อนๆ

“ดีมากขอบคุณซ่งเย่”

“เยี่ยมไปเลย”

“พวกเราต้องวิ่งท่องสูตรอีกไหม?”

“ฉันอยากให้ถึงวันจันทร์เร็วๆ”

“วันจันทร์ต้องทำข้อสอบประจำเดือนแล้วนะ”

“พวกเราไม่กลัวข้อสอบประจำเดือนอีกต่อไป”

“นั่นสิ ข้อสอบประจำเดือนมาเลยฉันจะทำให้ดู”

เพื่อนนักเรียนส่งเสียงท้าทายการสอบประจำเดือนอย่างไม่เกรงกลัว

ซ่งเย่ส่ายหัวเล็กน้อยกับการพูดจาเสียงดังโอ้อวดของเพื่อนๆ

จากนั้นทุกคนไปวิ่งท่องสูตรคณิตศาสตร์ด้วยกันจนถึงเวลาเลิกเรียน

..........

เมื่อซ่งเย่กลับถึงวิลลาซิงฝู

เธอเหลือบมองเห็นคุณยายและแม่กำลังจัดเตรียมห้องและเฟอร์นิเจอร์สำหรับคุณตา

ซ่งเย่ยืนจ้องมองด้วยความรู้สึกหลากหลาย

นั่นเป็นเพราะว่าในชีวิตก่อนบนโลกใบนี้

เธอเป็นคนอ่อนแอและขี้ขลาดจนไม่สามารถปกป้องตัวเองได้และตายด้วยเงื้อมมือของอันธพาลที่ซ่งจูหว่านจ้างมา

เมื่อเกิดใหม่บนดาวเอเอสเธอถูกเลี้ยงดูโดยหุ่นยนต์พี่เลี้ยงตั้งแต่เกิด

มีโอกาสสัมผัสอ้อมกอดของพ่อแม่แค่ไม่กี่ชั่วโมงต่อวัน

เมื่ออายุได้สามขวบต้องเข้าไปอยู่ในโรงเลี้ยงซึ่งเป็นการเลี้ยงเด็กรวมกันโดยหุ่นยนต์และมีการฝึกวินัยให้กับเด็กๆ

เมื่ออายุห้าขวบเด็กชายหญิงถูกทดสอบพลังแฝงในกายว่ามีโอกาสเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ที่ทรงพลังหรือไม่?

หากมีพลังแฝงจะกลายเป็นพลเรือนชั้นพิเศษที่ถูกคัดไปเรียนในโรงเรียนสำหรับเอสเปอร์

หากไม่มีพลังแฝงจะกลายเป็นพลเรือนปกติที่ได้รับการเรียนรู้เพื่อทำงานพื้นฐานทั่วไปของดาวเอเอส

สำหรับซ่งเย่ที่มีพลังแฝงนั้นแต่ละวันของเธอคือการเรียนรู้และเรียนรู้ สลับกับการฝึกทักษะและฝึกทักษะ

มีการเรียนรู้แบบกลุ่มและฝึกทักษะร่วมกันแค่เดือนละ2 วัน

นอกนั้นจะเรียนรู้และฝึกทักษะคนเดียวภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆซึ่งเรียนรู้ด้วยภาพและเสียงและการเคลื่อนไหวแบบห้า

มิติพร้อมกับอุปกรณ์สำหรับการเรียนรู้ครบครัน

ทั้งอุปกรณ์การเรียนรู้วิชาพื้นฐานทั่วไปได้แก่ การอ่านเขียนภาษาดาวเอเอสและดาวอื่นๆอีก 5 ภาษา

วิชาพิเศษได้แก่ วิทยาศาสตร์พื้นฐานและขั้นสูงทั้งคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี ชีววิวทยาดาราศาสตร์ และการต่อสู้

เมื่ออายุได้ 15ปีทุกคนจะเข้ารับการทดสอบเพื่อคัดเลือกผู้รอดจากดาวเคราะห์อันห่างไกลและเต็มไปด้วยอันตราย

หากใครสามารถรอดชีวิตได้ภายในเวลาที่กำหนดจะได้รับการคัดเลือกเป็นพลเรือนชั้นพรีเมี่ยม

ซึ่งพลเรือนชั้นนี้จะเป็นผู้นำกลุ่มในสาขาอาชีพหรือศาสตร์ต่างๆของดาวเอเอส

ซ่งเย่มีทักษะการเรียนรู้ที่ทรงพลังนั่นคือ สามารถเรียนรู้ได้ทุกศาสตร์บนดาวเอเอสและที่โดดเด่นคือทักษะต่อสู้

นั่นทำให้เธอได้รับการคัดเลือกเป็นทหารและสร้างผลงานสู้รบในสงครามระหว่างดวงดาวจนได้ขยับขึ้นเป็นแม่ทัพ

ดังนั้นสิ่งที่ขาดหายไปในช่วงชีวิตของเธอคือปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้คนและครอบครัว

เพราะชีวิตของเธอบนดาวเอเอสวนเวียนอยู่กับหุ่นยนต์พบปะมนุษย์เหมือนกันแค่เดือนละ 2 วัน

ซึ่งคนอื่นๆล้วนมีพฤติกรรมไม่แตกต่างจากเธอ

ทำให้การพบปะคนอื่นเดือนละ2 วันแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์หรือการสนทนาระหว่างกัน

ทุกคนจะอยู่มุมส่วนตัวของตนเองเท่านั้น

“ชีวิตนี้มีโอกาสได้สัมผัสความรักความอบอุ่นจากครอบครัวฉันจะเก็บเกี่ยวช่วงเวลานี้ให้มากที่สุด”

ซ่งเย่มองทุกคนในครอบครัวด้วยสายตาอบอุ่น

อาหารเย็นทุกคนทานข้าวและพูดคุยด้วยกันอย่างมีชีวิตชีวาและความสุขอบอวลไปทั่วห้องอาหาร

ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันหลังทานอาหารเย็นอิ่มแล้ว

ซ่งเย่พูดเตือนทุกคนด้วยความห่วงใยว่า“คุณยาย พ่อแม่ค่ะอย่าลืมฝึกซ้อมยิงปืนเข็มทุกวันและใช้ให้ชินมือนะคะ”

“ยายเข้าใจไม่ต้องห่วงจ๊ะเย่เอ๋อร์”

ม่อฮวาตอบรับอย่างเข้าใจเพราะเธอรู้ดีว่าตนเองและสามีเป็นเป้าหมายขององค์กรชั่วร้ายอย่างองค์กรKA

“แม่รู้จ๊ะ” เส้าม่านเอ๋อพยักหน้ารับอย่างยินดีที่ลูกสาวเป็นห่วงตนเอง

เพราะเธอรับรู้ถึงความเสี่ยงของชีวิตพ่อแม่ตนเองและตัวเธอกับสามีที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงจากอันตรายนี้ไปได้

“พ่อเข้าใจ”

ซ่งซ่านจิงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่นเพราะเขารู้ดีว่าธุรกิจของบริษัทนั้นขัดขวางผลประโยชน์ของผู้มีอำนาจ

ซ่งเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจที่ทุกคนในครอบครัวรับรู้ถึงภยันตรายและเตรียมปกป้องตัวเองโดยไม่เป็นภาระคนอื่น

..........

รุ่งเช้าวันเสาร์ซ่งเย่ไปออกกำลังกายตามปกติ

เมื่อกลับมาถึงบ้านเธอรีบอาบน้ำแต่งตัวและทานอาหารเช้า

จากนั้นเตรียมตัวออกจากบ้านเพื่อไปซื้อยาสมุนไพรที่ร้านยา“ซานเหยา”

ซึ่งเธอสืบค้นข้อมูลทางอินเตอร์เน็ตและพบว่าร้านนี้มียาสมุนไพรหลากหลายและขึ้นชื่อในเมืองกรีน

“คุณหนูจะไปไหนแต่เช้าเลยครับ?”ลุงโจวถามซ่งเย่เมื่อเธอก้าวขึ้นนั่งบนเบาะหลังรถยนต์

“ร้านยาซานเหยาค่ะลุงโจว”ซ่งเย่ตอบกลับเสียงเรียบ

เมื่อมาถึงหน้าร้านยาซานเหยา

ซ่งเย่ก้าวเดินเข้าไปในร้านขนาดใหญ่สูงสามชั้นโดยมีหน้าร้านกว้างถึง10 เมตร

เมื่อเข้าไปในร้านซ่งเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเนื่องจากมีกลิ่นยาโชยมาตามลมซึ่งหลากหลายกลิ่นปะปนกัน

เธอเหลือบมองเห็นชายหนุ่มและหญิงสาวเป็นพนักร้านของร้านที่ยืนประจำเคาน์เตอร์สองฝั่งซ้ายขวา

โดยมีตู้ไม้ติดผนังเป็นช่องขนาดเล็กกลาง ใหญ่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบจากพื้นสูงจรดเพดาน

และมีบันไดที่เลื่อนไปมาได้เพื่อให้พนักงานปีนขึ้นไปเอายาในกล่องที่อยู่ชั้นบนสุด

“ลูกค้ามาซื้อยาหรือขายยาสมุนไพรค่ะ”

พนักงานหญิงเงยหน้ามาเห็นซ่งเย่พอดีและกล่าวถามด้วยรอยยิ้มอย่างอัธยาศัยดี

“ต้องการไฉหู 6กรัม ไป๋เสา 6 กรัม จื่อสือ 9 กรัม กันเฉ่า 6 กรัม รวมเป็นหนึ่งชุดและจัดทั้งหมด10 ชุด”

ซ่งเย่เอ่ยชื่อตัวยาสมุนไพรตามตำรับซื่อหนี้ส่านออกมาโดยตรง

ยาตำรับซื่อหนี้ส่านมีฤทธิ์ขยายหลอดเลือดในสมองผู้ป่วยที่เคยติดขัดช่วยทำให้การไหลเวียนเลือดดีขึ้น บรรเทาอาการ

หดเกร็งของกระเพาะอาหารและลำไส้ขับของเสียจากลำไส้เล็ก

“ได้ค่ะลูกค้ารอสักครู่นะคะ”

จากนั้นพนักงานหญิงเดินไปเปิดช่องในตู้ไม้และหยิบยาออกมาจำนวนหนึ่ง

แล้วนำไปชั่งบนเครื่องชั่งดิจิตอลตามน้ำหนักที่ซ่งเย่บอกกับเธอ

ขณะที่พนักงานหยิบยาออกมาจากช่องในตู้ไม้นั้น

ซ่งเย่กวาดสายตามองชื่อยาที่เขียนแปะติดไว้หน้าช่องและจดจำอย่างรวดเร็วทั้งสองฟากฝั่งของร้าน

รวมถึงโถแก้วบนชั้นวางและในตู้กระจกซึ่งมีกล่องเก็บยาที่มีชื่อระบุไว้ทั้งหมด

ซ่งเย่กวาดสายตามองอย่างสนใจ

ขณะที่พนักงานหยิบยาสมุนไพรจากช่องไม้ไปชั่งน้ำหนัก

ซ่งเย่จะเดินตามไปดูเพื่อสังเกตลักษณะสมุนไพรด้วยความสนใจพร้อมกับจดจำกลิ่นเฉพาะของสมุนไพรนั้นๆ

ครู่หนึ่งพนักงานหญิงนำยาที่เธอชั่งน้ำหนักเป็นครั้งสุดท้ายและเตรียมจัดรวมใส่ห่อ

ซ่งเย่ขมวดคิ้วแน่นเมื่อพบกลิ่นที่แตกต่างจากยาทั้งสี่ชนิดซึ่งเธอจดจำได้อย่างแม่นยำ

“อย่าเพิ่งห่อรวมมันมียาอื่นปนอยู่” ซ่งเย่พูดขึ้นเสียงดังเพื่อห้ามพนักงานหญิงทันที

“เอ๊ะ ไม่นะคะฉันหยิบมาจากกล่องยาถูกต้องแน่นอน” พนักงานทำสีหน้าไม่พอใจและโต้แย้งซ่งเย่โดยตรง

“มันมีเล็กน้อยเท่านั้นไม่ใช่ยาทั้งสี่รายการแน่นอน” ซ่งเย่ยืนยันหนักแน่น

“เอ๊ะลูกค้าคุณจะรู้ดีกว่าฉันที่ทำงานตรงนี้มานานได้ยังไง” พนักงานหญิงหน้าบูดบึ้งและตะโกนใส่หน้าซ่งเย่

เสียงทะเลาะกันระหว่างพนักงานหญิงและซ่งเย่ได้เรียกความสนใจของชายชราคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ข้างในร้าน

เขาลอบสังเกตพฤติกรรมซ่งเย่อย่างสนใจตั้งแต่เธอเอ่ยชื่อตัวยาสมุนไพรทั้ง4 รายการ

เพราะว่ามีเฉพาะแพทย์แผนจีนที่เก่งกาจใช้ตำรับยาซื่อหนี้ส่านเท่านั้น

แต่เด็กสาวที่อายุแค่17-18 ปีกลับเอ่ยชื่อยาอย่างคุ้นเคยทำให้กระตุ้นความสนใจของเขาโดยตรง

เมื่อเห็นการโต้เถียงของทั้งสองคนเฟิงหยาง จึงเดินตรงไปหาทั้งคู่

“เถ้าแก่ค่ะคุณลูกค้าคนนี้มั่วจริงๆ ไม่รู้อะไรก็มาต่อว่าฉัน”

พนักงานหญิงฟ้องเฟิงหยางเมื่อเห็นเขาเดินตรงมาที่ตำแหน่งของเธอ

“สาวน้อยเธอบอกว่ามียาอื่นปนบอกได้ไหมว่าเป็นอันไหน?” เฟิงหยางโบกมือห้ามพนักงานหญิงพูดฟ้องอีก

และเขาหันหน้าไปพูดกับซ่งเย่โดยตรงอย่างคาดหวังว่าเธอจะค้นหายาอื่นได้หรือไม่?

“.....” ซ่งเย่ไม่ตอบแต่พยักหน้าและเอื้อมมือไปหยิบห่อยาที่มีปัญหานั้น

จากนั้นเปิดออกกว้างใช้นิ้วหยิบและเขี่ยยาสมุนไพรแห้งอย่างเบามือ

ครู่หนึ่งซ่งเย่หยิบใบยาออกมาสองชิ้นแล้วยื่นไปตรงหน้าชายชราที่ถามเธอ“อันนี้”

ชายชรามีแววตาเป็นประกายที่สาวน้อยตรงหน้าสามารถค้นหาความผิดปกติเล็กน้อยแต่สำคัญได้!

นั่นเป็นเพราะว่าใบยาแห้งสองชิ้นนี้หากใช้กับผู้ป่วยที่เคยมีปัญหาด้านหลอดเลือดจะทำให้เลือดไหลไม่หยุด

ซึ่งเป็นอันตรายร้ายแรงกับคนป่วย

“สาวน้อยรู้ไหมว่านี่คือยาอะไร?”เฟิงหยางต้องการทดสอบทักษะของซ่งเย่ เขาถึงถามขึ้นมาอย่างคาดหวัง

“ไม่รู้รู้จักแต่สมุนไพรสด” ซ่งเย่ส่ายหัวและตอบตามความจริง

เนื่องจากหนังสือแพทย์แผนจีนที่เธอศึกษามานั้นมีเฉพาะภาพของสมุนไพรแบบสดเป็นส่วนใหญ่

สมุนไพรแบบแห้งมีเล็กน้อยและเธอไม่สามารถแยกกลิ่นหรือลักษณะอื่นได้

เพราะเธอไม่เคยได้เรียนรู้จากสนามฝึกจริง

ซึ่งแตกต่างจากการฝังเข็มหรือการนวดทุยนาที่เธอสามารถเรียนรู้จุดชีพจรทั่วร่างกายและทดสอบกับตนเองได้

เฟิงหยางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของซ่งเย่

เขาไม่คิดว่าเธอจะสามารถแยกแยะสมุนไพรได้อย่างแม่นยำทั้งที่เคยเห็นแค่ภาพสมุนไพรสดเท่านั้น!

ทำให้เขาตื่นเต้นที่ได้พบต้นกล้าที่มีพรสวรรค์เช่นนี้!

นั่นแสดงว่าตำรับยาที่เธอซื้อและบอกพนักงานนั้น

เธอเรียนรู้เองใช่ไหม?!

นี่มันพรสวรรค์ชัดๆ!

เฟิงหยางคิดอย่างตื่นเต้นยินดีในใจว่า“น่าสนใจ!”

“สาวน้อยแล้วเธอบอกความแตกต่างได้อย่างไรทั้งที่ลักษณะยามันเหมือนๆกัน?”เฟิงหยางถามอย่างสงสัย

“กลิ่นแตกต่าง”ซ่งเย่บอกกับชายชราตามตรง

เฟิงหยางตาโตอย่างตื่นเต้นมากกว่าเดิม

นี่แสดงว่าการแยกแยะกลิ่นด้วยการรับรู้สัมผัสทางจมูกของเธอแม่นยำมากใช่ไหม?!

เขาต้องการทดสอบทักษะของเธอมากยิ่งขึ้นจึงพูดโดยตรงว่า

“สาวน้อยสนใจอยากลองดมกลิ่นสมุนไพรจากแต่ละช่องไหม?”

ซ่งเย่ตาเป็นประกายด้วยความสนใจที่ได้เรียนรู้เรื่องใหม่ๆเธอจึงขอเพิ่มเติมตามตรงว่า

“ขอดมพวกนี้ด้วยได้ไหม?”

ซ่งเย่ชี้นิ้วไปอีกด้านที่เป็นยาสมุนไพรในขวดโถแก้วใสที่วางเรียงรายด้านหน้าและหลังร้าน

“ฮ่ะฮ่าฮ่าได้สิ” เฟิงหยางหัวเราะชอบใจที่พบเด็กสาวสนใจใฝ่เรียนรู้มากขนาดนี้

ซ่งเย่ตาลุกวาวอย่างพอใจและเดินเข้าไปยืนหน้าช่องไม้ข้างๆพนักงานสาว

เวลานี้พนักงานสาวหน้างออย่างไม่พอใจแต่เธอไม่กล้าบ่นหรือตำหนิลูกค้าอีก

เพราะเธอเห็นเจ้าของร้านแสดงท่าทีเป็นมิตรกับซ่งเย่

ด้วยความทรงจำที่เป็นเลิศของซ่งเย่และทักษะทรงพลังเอสเปอร์ด้านการจดจำจากสัมผัสทั้ง5

นั่นคือ รูป รสกลิ่น เสียง และสัมผัสจากผิวหนัง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

สมุนไพรมากกว่า500 รายการถูกซ่งเย่เปิดดม ดูอย่างละเอียด และสัมผัสเล็กน้อยด้วยความสนใจ

ท่าทางการเรียนรู้ของซ่งเย่กระตุ้นความสนใจของเฟิงหยางและเขาจ้องมองการเคลื่อนไหวของเธอตลอดเวลา

พลางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและคิดในใจว่า

“หากพี่ใหญ่รู้เรื่องสาวน้อยคนนี้เขาต้องอยากรับเธอเป็นศิษย์อย่างแน่นอน”

ซ่งเย่เดินกลับมาหาชายชราเฟิงหยางที่ตำแหน่งเดิมก่อนพยักหน้าบอกเขาอย่างซาบซึ้งในความมีน้ำใจของเขาว่า

“ดมหมดแล้วขอบคุณมากค่ะ”

“ฉันทดสอบเธอเล็กน้อยได้ไหม?”เฟิงหยางถามซ่งเย่อย่างคาดหวัง

ซ่งเย่เหลือบมองดูเวลาบนนาฬิกาที่ติดบนผนังและคิดว่าน่าจะกลับบ้านทันกับที่คุณตาออกจากโรงพยาบาล

เธอจึงพยักหน้าตกลงอย่างง่ายดาย“ได้ค่ะ”

“ดีงั้นรอสักครู่” เฟิงหยางมีท่าทางกระฉับกระเฉงขึ้นทันทีและให้เธอไปนั่งรอที่โต๊ะรับแขกข้างในร้าน

จากนั้นเขาหยิบยารวมกันในห่อเป็นตำรับยาชนิดหนึ่งที่รักษาโรคเฉพาะและไม่มีใครใช้มานาน

พร้อมทั้งหยิบยาอีกสิบห้ารายการที่ไม่เกี่ยวกับตำรับยานี้แต่มีลักษณะและกลิ่นที่ใกล้เคียงกับยาอื่นๆ

“ฮึฮึ ลองดูสิว่าเธอจะแยกแยะยาได้ไหม?”เฟิงหยางคิดอย่างมีความสุขที่จะได้กลั่นแกล้งสาวน้อย

เฟิงหยางถือห่อยามาสองห่อ

เขาเปิดห่อแรกบนโต๊ะให้เธอดูและพูดขึ้นอย่างคาดหวังว่า“สาวน้อยลองบอกชื่อสมุนไพรเหล่านี้ดูสิ”

ซ่งเย่ไม่ตอบแต่มองยาสมุนไพรที่เวลานี้ปนกันมั่วไปหมด

เธอแยกออกเป็นกลุ่มเล็กๆพร้อมกับบอกชื่อยาด้วยความแม่นยำ

“นี่คือหมาหวงทังกุ้ยจือทัง เหรินเซิน ฝูหลิง ไป๋จู๋ กันเฉ่า จิ่วเจิง ตังกุย ไป๋เสา ซวนซยงหวงเหลียน หวงป๋อ.......”

เฟิงหยางตาเป็นประกายด้วยความพึงพอใจและเพิ่มความยากในการทดสอบเมื่อเธอสามารถตอบถูกทุกรายการ

นั่นเป็นเพราะว่าเธอแค่ดมกลิ่นและอาจจะอ่านหนังสือมาเล็กน้อยจึงทำให้ตอบถูก

เขาเปิดห่อยาสมุนไพรมากกว่า30 รายการออกวางบนโต๊ะที่ซ่งเย่นั่งอยู่

“ยาไหนที่ไม่ควรมีในตำรับนี้?”เขากำลังเดิมพันว่าเธอจะทำได้หรือไม่โดยการทดสอบแบบยากที่สุด

ซ่งเย่ขมวดคิ้วแน่นเมื่อกวาดสายตามองดูคร่าวๆแล้วพบว่าเป็นตำรับยาที่ถูกเก็บเข้ากรุเนื่องจากไม่มีใครกล้าใช้

แต่เธอรู้จักเป็นอย่างดีจึงลอบถอนหายใจด้วยความสบายใจ

และทำการคัดเลือกยาออกเป็นสองฝั่งด้านซ้ายมือคือยาที่เป็นส่วนประกอบในตำรับยาขั้นสูงนั้น

ส่วนฝั่งทางขวามือเป็นยาสมุนไพรที่ไม่เกี่ยวข้องกับตำรับยาดังกล่าว

ซ่งเย่บอกชื่อยาฝั่งทางขวามือทีละรายการนั่นคือ“เฉินผี ปั้นเซี่ย จิ่วเจิง เถาเหริน และไป๋เสา”

และบอกชื่ยาสมุนไพรฝั่งซ้ายมือพร้อมทั้งบอกชื่อตำรับยาโดยตรงว่า“ตำรับยาอีก้วนเจียน เป็นยาบำรุง”

เฟิงหยางหัวเราะชอบใจพร้อมกับปรบมือชื่นชมซ่งเย่อย่างจริงใจ“ฮ่ะฮ่าฮ่า เยี่ยมมากสาวน้อย แม่นยำจริงๆ”

เขาถามเธอด้วยความสงสัยระคนแปลกใจว่า“เธอเรียนรู้มาจากอาจารย์คนใดหรือ?”

เขาสงสัยว่าอาจารย์คนใดที่สามารถสั่งสอนเธอได้เป็นอย่างดี?

จนทำให้เด็กสาวอายุน้อยเช่นนี้มีความรู้และทักษะขั้นสูงมากกว่าแพทย์แผนจีนหลายคน

ซ่งเย่จ้องมองชายชราตรงหน้าและพบว่าเขาไม่มีเจตนาร้ายใดๆเธอจึงตอบตามตรงว่า “อ่านหนังสือเรียนรู้เอง”