12
เสวี่ยหงตื่นเช้าตรู่ด้วยความสดชื่น เธอลุกขึ้นมาทำอาหารโดยใช้เครื่องครัวในมิติเพื่อความรวดเร็ว เพราะเธอต้องทำอาหารมื้อเที่ยงให้พร้อมสรรพ ดังนั้น ก่อนที่หยวนิจะมาถึง อาหารก็พร้อมรับประทานแล้ว
“วันนี้คุณตื่นเช้ามากเลยนะครับ” เขาตั้งข้อสังเกต
“ค่ะ…” เสวี่ยหงกำลังคิดว่าจะบอกเขาอย่างไรดีว่าเธอจะเข้าเมือง เมื่อเขาทักจึงสะดุ้งโหยง
“เป็อะไรหรือเปล่า มีอะไรก็บอกผมได้นะ” หยวนิถามไถ่ด้วยความเป็กังวล
เขาเกรงว่าแม่เลี้ยงหรือน้องสาวของเสวี่ยหงจะมาระรานเธออีกในตอนที่เขาไม่ได้อยู่ด้วย
“ไม่ได้เป็อะไรค่ะ…คือ…” เสวี่ยหงสูดหายใจเข้าลึก “วันนี้ฉันจะเข้าไปในเมืองตำบลนะคะ”
หยวนิเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าฉงน “แต่มันยังไม่ถึงวันที่มีเกวียนเข้าเมืองเลยนี่ครับ คุณจะเดินไปเองงั้นหรือ? ผมไม่เห็นด้วยนะ ระยะทางตั้งไกล แล้วยังจะไปคนเดียวอีก”
เสวี่ยหงมองใบหน้าคมเข้มของอีกฝ่าย สบตากับเขาอย่างแน่วแน่แกมเว้าวอน “ฉันรู้ค่ะว่ามันไกลและลำบาก แต่ฉันอยากช่วยคุณหาเงิน คืออย่างงี้ค่ะ ฉันเก็บของป่าได้เยอะพอสมควรแล้ว เลยว่าจะลองไปขอแลกกับข้าวหรือธัญญาพืชดู…”
“มันอันตรายมาก คุณอยู่บ้านเถอะ” หยวนิกล่าวขัด เพราะเขารู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวกำลังจะทำการค้าที่ถือว่าผิดกฎหมายในยามนี้
“ไม่ค่ะ ฉันต้องไป ฉันจะไม่ทำเื่เสี่ยงๆ แน่นอน ฉันรับปากคุณเลย” เสวี่ยหงยืนยันหนักแน่น
หยวนิหรี่ตาจ้องมองใบหน้าเล็กๆ ดูบอบบางของเธอ เขาไม่อยากให้เสวี่ยหงทนลำบากเพื่อเข้าเมืองและทำเื่ผิดกฎหมายเลยจริงๆ แต่ท่าทางมุ่งมั่นกับดวงตาที่เป็ประกายของเธอกลับทำให้เขารู้สึกเชื่อมั่นอย่างไรมิทราบได้
เขาถอนหายใจเฮือก หลับตาลง ก่อนจะเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นผมจะไปกับคุณด้วย”
เสวี่ยหงพลันแตกตื่น ‘ถ้าคุณไปด้วย แล้วฉันจะเอาจักรยานออกมายังไงล่ะคะ!’
“คุณต้องทำงานนี่คะ จะทิ้งงานส่วนนี้ไปได้ยังไง เดินเข้าเมืองตำบลใช้เวลาไม่นานเท่าเข้าเมืองอำเภอหรอกค่ะ คุณไม่ต้องห่วงนะ ฉันเตรียมมื้อเที่ยงไว้ให้คุณแล้วล่ะ ฉันสัญญาค่ะ ว่าจะกลับมาก่อนมื้อเย็น” เสวี่ยหงพยายามเกลี้ยกล่อม
หยวนิส่งสายตาดุๆ มาให้ ก่อนจะลงมือกินข้าวเช้าอย่างเร่งรีบ ไม่ได้ตอบรับอะไร
เสวี่ยหงรู้สึกจนใจ ถึงอย่างไรเธอก็จะไปอยู่ดี ถึงเขาไม่อนุญาตก็ตาม
หลังจากที่ทั้งสองกินเสร็จ หยวนิก็เป็ฝ่ายเก็บถ้วยชามไปล้าง สร้างความประหลาดใจให้กับเสวี่ยหงไม่น้อย เพราะปกติแล้วเขาจะรีบออกไปทำงานทันที
“คุณทิ้งกุญแจรั้วไว้ให้ผมแล้วกัน ถ้าคุณกลับมาไม่ทัน ผมจะได้ทำอาหารให้คุณเอง” เขากล่าว ขณะล้างตะเกียบอย่างว่องไว
เสวี่ยหงแย้มยิ้มน้อยๆ ‘ท่าทางอย่างนี้มันอะไรกัน งอนเหรอ? โถ พ่อหนุ่มน้อย อยากเข้าเมืองกับสาวก็ไม่บอก’
ดวงตาของเธอเป็ประกายแวววาวขณะเดินเข้าไปใกล้เขา จากนั้นเสวี่ยหงก็ยื่นมือข้างหนึ่งไปแตะบนต้นแขนของอีกฝ่าย เพื่อเรียกให้เขาหันมามอง
“ขอบคุณนะคะ แล้วฉันจะรีบกลับมาค่ะ” พูดจบ เธอก็ส่งยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะผละไปวางกุญแจประตูรั้วไว้บนห่อข้าวของชายหนุ่ม แล้วรีบออกจากบ้านไป
หยวนิมองตามร่างเล็กที่เร่งฝีเท้าจากไปแล้วถอนหายใจ เขาเหลือบมองต้นแขนที่เมื่อครู่ถูกมือเล็กๆ ขาวผ่องจับต้อง เขายังััได้ถึงไออุ่นจากมือของเธอ และหัวใจเขาก็เต้นระรัวไม่หยุดเพราะรอยยิ้มที่เธอส่งมาให้
เขาทั้งซาบซึ้งใจและหนักใจในคราวเดียวกัน ซาบซึ้งที่เสวี่ยหงคิดช่วยแบ่งเบาภาระ และหนักใจที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ต้องเป็คนออกไปเสี่ยง สถานการณ์บ้านเมืองในยามนี้ยังไม่สงบ การค้าขายไม่อาจทำได้โดยเสรี
หากเลือกได้ เขาก็อยากจะไปกับเธอด้วย แต่งานในทุ่งนาตอนนี้ก็จำเป็ต้องทำให้เรียบร้อย เพราะทุกๆ แต้มค่าแรงที่ได้หมายถึงปริมาณอาหารที่เขาจะได้มาเพิ่ม
เขากำลังจะแต่งงานกับเธอในเร็วๆ นี้แล้ว ในใจเขาจึงเกิดความรู้สึกห่วงใยและอยากปกป้อง
เขาไม่อยากทำให้เธอต้องลำบากและใช้ชีวิตอย่างอดอยาก
พ่อของเขาสอนอยู่เสมอว่าภรรยาคือคู่ชีวิตที่จะอยู่ดูแลกันไปจนแก่เฒ่า สามีจึงควรดูแลทะนุถนอมภรรยา อย่าให้เธอต้องลำบาก อย่าให้เธอต้องเ็ป
หยวนิเห็นว่าพ่อเขาทำแบบนั้นกับแม่ของเขามาตลอด เขาจึงยึดหลักคำสอนนี้ไว้ในใจเสมอ
ในตอนแรกเขาเองก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจที่จะต้องแต่งงานกับคนแปลกหน้า แต่ในเมื่อเขาล่วงเกินอีกฝ่ายจริงๆ เขาจึงควรทำตัวเป็สุภาพบุรุษและรับผิดชอบเธอ
หลังจากที่ใช้ชีวิตกึ่งๆ คนรัก กึ่งๆ สามีภรรยามาสองสามวัน เขาก็ไม่รู้สึกอึดอัดอะไรอีกต่อไป ในทางกลับกัน เขารู้สึกได้รับความอบอุ่นจากการดูแลเอาใจใส่ของเธอ และเกิดความมุ่งมั่นที่จะเป็หัวหน้าครอบครัวที่ดี
เขาไม่รู้หรอกว่าแบบนี้เรียกว่าความรักได้หรือไม่ แต่เขารู้สึกชอบเสวี่ยหงไม่น้อยเลย
เสวี่ยหงเดินออกจากหมู่บ้านจนมาถึงบริเวณลับตาคนก็รีบนำจักรยานออกมา เส้นทางใน่แรกๆ ยังถือว่าดีใช้ได้ แม้ท้องฟ้าจะยังมืดสลัว แต่เธอก็ปั่นจักรยานได้อย่างไม่มีปัญหา
หากมาถึง่ที่มีเหวลึก เธอก็จะลงไปเดินเข็นรถแทน พอข้ามเขามาได้ เธอก็ขี่จักรยานต่อทันที ทำให้เธอใช้เวลาเพียง 4 ชั่วโมงก็มาถึงตัวอำเภอ
แม้จะรู้สึกเหนื่อยหอบและปวดขาเล็กน้อย แต่นี่นับว่าร่างกายเธอแข็งแรงขึ้นมาก หากเป็เสวี่ยหงคนเก่า เธอคงจะหมดแรงไปั้แ่ยังไม่ทันถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ
เธอบอกหยวนิว่าจะเข้าไปในตัวตำบล แต่ความตั้งใจของเธอคือเข้าเมืองอำเภอ และเมื่อมาถึง เธอก็ตรงไปสำรวจสหกรณ์ของรัฐทันที
สหกรณ์ในอำเภอมีขนาดใหญ่และสินค้าเยอะกว่าสหกรณ์ในตำบลมากนัก แต่ก็ไม่ถือว่าหลากหลาย แม้ราคาอาจไม่แพง แต่ทุกอย่างต้องใช้คูปองร่วม เสวี่ยหงจึงไม่สามารถซื้ออะไรได้เลย
จากนั้นเสวี่ยหงก็เก็บจักรยานเข้ามิติแล้วเดินสำรวจตัวเมือง โดยพยายามเดินซ่อกแซ่กไปตามซอยเล็กๆ ด้วยหวังว่าจะเจอกับตลาดมืดเข้าโดยบังเอิญ
ในขณะที่เธอกำลังลังเลว่าจะเดินไปทางซ้ายหรือขวาดีนั้น หางตาเธอก็เหลือบไปเห็นคุณยายคนหนึ่งที่แบกกระบุงที่ดูหนักมาก ทั้งหน้าตายังซีดเซียวคล้ายกำลังจะเป็ลม
“คุณยาย เป็อะไรหรือเปล่าคะ นั่งลงก่อนนะคะ เดี๋ยวจะล้มเอา”
เสวี่ยหงเห็นแล้วก็ทำใจมองข้ามไปไม่ได้ รีบเข้าไปช่วยเหลือ เธอแอบหยิบเอายาหอมทำมือออกมาให้ผู้สูงวัยสูดดมคลายอาการวิงเวียน
“ขอบใจนะแม่หนู” คุณยายกล่าวเสียงแหบ พลางสูดหายใจเอากลิ่นหอมเย็นเข้าปอด อาการวิงเวียนศีรษะจึงค่อยๆ ดีขึ้น
“คุณยายไม่สบายหรือเปล่าคะ ให้หนูพาไปส่งโรงพยาบาลดีไหมคะ” เสวี่ยหงเห็นเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นตามไรผมของคุณยายแล้วก็กลัวว่านางจะไม่ไหว
“ไม่เป็ไรๆ ยายแค่ไม่ได้กินอะไรมาหลายวันน่ะจ้ะ” ผู้สูงวัยรีบปฏิเสธ
เมื่อได้ยินดังนั้น เสวี่ยหงจึงนำกระติกน้ำร้อนออกมาผสมน้ำตาลลงไป “คุณยายดื่มน้ำก่อนนะคะ จะได้สดชื่นขึ้น”
ผู้สูงวัยยอมดื่มอย่างว่าง่าย แต่เมื่อน้ำไหลผ่านลิ้น นางก็ถึงกับชะงักเพราะความหวาน
“พอแล้วล่ะแม่หนู ขอบใจนะที่แบ่งน้ำหวานให้ยาย” นางมองเสวี่ยหงด้วยสายตาซาบซึ้งใจ
“ไม่เป็ไรค่ะ หนูไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลย คุณยายดื่มอีกสักนิดเถอะค่ะ”
“แต่น้ำตาลมันแพงมากนะ” คุณยายลังเล
“ดื่มเถอะค่ะ หนูมีน้ำตาลอีกเยอะเลย” เสวี่ยหงปลอบ
หลังจากคุณยายอาการดีขึ้น เสวี่ยหงก็พบว่าที่คุณยายไม่ได้กินข้าวมาหลายวันก็เพราะหมดเงินไปกับการรักษาสามี เขามีไข้สูงจนเพ้อ ดีที่ลูกหลานพาส่งโรงพยาบาลทัน แต่เงินเก็บทั้งหมดก็ถูกใช้ไปกับค่ารักษา
วันนี้นางมาที่นี่ก็เพื่อเข้าตลาดมืด ด้วยหวังว่าจะนำของมีค่าที่เหลืออยู่มาแลกกับอาหาร
เสวี่ยหงได้ยินคำว่า ‘ที่แห่งนั้น’ จากเสียงอันแ่เบาของคุณยายก็พลันตาเป็ประกาย
‘วันนี้โชคดีจริงๆ!’ เธอโห่ร้องยินดีในใจ
“บังเอิญจริงๆ เลยค่ะ หนูก็กำลังตามหาที่แห่งนั้นอยู่เหมือนกัน หนูมาจากหมู่บ้านที่ไกลจากอำเภอมาก อยากจะเอาอาหารมาแลกกับเครื่องนุ่งห่มน่ะค่ะ ถ้าคุณยายไม่รังเกียจหนูขอแลกอาหารที่มีกับรหัสผ่านและที่ตั้งของที่แห่งนั้นได้ไหมคะ” เสวี่ยหงกระซิบบอก
เธอเห็นว่าดวงตาของคุณยายฉายแววเปี่ยมความหวังแล้วก็ร้อง ‘เยส!’ ในใจ
“ยายจะรังเกียจได้ยังไง ทางนี้สิที่เป็ฝ่ายเอาเปรียบ แค่บอกรหัสกับที่ตั้งมันยังไม่พอแลกกับอาหารของหนูเลยนะ” ผู้สูงวัยกล่าวอย่างเกรงใจ “เอาอย่างนี้ไหม หนูรับของที่ยายเอามาด้วยสิ”
“คุณยายเอาอะไรมาเหรอคะ” เสวี่ยหงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง
คุณยายปลดกระบุงสะพายหลังแล้วกวักมือเรียกเสวี่ยหงให้ขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม จากนั้นนางก็เปิดผ้าที่คลุมเอาไว้
“โอ๊ะ…!!” เสวี่ยหงใจนเกือบอุทานลั่น ดีที่เธอยกมือขึ้นปิดปากไว้ก่อน
ที่นอนอยู่ก้นกระบุงคือทองคำแท่งที่ดูหนักมากอยู่ 3 แท่ง นอกจากนี้ยังมีสร้อยคอ กำไล แหวน ต่างหูอีกกองใหญ่ ทั้งหมดทำมาจากทองคำแท้!
เสวี่ยหงอ้าปากค้าง รู้สึกเหลือเชื่อกับภาพที่เห็น
ในยุคนี้ ทองคำ เงินแท้ หยก และสิ่งของหรูหราทุกอย่างถือเป็ของไร้ค่า ใช้แลกไข่สักฟองยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ทั้งทางการยังห้ามมีไว้ในครอบครัวอีกด้วย แต่คุณยายคนนี้กลับมีเป็กระบุง!
“คุณยาย นี่มันอันตรายมากเลยนะคะ ถ้ามีคนไม่หวังดีรู้เข้า คุณยายจะแย่เอานะคะ” เธอเอ่ยปากเตือน
“ถ้าไม่จนปัญญาจริงๆ ยายก็ไม่ทำแบบนี้หรอกจ้ะ หนูรับไว้เถอะนะ ถือเสียว่าเป็การขอบคุณที่ช่วยเหลือก่อนหน้านี้”
เสวี่ยหงแสร้งทำสีหน้าหนักใจ ก่อนจะตกลง “ก็ได้ค่ะ หนูจะรับไว้ ถ้างั้นเดี๋ยวหนูขนเ้าพวกนี้ไปเก็บก่อนนะคะ แล้วจะเอาอาหารมาให้คุณยายเพิ่ม”
เพื่อความมั่นใจของคุณยาย เสวี่ยหงจึงวางกระบุงของตัวเองที่แอบเติมข้าว แป้ง เนื้อหมู และผักสดสองสามชนิดทิ้งไว้แล้วรีบเดินหามุมลับตาเพื่อเก็บทองคำทั้งหมดเข้ามิติ แล้วเติมธัญญาพืชกับของกินอย่างอื่นลงไปในกระบุงของคุณยายจนเต็ม
เมื่อเดินกลับมา สีหน้าของคุณยายก็พลันสว่างสดใส เธอกวักมือเรียกเสวี่ยหงมาใกล้เพื่อกระซิบบอกรหัสและที่ตั้ง
“ขอบคุณค่ะ หนูให้ทั้งสองกระบุงนี้เลยค่ะ ลูกหลานที่บ้านคุณยายจะได้อิ่มท้องกัน” เสวี่ยหงบอกยิ้มๆ
“ได้ยังไงกัน นี่มันเยอะมากเลยนะ”
“ก็เยอะจริงๆ ล่ะค่ะ แล้วนี่คุณยายจะแบกกลับยังไงล่ะคะ ให้หนูไปส่งใกล้ๆ บ้านดีไหม หนูมีจักรยานค่ะ” เสวี่ยหงอาสาอย่างใจกว้าง
คุณยายลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจได้ “คงต้องรบกวนหนูแล้วล่ะ ยายออกบ้านมาไม่ได้บอกใครไว้ด้วย ส่งยายใกล้ๆ บ้านแล้วเดี๋ยวยายไปเรียกลูกชายมาขนไปก็ได้จ้ะ บ้านยายอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากหรอก”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูไปเอาจักรยานสักครู่นะคะ”
เสวี่ยหงไปส่งคุณยายบริเวณใกล้ๆ บ้านของนาง รอให้คุณยายไปเรียกลูกชายมาขนของเสร็จ เธอก็เก็บกระบุงของตัวเองแล้วปั่นจักรยานไปตลาดมืดตามพิกัดที่คุณยายบอก
หลังจากนั้นเพียง 10 นาที เธอก็เจอตรอกเล็กๆ ที่มีชายร่างบึกบึนยืนเฝ้าทางเข้าอยู่
เสวี่ยหงที่ปลอมตัวเป็หญิงวัยกลางคนรีบเดินไปหาและบอกรหัสกับเขา เขาจึงเบี่ยงตัวเปิดทางให้เธอเดินเข้าไป
เธอสำรวจดูของที่วางขายกันก่อนถึงค่อยเริ่มมองหาลูกค้าเพื่อขายอาหารในมิติ ข้าวขาว ข้าวจ้าวชั้นดีมีราคาชั่งละ 1 หยวน 8 เหมา หากเป็ชั้นเลวก็จะอยู่ที่ชั่งละ 1 หยวน 2 เหมา พวกแป้งและธัญญาพืชจะอยู่ที่ชั่งละ 7-9 เหมา แล้วแต่ประเภท ส่วนเนื้อหมูชั้นดีนั้นราคาสูงถึงชั่งละ 2 หยวน 5 เหมา เนื้อชั้นรองชั่งละ 2 หยวน เนื้อชั้นสามชั่งละ 1 หยวน 7 เหมา ราคานี้ถือว่ามากกว่าที่ขายในสหกรณ์เท่าหนึ่ง แต่ไม่ต้องใช้คูปอง
แต่แน่นอนว่า หากใครมีเงินไม่พอ ก็สามารถใช้คูปองแลกได้เช่นกัน
วันนี้เธอขายข้าวชั้นเลว ธัญญาพืชรวม กับเนื้อหมูชั้นดี ซึ่งก็คือส่วนของเนื้อติดมันกับสามชั้น ทำให้วันนี้เธอได้รับเงินมากว่า 150 หยวน พร้อมกับคูปองอีกหลายประเภท
‘ลัล ละ ลัล ล้า ฮู้ ฮูววววว วันนี้ได้ทองมากองใหญ่ แถมยังเจอตลาดมืดและได้ขายอาหารด้วย โชคดีสองชั้นไปเลย!’
ถึงวันนี้จะถือว่าขายได้น้อย เพราะไม่ใช่วันหยุดที่คนออกมาจับจ่ายซื้อข้าวของกัน แต่เธอก็พอใจกับกำไรที่ได้มากแล้ว
นอกจากนี้ เธอยังได้สอบถามจนทราบราคาอิฐกับกระเบื้อง รวมถึงแหล่งที่เธอจะสั่งซื้อได้ในราคาถูกคราวละมากๆ อีกด้วย
เธอคิดว่าเธอจะสามารถหาเงินมาได้มากพอสร้างบ้านอิฐหลังเล็กได้ก่อนหิมะจะตก เื่เงินจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่
ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดก็คือการขนอิฐกับกระเบื้องท้ังหลายไปที่หมู่บ้าน!
เื่นั้นช่างมันก่อนเถอะ ตอนนี้เธอต้องรีบกลับบ้านแล้ว ไม่อย่างนั้นจะไม่ทัน่มื้อเย็นจริงๆ ขามาใช้เวลา 4 ชั่วโมง แต่ขากลับอาจใช้เวลานานกว่านั้นเพราะต้องขึ้นเนิน แล้วตอนนี้ก็บ่ายโมงกว่าแล้วด้วย
ช่วยไม่ได้ ขายของเพลินไปหน่อย…
เสวี่ยหงเร่งฝีเท้าถีบจักรยานอย่างเต็มกำลังจนกลับมาถึงหมู่บ้านภายใน 4 ชั่วโมงเหมือนขามา
ตอนที่เธอเดินเข้าหมู่บ้านนั้นเป็เวลาเกือบ 6 โมงเย็นแล้ว เธอจึงต้องออกตัววิ่งกลับบ้าน เพื่อไปให้ถึงก่อนที่ชาวบ้านจะกลับจากทุ่งนา
พอมาถึงหน้าบ้าน เธอก็รีบเอากระทะก้นลึก หม้อเอนกประสงค์ ของสด และฝ้ายออกมาวางซ้อนกันในกระบุงแล้วเอาผ้าคลุมไว้
จริงๆ เธอก็อยากเอาออกมามากกว่านี้ แต่กลัวว่าหยวนิจะใ
แค่เท่านี้ก็ต้องอธิบายกันยาวแล้ว…
![[Fic Kimetsu no yaiba] ใช้ชีวิตแบบอสูร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569490082_79501807.webp)
4K
