Danger area : เขตก่อการรัก [จบ]

        ในอาคารสูงระฟ้าที่ตั้งตระหง่านริมอ่าวจงหวนท่ามกลางสำนักงานใหญ่ที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนและเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่ขาดสาย เหอชูซานผู้กำลังจดจ่ออยู่กับคอมพิวเตอร์เครื่องใหญ่ก็พลันจามออกมาเสียงดังสนั่น!

        หลังจากจามเสร็จก็เกิดความเงียบสงัดอย่างประหลาดขึ้นเขาสูดน้ำมูกแล้วเงยหน้าขึ้นมองเครื่องปรับอากาศกลางที่อยู่บนเพดานไกลออกไปกำลังปล่อยลมเย็นออกมาอย่างแรง

        เย็นวันนั้นเหอชูซานเลิกงานตรงเวลาทำให้เพื่อนร่วมงานหลายคนประหลาดใจหลังจากซื้อเนื้อสดกับผักที่ตลาดแล้วเขาก็รีบกลับบ้านทันทีที่เปิดประตูเข้าไปเขาก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศแปลกๆ ไปบ้าง

        เวลาโพล้เพล้ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเมื่อปิดม่านลงบรรยากาศในห้องก็ยิ่งมืดมิด ชย่าลิ่วอีไม่ได้เปิดไฟหรือทีวีเขานั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟาเท้าทั้งสองข้างวางอยู่บนโต๊ะกาแฟมือข้างหนึ่งเท้าคางอีกข้างหมุนเล่นม้วนฟิล์มบรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาและอึมครึม

        จาน ชาม และกล่องข้าวบนโต๊ะกาแฟถูกปัดออกไปอย่างไม่ใยดีเศษอาหารมันเยิ้มและเศษชามสีขาวเทากระจัดกระจายเกลื่อนพื้นกลางโต๊ะกาแฟมีกล้องที่ถูกทุบจนแตกเป็นสองซีกและมีรูปถ่ายหลายรูปกระจัดกระจายอยู่ใกล้ๆ

        ไม่ว่าจะมองยังไงก็เหมือนภรรยาหลวงจ้างนักสืบเอกชนไปจับชู้แล้วเอารูปถ่ายกลับมาบ้านเพื่อเอาเรื่อง

        เหอชูซานเจ้าแห่งการแสดงกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดผวารีบปัดความคิดที่ไม่เข้าท่าออกไปจากหัว เขาล็อกประตู เปิดไฟ วางของและถอดแว่นตาอย่างไม่สะทกสะท้าน จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาซย่าลิ่วอีที่กำลังเดือดดาล

        "พี่ลิ่วอี" เขาเอ่ยขึ้นใบหน้ายังคงแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาและจริงใจเหมือนเช่นเคยดูไร้เดียงสาและซื่อสัตย์อย่างที่สุด

        ชย่าลิ่วอีเตะเข้าที่หัวเข่าของเขาอย่างแรงจนเขาทรุดลงคุกเข่าทันที!

        เหอชูซานล้มลงท่ามกลางเศษอาหารที่มันเยิ้มหัวเข่าถูกเศษแก้วบาดจนเลือดซิบ เขากัดฟันทนความเจ็บปวดพยายามยันตัวลุกขึ้นคุกเข่า เงยหน้ามองชย่าลิ่วอี สีหน้ายังคงนิ่งสงบ

        "พี่ลิ่วอี" เขาเรียกอีกครั้ง

        ชย่าลิ่วอีหน้าดำคล้ำเปล่งเสียงเย็นชา "ใครถ่าย? ถ่ายเมื่อไหร่?ถ่ายยังไง?"

        รูปถ่ายบนโต๊ะและฟิล์มที่ยังไม่ได้ล้างทั้งหมดเป็นภาพของเขาที่เพิ่งออกมาจากบริษัท มีทั้งภาพที่เขายืนอยู่หน้าบริษัทกำลังก้มตัวเข้ารถ และที่น่าตกใจที่สุดคือภาพโคลสอัพที่ชัดเจน ——เขาเปิดหน้าต่างรถนั่งอยู่ในรถสูบบุหรี่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย!

        นี่มันถ่ายใกล้ขนาดไหนวะเนี่ย? แล้วแอบอยู่ตรงไหน?!

        เหอชูซานตอบคำถามแต่ละข้ออย่างตรงไปตรงมา "ผมถ่ายเองครับตอนวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ไม่ได้ทำโอที ผมปลอมตัวไปถ่าย"

        ชย่าลิ่วอีกัดฟันแน่น หัวเราะอย่างเย็นชา "เก่งมากนะ เหอชูซาน! กล้ามากเลยนะ?!เวลาว่างก็ยังเล่นสะกดรอยคนอื่นอีกหรือ?! ไม่แปลกใจเลยที่พอพูดถึงตำรวจแล้วนายดูสะใจนายก็เป็นตำรวจเหมือนกันใช่ไหม?!"

        เหอชูซานเงยหน้ามองเขา แล้วให้คำอธิบายที่จริงใจมาก "ไม่ใช่นะครับ พี่ลิ่วอีผมไม่ผ่านการทดสอบสมรรถภาพทางกายแน่ๆ แถมยังเรียนจบด้านการเงินอีกเป็นตำรวจไม่เหมาะหรอกครับ อย่างมากก็เข้าหน่วย ICAC ได้"

        ชย่าลิ่วอีกระโดดขึ้นมาเตะเขาอีกครั้ง! "ยังจะเถียงอีก! หุบปาก!"

        เหอชูซานทรุดตัวลงไปกองกับพื้น แล้วค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล คราวนี้เขาเชื่อฟัง ไม่พูดอะไรอีก

        ชย่าลิ่วอีกลับมานั่งลงบนโซฟาอีกครั้งแล้วตบเข้าที่เท้าแขนของโซฟา “ดีนะ เหออาซาน ฉันไม่ควรประเมินแกต่ำไปเลยในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา แกทำตัวเป็นผู้ชายรักษาความบริสุทธิ์ นัดเดทกับเสี่ยวเหอซื้อของให้ กินข้าวด้วยกัน แล้วเมื่อวานยังไป ‘หาหมอ’ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้ฉันเห็นใช่ไหม?”

        เหอชูซานพยักหน้าอย่างว่าง่าย"ครับ"

        ชย่าลิ่วอีปล่อยเสียงหายใจแรงออกจากลำคอก่อนจะพุ่งตัวขึ้นมาแล้วกระชากผมของเขาอย่างแรง “ปัง!” แล้วกดหัวของเขาลงไปบนโต๊ะน้ำชาจากนั้นก็หยิบเศษชิ้นส่วนที่เปื้อนน้ำมันและเลือดขึ้นมาจากพื้นมาจี้ที่คอของเขาพร้อมกับยิ้มอย่างเหี้ยมโหด “แกยังกล้ายอมรับอีกไหม? หรืออยากตายแล้ว?”

        เหอชูซานถูกกดจนหน้าบี้แบน ตาพยายามกลอกไปมองเขา ปากก็ขยับพูด "พี่ลิ่วอี รอแป๊บนึง"

        ชย่าลิ่วอีคลายมืออย่างสงสัยเล็กน้อย เหอชูซานค่อยๆ หันตัวไปหยิบผ้าเช็ดมือผืนหนึ่งจากใต้โต๊ะกาแฟหยิบเศษกระเบื้องแหลมคมออกจากฝ่ามือของชย่าลิ่วอีแล้วเช็ดมือให้ชย่าลิ่วอีอย่างระมัดระวังเช็ดเศษเล็กเศษน้อยที่ติดอยู่บนนิ้วของชย่าลิ่วอีออก จากนั้นวางผ้าทับไว้แล้วค่อยวางเศษแก้วกลับเข้าไป

        แล้วก็ทำใจยอมรับชะตากรรม เอาหน้าแปะลงบนโต๊ะกาแฟอีกครั้ง "พี่ทำต่อเถอะ ระวังอย่าบาดมือล่ะ"

        "..." ชย่าลิ่วอี

        ชย่าลิ่วอีโยนเศษแก้วทิ้งไปคว้าเสื้อสูทของเหอชูซานมาม้วนเป็นท่อน แล้วฟาดเขาไม่ยั้ง!ระหว่างที่ฟาดก็สบถด่าว่า "ไอ้เวร!มึงคิดว่าเล่นละครแบบนี้แล้วกูจะทำอะไรมึงไม่ได้ใช่ไหม?! ไอ้สารเลว!ไอ้ลูกหมา! เล่นกับกูหรือ?! วันนี้กูจะตีมึงให้ตาย!"

        เหอชูซานใส่เสื้อเชิ้ตบางๆ กอดศีรษะและปกป้องใบหน้าเอาไว้หลบไปพลางหัวเราะคิกคัก ชย่าลิ่วอีเห็นเขาไหล่สั่นขณะก้มหน้า ก็ยิ่งโมโห ด่าทอ ตีเตะ อย่างไม่หยุด จนกระทั่งผ่านไปสิบกว่านาทีจึงหยุด

        หลังจากที่ชย่าลิ่วอีระบายอารมณ์อย่างหนักเขาก็นั่งหอบบนโซฟาด้วยความเหนื่อยล้าเมื่อเห็นคนไร้ประโยชน์เหอพยายามจะลุกขึ้นยืน เขาก็เตะให้เหอชูซานกลับไปนอนอีกครั้งอย่างไม่พอใจ

        "พี่ลิ่วอี หยุดตีเถอะ" เหอชูซานรีบกอดขาเขาไว้ พูดอย่างขมขื่น "พรุ่งนี้ผมยังต้องไปพบลูกค้าอีก"

        "พบมารดาแกสิ..." ชย่าลิ่วอีกำลังจะเตะเขาต่อ แต่เมื่อเห็นเหอชูซานลุกขึ้นอย่างโซซัดโซเซกางเกงขายาวตั้งแต่หัวเข่าลงไปเต็มไปด้วยเศษแก้วและคราบเลือดเขาก็หน้าดำหน้าแดงแล้วชักขาหลบ

        เหอชูซานยันโต๊ะกาแฟลุกขึ้นยืน มองดูสภาพน่าเวทนาของตัวเองแล้วก้มลงดึงเศษแก้วที่เปื้อนเลือดออกจากหัวเข่าเบาๆ สายเลือดเล็กๆก็พุ่งออกมาทันที

        หัวใจของชย่าลิ่วอีเต้นแรง เขาพยายามอดทนแล้วอดทนอีกแต่ก็ไม่สามารถอดทนได้ "ไปเปลี่ยนกางเกงแล้วออกมาทายาซะ"

        มือของเหอชูซานที่กำลังดึงเศษแก้วหยุดชะงัก เงยหน้ามองเขา

        เจ้าพ่อมาเฟียใจโหดคนนี้ สามารถใช้ดาบสองเล่มฟันคนได้หลายสิบคนสามารถต่อยหัวชายร่างใหญ่จนจมดินได้ พูดว่าจะตีเขาให้ตายแต่ตัวเองกลับเหนื่อยหอบเห็นฉากนองเลือดมานับไม่ถ้วนแต่กลับทนไม่ได้กับบาดแผลเล็กๆ ที่หัวเข่าของเขา

        เขาเดินโซเซไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เหยียบเศษแก้วที่เกลื่อนพื้นหัวเข่างอแล้วก็ล้มลงไปบนตัวของชย่าลิ่วอี!

        ชย่าลิ่วอีตกใจในตอนแรก คิดว่าเขาถูกตัวเองตีจนสลบไปแล้วแต่เมื่อเขาประคองศีรษะที่ซุกอยู่ที่ไหล่ของเขาขึ้นมาอย่างลนลานเขาก็พบว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย!

        เหอชูซานมีเหงื่อเย็นๆ ทั่วใบหน้าจากการอดทนต่อความเจ็บปวดเขาโอบกอดเอวของชย่าลิ่วอีไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างเพื่อตอบรับสายตาที่เป็นกังวลของชย่าลิ่วอีซึ่งยังไม่ทันได้เก็บกลับไป

        "แกจะทำอะไร? ลงไปเดี๋ยวนี้!"ชย่าลิ่วอีรู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่คงโดนเขาตีจนเบลอไปแล้วมือขวาที่ไร้เรี่ยวแรงตบไปที่หน้าผากของเขา

        "พี่ลิ่วอี" เหอชูซานกระซิบเรียกเขาเบาๆในขณะที่ซบอยู่บนตัวเขาดวงตาทั้งสองข้างเหมือนสระน้ำสีดำสนิทที่สะท้อนภาพของชย่าลิ่วอีเอาไว้

        บนใบหน้าที่ซื่อสัตย์และจริงใจของเขา จู่ๆก็ปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา

        "พี่ลิ่วอี พี่ต้องรู้ไว้นะว่า คนอย่างผมถ้าพี่ทำอะไรผมไม่ได้...พี่ก็จะไม่มีทางผลักผมออกไปได้อีกเลย"

        ทันใดนั้นเขาก็ก้มศีรษะลงแล้วประทับริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากของชย่าลิ่วอี

        ลูกพี่ใหญ่ชย่าไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ไม่เคยคาดคิดว่าไอ้ตัวแสบนี้จะกล้าบ้าบิ่นถึงขนาดนี้เมื่อถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว สมองของเขาก็หยุดชะงักไปชั่วขณะตกใจจนตัวแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้!

        ไอ้ขี้ขลาดเหอยังแทรกลิ้นเข้ามาอย่างละมุนละไมนุ่มนวลและอ่อนโยน ค่อยๆ ละเลียดเลียริมฝีปากและฟันของเขาจากนั้นก็ใช้ลิ้นแตะหยอกล้อเบาๆ ที่ปลายลิ้นของเขา

        ครั้งสุดท้ายที่ชย่าลิ่วอีจูบใครสักคนก็เมื่อสิบกว่าปีก่อนในห้องสีแดงเข้มที่ทั้งชื้นและขึ้นรา กับผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งหน้าจัดจนจำไม่ได้กลิ่นแป้งผสมกับกลิ่นเหล้าและลิปสติก ทำให้เขาผลักเธอออกและกระโดดลงจากเตียงทันทีเขาอาเจียนไม่หยุด แต่ตอนนี้จู่ๆ ก็ถูกเหอชูซานจูบอย่างอ่อนโยนและสดชื่นเขาถึงกับหายใจไม่ออกโดยไม่รู้ตัว