วิถียุทธเหนือโลก: ข้ามีระบบสังเคราะห์ไร้พ่าย

ณ สระพลังวิญญาณ มวลพลังวิญญาณมหาศาลราวกับมังกรวารีนับไม่ถ้วนแหวกว่ายหมุนวนอยู่รอบกายซูอวี่

วังวนพลังวิญญาณทั้งยี่สิบวงหมุนคว้างอย่างบ้าคลั่ง ปลดปล่อยแรงดูดกลืนไร้ที่สิ้นสุด กระชากพลังวิญญาณบริสุทธิ์ให้ทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขาประดุจเขื่อนแตก

ปริมาณพลังมหาศาลนี้ มากพอจะดันยอดฝีมือขอบเขตหลอมโลหิตขั้นสูงสุดให้ทะลวงสู่ขอบเขตหลอมภายในได้อย่างสบายๆ

ทว่า... เมื่อมันไหลทะลักเข้าสู่ร่างของซูอวี่ กลับไม่อาจสร้างแรงกระเพื่อมได้แม้แต่นิดเดียว!

ราวกับมีหลุมดำไร้ก้นบึ้งฝังลึกอยู่ในร่าง สูบกลืนพลังวิญญาณทุกหยาดหยดจนเหือดหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ซูอวี่ขมวดคิ้วมุ่น เขาอัดพลังวิญญาณทั้งหมดไปกับการหล่อหลอมกายาทองคำแล้ว ทว่าผลลัพธ์ที่ได้... กลับน่าผิดหวัง

ต้องรู้ว่าต่อให้เป็นการอัปเกรดจากกายาทองคำธรรมดาสู่ระดับสุดยอด พลังวิญญาณปริมาณเท่านี้ก็มากพอจะหล่อหลอมได้เกินครึ่งทางแล้ว!

แต่สำหรับการก้าวข้ามขีดจำกัดไปสู่ 'กายาทองคำไร้มลทิน'... กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น!

ชายหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันกรอด!

เขาล้วงเอาแก่นกลางขอบเขตเหินเวหาสองเม็ดสุดท้ายออกมาจากแหวนมิติ เรียกหน้าต่าง [**ระบบช่องสังเคราะห์**] ออกมา แล้วโยนพวกมันเข้าไปเพื่อสังเคราะห์เป็น 'แก่นกลางระดับปรมาจารย์ดารา' หนึ่งเม็ดถ้วน!

พลังแห่งปรมาจารย์อันแผ่วเบาหมุนวนอยู่ภายในแก่นกลางอย่างต่อเนื่อง กลิ่นอายเฉพาะตัวของมันไปกระตุ้นสัมผัสของเจียงซ่างและชายวัยกลางคนที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ให้สะดุ้งตื่นทันที

ทั้งสองเบิกตากว้าง หันขวับไปมองทางซูอวี่เป็นตาเดียว สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ของในมือชายหนุ่ม

"นี่มัน... แก่นกลางระดับปรมาจารย์!"

นัยน์ตาของเจียงซ่างทอประกายวาววับ อุทานเสียงหลง

"เห้ย! ถึงกับมีแก่นกลางระดับปรมาจารย์! ถึงจะเป็นแค่ระดับดารา แต่ทั่วทั้งเจียงหนานก็มีนับเม็ดได้! ทรัพยากรของไอ้หนูนี่ มันหนาชั้นยิ่งกว่ายอดฝีมือขอบเขตเหินเวหาซะอีก!"

ชายวัยกลางคนลอบมองด้วยสายตาอิจฉา พลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก

เจียงซ่างหัวเราะขมขื่น "สมแล้วที่เป็นศิษย์ของราชันพิฆาตมังกร มีของพรรค์นี้ติดตัวก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก"

ชายวัยกลางคนพยักหน้าเห็นด้วย

ราชันพิฆาตมังกรคือใคร? เขาคืออันดับหนึ่งแห่งขอบเขตราชัน ตัวตนไร้เทียมทานที่ยืนอยู่ใต้เพดานสูงสุดของโลก! สำหรับบุคคลระดับนั้น การโยนแก่นกลางระดับปรมาจารย์ให้ศิษย์สักเม็ดคงง่ายดายเหมือนหยิบขนมให้เด็ก

"แต่ว่า... เขาควักแก่นกลางระดับปรมาจารย์ออกมาทำไมกัน?" ชายวัยกลางคนเลิกคิ้วสงสัย

ใบหน้าของเจียงซ่างกระตุกวูบ ลางสังหรณ์มรณะแล่นปรี๊ดขึ้นสมอง!

"ฉิบหายแล้ว! หรือว่าหมอนั่นคิดจะดูดซับพลังจากแก่นกลางระดับปรมาจารย์!"

เขาคำรามลั่น สีหน้าตื่นตระหนกสุดขีดในพริบตา!

เขาเพิ่งจะอ้าปากตะโกนห้าม ทว่า... สายเกินไป! ซูอวี่ยัดแก่นกลางระดับปรมาจารย์เม็ดนั้นเข้าปากไปหน้าตาเฉย!

"บัดซบเอ๊ย! ไอ้เด็กนี่มันวิปริตไปแล้วหรือไง กล้าทำเรื่องบ้าบิ่นขนาดนี้ได้ยังไง!"

เจียงซ่างสบถลั่น นัยน์ตาจ้องเขม็งไม่กะพริบ

พลังวิญญาณรอบกายเจียงซ่างปะทุขึ้นเตรียมพร้อม หากซูอวี่มีทีท่าว่าร่างจะระเบิด เขาพร้อมจะพุ่งเข้าไปแทรกแซงทันที!

ชายวัยกลางคนหน้าเครียดขึ้ง พลังวิญญาณในร่างพลุ่งพล่านไม่ต่างกัน

"แก่นกลางระดับปรมาจารย์... ต่อให้เป็นพวกเราก็ยังต้องค่อยๆ สกัดดูดซับทีละหยด ใครจะกล้ากลืนลงไปย่อยรวดเดียวแบบนี้! ไอ้เด็กซูอวี่นี่มัน... รนหาที่ตายชัดๆ!"

เขาถอนหายใจอย่างจนใจ

เขามีความคิดเดียวกับเจียงซ่าง หากเกิดความผิดพลาดขึ้นแม้แต่เส้นผม พวกเขาพร้อมจะลงมือสกัดกั้นการฝืนทะลวงระดับของซูอวี่อย่างรุนแรงทันที!

ต่อให้การแทรกแซงจะทำให้เด็กหนุ่มบาดเจ็บสาหัส... แต่มันก็ยังดีกว่าปล่อยให้ร่างแหลกเหลวเป็นจุลจนตายคาสระ!

ในเวลาเดียวกัน...

ซูอวี่ฝืนกลืนแก่นกลางระดับปรมาจารย์ลงคอ พลังงานทำลายล้างอันป่าเถื่อนและเชี่ยวกรากถึงขีดสุด ก็ระเบิดทะลักเข้าสู่ร่างกายในชั่วพริบตา!

พลังแห่งปรมาจารย์ที่แฝงอยู่ภายใน กวาดล้างและอัดแน่นไปทั่วทุกอณูขุมขนของเขาทันที!

นี่คือ 'พลังแห่งปรมาจารย์' เชียวนะ!

แก่นแท้พลังงานที่อยู่สูงกว่าพลังวิญญาณขึ้นไปอีกมิติหนึ่ง! ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตเหินเวหาก็ยังไม่แน่ว่าจะแบกรับไหว!

ทว่า... แววตาของซูอวี่กลับสาดประกายบ้าคลั่งไร้ความหวาดกลัว!

นี่คือการเดิมพันครั้งใหญ่! ฉันจะขอเดิมพันว่ากายาทองคำไร้มลทิน จะสามารถแบกรับพลังนี้ได้!

ใช่แล้ว... นี่คือการเทหมดหน้าตัก!

พลังวิญญาณธรรมดาในสระ ไม่สามารถดันเขาให้ถึงฝั่งฝัน 'กายาทองคำไร้มลทิน' ได้ภายในหนึ่งวันอีกต่อไป!

และคนอย่างซูอวี่ ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้กลางทางง่ายๆ!

หากพลาดโอกาสนี้ ก็ไม่รู้ว่าต้องรออีกกี่ปีถึงจะรวบรวมทรัพยากรมาหล่อหลอมมันได้อีกครั้ง! ความไม่ยินยอมลุกโชนอยู่ในอก!

เขาจึงตัดสินใจเล่นแร่แปรธาตุกับความเป็นความตาย กลืนกินแก่นกลางระดับปรมาจารย์ลงท้อง!

จริงอยู่ที่ปริมาณพลังในเม็ดยาอาจเทียบไม่ได้กับมหาสมุทรพลังวิญญาณทั้งสระ แต่อย่าลืมสิว่า...

เหตุผลที่ขอบเขตปรมาจารย์ถูกยกย่องไว้บนหิ้ง... ก็เพราะพวกเขาครอบครอง 'พลังแห่งปรมาจารย์'!

พลังงานระดับสูงที่ทรงอานุภาพกว่าพลังวิญญาณแบบก้าวกระโดด! สิ่งที่ซูอวี่ต้องการจะทำก็คือ การใช้ 'คุณภาพ' ของพลังแห่งปรมาจารย์ มากะเทาะเปลือกหล่อหลอมกายาทองคำไร้มลทิน!

ตามปกติแล้ว อัจฉริยะในโลกภายนอกที่ทะลวงสู่กายาทองคำไร้มลทินได้สำเร็จ ล้วนต้องนอนแช่กองทรัพยากรล้ำค่าและของวิเศษระดับเทพ ป้อนเข้าปากทุกวี่ทุกวันอย่างยาวนาน! ทรัพยากรที่ต้องเผาผลาญไปนั้นมหาศาลสุดกู่ และเวลาที่ต้องเสียไปก็ยาวนานสุดหยั่งคาด

แต่ซูอวี่ต่างออกไป! เขาไม่มีเวลามานั่งบ่มเพาะสบายๆแบบเรือเกลือเพื่อรอให้กายาทองคำไร้มลทินค่อยๆ สุกงอม!

เขาไม่ใช่ลูกคุณหนูที่เกิดมาพร้อมขุมกำลังหนุนหลังแข็งแกร่งคอยประเคนของวิเศษให้!

ที่พึ่งเดียวที่เขามีคือป้ายชื่อ 'ศิษย์ราชันพิฆาตมังกร' ทว่าราชันพิฆาตมังกรก็มีภารกิจรัดตัว ไม่มีทางมานั่งเฝ้าคุ้มครองเขาตลอดเวลา สิ่งเดียวที่ตาแก่นั่นช่วยได้คือเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรคอยกันพวกหน้าด้านให้

ส่วนเส้นทางการทะลวงระดับ... ซูอวี่ต้องใช้สองมือสองเท้าของตัวเองตะกุยขึ้นไป!

ความจริงแล้ว... ลึกๆ ในใจชายหนุ่มยังมีความคิดที่วิปลาสยิ่งกว่านั้นซ่อนอยู่!

หากการเดิมพันนี้พลาด... เขาเตรียมจะงัด 'แก่นกลางระดับปรมาจารย์สุริยัน' ที่ศิษย์พี่รองมอบให้ ยัดเข้าปากมันซะเลย!

หากมีใครล่วงรู้ความบ้าระห่ำนี้เข้าล่ะก็ ต่อให้เป็นยอดฝีมือเหินเวหาหรือกระทั่งปรมาจารย์ ก็คงช็อกจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง!

ไอ้บ้าที่ไหนอยู่แค่ขอบเขตกายาทองคำ แต่คิดจะกลืนกินแก่นกลางระดับสุริยันเพียวๆ!?

นี่มันไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่มันคือ... การขุดหลุมฝังศพตัวเองชัดๆ!

ในขณะเดียวกัน ทันทีที่พลังแห่งปรมาจารย์อันดุดันทะลวงเข้าสู่ร่างกายซูอวี่ มันก็เปิดฉากอาละวาดทำลายล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า!

เลือดเนื้อและเส้นลมปราณราวกับถูกค้อนยักษ์กระหน่ำทุบ สั่นสะเทือนปริร้าวแทบแหลกเหลวในชั่วพริบตา!

ใบหน้าของซูอวี่บิดเบี้ยวเหยเกด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ยิ่งไปกว่านั้น หยาดเลือดสีแดง เริ่มปริแตกและซึมทะลักออกจากรูขุมขนทั่วร่าง!

นั่นคือพลังแห่งปรมาจารย์เชียว!

หากโครงสร้างร่างกายไม่แข็งแกร่งพอ ก็อย่าหวังจะแบกรับมันได้ ต่อให้ซูอวี่จะไปถึงขั้นกายาทองคำระดับสุดยอดมาครองแล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังแห่งปรมาจารย์ ร่างกายเขาก็ยังเปราะบางราวกับกระดาษ!

สำหรับระดับปรมาจารย์ พลังขุมนี้คือยาโด๊ปชั้นยอด... แต่สำหรับผู้ที่อยู่ต่ำชั้นกว่า มันคือยาพิษมรณะที่ร้ายแรงที่สุด!

และยาพิษชนิดนี้ ก็มอบความเจ็บปวดทรมานเหนือคณานับ!

เพียงแค่อึดใจเดียว อวัยวะภายในก็เริ่มถูกแผดเผาทำลายทีละนิด! เลือดสดๆ ถูกแรงดันมหาศาลบีบเค้นจนทะลักออกจากผิวหนัง!

เลวร้ายยิ่งกว่านั้น... กระทั่งบน 'กายาทองคำระดับสุดยอด' ก็ยังเริ่มปรากฏรอยปริร้าวแตกแขนง!

ราวกับรูปปั้นเซรามิกที่พร้อมจะแตกสลายกลายเป็นผุยผงได้ทุกเมื่อ!

นัยน์ตาของซูอวี่แดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยปูดโปน แววตาสาดประกายความบ้าคลั่งถึงขีดสุด!

ภายในร่าง <เคล็ดวิชาใจพิฆาตมาร> โคจรเร่งเครื่องทะลุปรอท! วังวนพลังวิญญาณทั้งยี่สิบวงหมุนคว้างด้วยความเร็วสูง กระชากพลังวิญญาณมหาศาลจากสระเข้ามาซ่อมแซมร่างกายที่แหลกเหลวอย่างบ้าเลือด สลับกับการถูกทำลายล้าง!

ท่ามกลางวงจรแห่งการทำลายและฟื้นฟู ค่อยเป็นค่อยไป... ซูอวี่ก็เริ่มยื้อแย่งอำนาจควบคุมพลังแห่งปรมาจารย์กลับมาได้ทีละเสี้ยว!

ทันใดนั้น ชายหนุ่มลากจูงขุมพลังมรณะเหล่านั้น กระแทกเข้าใส่กายาทองคำโดยตรง!

เพียงแค่พลังแห่งปรมาจารย์สายเล็กๆ ชนเข้ากับเป้าหมาย กายาทองคำก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับโดนฟ้าผ่า!

ซูอวี่แผดเสียงคำรามต่ำดุจสัตว์ป่าคลุ้มคลั่ง!

"ควบแน่นสิวะ!!"

เขาฝืนบังคับขยี้พลังแห่งปรมาจารย์อัดกระแทกเข้าสู่กายาทองคำอย่างดุดัน!

ตูมม!

พริบตานั้น จุดหนึ่งของกายาทองคำถึงกับพังทลายปริแตก! เศษซากสีทองเข้มลอกคราบร่วงหล่นลงสู่ก้นสระพลังวิญญาณ!

ซูอวี่ราวกับถูกทุบด้วยค้อนเหล็ก เขาพ่นเลือดสดๆ ออกมาคำโต อาการบาดเจ็บสาหัสเอาการ!

เจียงซ่างและชายวัยกลางคนเห็นภาพนี้ ก็เตรียมตัวจะพุ่งเข้าไปแทรกแซงทันที!

ทว่า... เสียงคำรามแหบพร่าของเด็กหนุ่มกลับสกัดพวกเขาเอาไว้เสียก่อน

"หัวหน้าครูฝึก... ผมยังไหว!"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูอวี่ เจียงซ่างก็ชะงักฝีเท้าลังเล แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาเด็ดเดี่ยวไม่ยอมจำนนของลูกศิษย์ ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

แต่สายตายังคงจ้องเขม็งไม่กะพริบ! หากเกิดสถานการณ์วิกฤติตัดสินความเป็นความตายขึ้นมา ถึงเวลานั้นต่อให้ซูอวี่จะตะโกนห้ามยังไง เขาก็จะต้องลงมือช่วยเหลือให้ได้!

ชายวัยกลางคนนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่

"สมแล้วที่เป็นศิษย์ของราชันพิฆาตมังกร... ความเด็ดเดี่ยวบ้าบิ่นระดับนี้ ต่อให้เป็นพวกยอดฝีมือขอบเขตปรมาจารย์แก่ๆพวกนั้น ก็ยังไม่แน่ว่าจะมีความกล้าพอ!"

เจียงซ่างพยักหน้ารับเงียบๆ นัยน์ตาแฝงความปวดใจและทึ่งจับใจ... ไอ้เด็กนี่มันเกินมนุษย์ไปแล้ว!

เวลานี้ กายาทองคำของซูอวี่ยังสั่นสะท้านอย่างต่อเนื่อง

แม้ขุมพลังแห่งปรมาจารย์จะทำให้มันปริร้าวหลุดลอก แต่หากเพ่งมองให้ดี จะพบว่า ณ จุดที่กายาทองคำแตกร้าวไปนั้น... มีแสง 'สีทองหม่น' เรืองรองกะพริบวิบวับแทรกซึมขึ้นมา!

สีทองหม่น... สัญลักษณ์แห่ง 'กายาทองคำไร้มลทิน'!

เมื่อซูอวี่เห็นเช่นนั้น หัวใจก็เต้นระรัวด้วยความยินดีปรีดา!

ได้ผล! เมื่อเห็นช่องทางรอด ชายหนุ่มไม่รอช้า กระหน่ำดึงพลังแห่งปรมาจารย์ที่เหลือทั้งหมด ประสานเข้ากับพลังวิญญาณ อัดกระแทกเข้าสู่กายาทองคำอย่างไม่คิดชีวิต!

ครืนนนน!!!

เสียงระเบิดกัมปนาทดังก้องสะท้านอยู่ภายในโสตประสาท ร่างกายท่อนบนประดุจถูกแรงระเบิดอัดกระแทกอย่างจัง! เขาหน้ามืดตาลายวิงเวียนไปหมด ชั่วขณะนั้น ซูอวี่แทบจะวูบสลบไปแล้ว!

แต่วินาทีต่อมา ผลลัพธ์แห่งความบ้าคลั่งก็ปรากฏต่อสายตา...

บนกายาทองคำของซูอวี่... ประกายแสงสีทองหม่นลุกลามแผ่ขยายอาณาเขตอย่างรวดเร็ว! ไม่นานนัก มันก็ยึดครองพื้นที่ไปได้มากกว่าหนึ่งส่วนแล้ว!

ห่างออกไปบนฝั่ง รูม่านตาของยอดฝีมือทั้งสองสั่นไหวอย่างรุนแรง!

"แสงสีทองหม่น... คิดไม่ถึงเลยว่า ไอ้หนูนี่จะทำสำเร็จได้จริงๆ!" ชายวัยกลางคนสบถอุทานเสียงหลง

เมื่อเจียงซ่างเห็นภาพนั้น เขาก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แม้นี่จะเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น แต่เจียงซ่างรู้ดีว่า... ของแบบนี้มันยากที่สุดแค่ตอนเริ่ม! เมื่อเปิดทางสำเร็จได้ ที่เหลือก็แค่ไหลไปตามน้ำ!

และทุกอย่างก็เป็นไปตามคาด เมื่อพลังแห่งปรมาจารย์หลั่งไหลอัดฉีดเข้าสู่กายาทองคำอย่างต่อเนื่อง ประกายแสงสีทองหม่นก็ยิ่งทวีความเข้มขลังและลุกลามรวดเร็วขึ้น!

หนึ่งส่วน!

สองส่วน!

สามส่วน!

...

ห้าส่วน!

ใช้เวลาเพียงไม่นาน แสงสีทองหม่นก็ผลัดเปลี่ยนยึดครองกายาทองคำไปได้ถึงครึ่งร่าง!

และในวินาทีชี้เป็นชี้ตายนั้นเอง...

ซูอวี่ตวัดมือวูบ คว้าเอา 'แก่นกลางระดับปรมาจารย์สุริยัน' ที่ศิษย์พี่รองเคยมอบให้ออกมา แล้วยัดใส่ปากกลืนลงท้องรวดเดียวจบ!

ครืนนนน!!!

พลังแห่งปรมาจารย์ระดับสุริยันที่ดุดันเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมนับสิบเท่า ระเบิดทะลักกวาดล้างทั่วทั้งร่างของซูอวี่ในชั่วพริบตา!

ทว่าครั้งนี้ซูอวี่มีประสบการณ์รับมือแล้ว เขาประสานพลังโคจร <เคล็ดวิชาใจพิฆาตมาร> รั้งดึงพลังมหาศาลนั้นให้พุ่งทะลวงเข้าสกัดจุดกายาทองคำอย่างแม่นยำไร้รอยรั่ว!

เข็มนาฬิกาค่อยๆ เดินหน้าไปเรื่อยๆ...

สิบชั่วโมงล่วงเลยผ่านไป...

ซูอวี่ยังคงนั่งขัดสมาธิเป็นเสาหินอยู่กลางสระพลังวิญญาณ กลิ่นอายพลังบ่มเพาะอันน่าสะพรึงกลัวและเหนือชั้นกำลังก่อตัวควบแน่นอยู่ภายในร่างอย่างเงียบงัน

ฉับพลันนั้น... เปลือกตาของชายหนุ่มก็เบิกโพลง!

วาบ!!

ทั่วทั้งเรือนร่างสาดซัดลำแสง 'สีทองหม่น' เจิดจรัสทะลวงชั้นฟ้า แสงบริสุทธิ์สว่างโรจน์อาบย้อมผืนถ้ำจนสว่างไสวประดุจแดนสวรรค์!

กายาทองคำไร้มลทิน... ลุล่วง!!