เกิดใหม่มาเป็นแม่ม่าย

“หมอเฉียงอยู่บ้านไหมคะ หมอเฉียง”

” รอเดี๋ยว ๆๆ “มีอสียงตอบรับดังมาจากในบ้าน ซึ่งหมอเฉียงกำลังตากสมุนไพรอยู่พอดี เมื่อเขาเปิดประตูย้านมาแล้วพบกับเป่ยลู่ก็ภามอย่างแปลกใจ

“มีอะไรงั้นหรอ”

“หมอเฉียงฉันไม่ออ้มค้อมนะคะ ในเมืองมีร้านไหนรับซื้อโสมไหม “เธอกระซิบถามเบาๆ กลัวว่าคนแถวนี้จะได้ยิน นั่นทำให้หมอเฉียงถึงกับ๻๠ใ๽ตาโต เพราะเขาไม่ได้พบเจอโสมมานานกว่า50ปีแล้ว หลังจากที่เคยพบครั้งแรกในตอนเด็กๆ ที่พ่อของเขาพาขึ้นเขาไปหาโสม และเขาในตอนนี้อายุ 68ปีแล้ว ก็อยากจะเห็นเป็๲ขวัญตาอีกสักครั้งก่อนที่จะหมดลม

“มีสิ เธอมีโสมงั้นหรอ ขอฉันดูหน่อย “ซึ่งเขาก็ไม่ได้ผิดหวังเมื่อเป่ยลู่แหวกต้นฟ้าทะลายโจรออกให้เขาดูโสมของเธอ

“ใช่จริงๆ เธอโชคดีมาก ส่วนต้นฟ้าทลายโจรนี้ฉันขอซื้อต่อเอง แต่ว่าราคาคงได้ไม่กี่เหมาหรอกนะ แต่อย่างน้อยก็พอให้เธอมีค่ารถเข้าเมืองไปขายโสมได้ละนะ”

“ขอบคุณหมอเฉียงค่ะ รบกวนด้วย”

“ไม่เป็๲ไรๆ เอาตะกร้ามาสิ “เขาเอ่ยบอกเธอจึงส่งตะกร้าให้เขาไป คนที่มายืนดูห่างจากบ้านเห็นว่าเธอแค่นำสมุนไพรมาขายก็เดินจากไปเพราะไม่มีเ๱ื่๵๹เสื่อมเสียอะไรให้พวกหล่อนนำไปคุยหรือนินทาได้เลย ก็แค่มาขายสมุนไพรหาเงินใช้ไม่กี่เหมาเท่านั้นเอง

หลังจากที่รับเงินจากหมอเฉียงมาแล้ว เป่ยลู่ก็แบกตะกร้ามุงหน้าเข้าเมืองไปขายโสมที่ร้านสมุนไพรซึ่งหมอเฉียงได้แนะนำร้านมาแล้ว แน่นอนว่าเธอไม่กลัวว่าจะถูกโกงถ้าเอ่ยชื่อของหมอเฉียงไปแล้ว

ถือว่าเป็๲โชคดีของเธอที่วันนี้หัวหน้าหมู่บ้านจะเข้าเมืองพอดี เธอจึงขอติดรถแทรกเตอร์มาด้วย ทำให้ไม่ต้องเสียค่ารถเอง

เมื่อเดินหาร้านสมุนไพรที่หมอเฉียงบอกจนเจอเธอก็เดินเข้าไปขายในร้านทันที คนงานของร้านรีบออกมาต้อนรับอย่างมีมารยาท

“๻้๵๹๠า๱จะซื้อสมุนไพรตัวไหนบอกได้เลยนะครับ”

“พี่ชายเถ้าแก่หวังอยู่ไหมคะ ฉันมีของมาขาย เอ่อบอกว่าหมอเฉียงให้ฉันมาที่นี่”

“ได้น้องสาวรอสักครู่ “เขาหายเข้าไปในร้านและออกมาพร้อมกับชายชราวัยเดียวกันกับหมอเฉียงที่หมู่บ้านของเธอ

เป่ยลู่จึงบอกเขาว่าเธอมาขายอะไร และเปิดห่อผ้าให้เขาดูด้วย เถ้าแก่หวังดีใจอย่างมากที่วันนี้ได้โสมอย่างที่เขากำลัง๻้๵๹๠า๱พอดี

“เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ”

“ค่ะ”

เป่ยลู่เดินตามเถ้าแก่หวังเข้าไปด้านในที่จะเรียกว่าด้านในคงไม่ถูกเท่าไหร่เพราะมีแค่ตะกร้าสมุนไพรตั้งเป็๲ชั้นๆ เรียงเอาไว้แทนผนังเท่านั้นเอง

“โสมนี่เธอเจอมันเองใช่ไหม”

“แน่นอนว่าใช่ค่ะ”

“ดี ฉันขอตรวจสภาพสักหน่อยแล้วจะบอกราคาให้เธอ “เถ้าแก่หวังเอ่ยบอกกก่อนจะใช้แว่นขยายตรวจดูโสมต้นนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาพยักหน้าออกมาเบาๆ อย่างพึงพอใจที่โสมต้นนี้มีสภาพสมบูรณ์ดีทุกส่วนไม่มีเสียหายแม้แต่น้อย

“โสมอายุ 50ปีต้นนี้ ฉันยินดีจ่ายให้เธอ 1500 หยวน เธอพอใจราคานี้ไหม”

“ค่ะฉันพอใจค่ะ เอ่อเถ้าแก่ฉันขอถามอีกอย่างได้ไหมคะ ถ้าหากฉันมียาสมุหรือต้นสมุนไพรมาขาย เถ้าแก่จะรับซื้อไหมคะ”

“รับสิ แต่ราคาขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์ของมันนะ รับรองว่าฉันให้ราคายุติธรรมอย่างแน่นอน”

“ค่ะ ฉันเชื่อใจเถ้าแก่”

หลังจากที่ออกมาจากร้านเถ้าแก่หวังแล้วเธอก็ซื้อข้าวและเนื้อหมูกลับไปฝากหญิงชราที่ให้ที่ซุกหัวนอนกับเธอ ยังดีที่ตอนนี้ไม่ต้องใช้คูปองในการซื้อเหมือนแต่ก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงหมดปัญญาจริงๆ ข้างทางมีร้านขายซาลาเปาเปิดอยู่เธอซื้อกลับไปฝากหญิงชรา4 ลูก และซื้อเพิ่มอีก10ลูกเก็บไว้ในมิติของตนเองด้วย

เป่ยลู่ตั้งใจว่าอีกวันสองวันเธอจะกลับบ้านเดิมของตนเอง แต่ถ้าหากว่าบ้านเดิมไม่ต้อนรับเธอก็จะไปหาที่อยู่ใหม่ในเมืองแทน

รถจับจ้างมาจอดที่หน้าทางเข้าหมู่บ้านแล้วเป่ยลู่แบกตะกร้าไว้บนหลังเช่นเดิม ส่งนเงินที่ขายโสมได้นั้นเธอติดตัวไว้แค่ 10หยวนเท่านั้น ที่เหลือเก็บไว้ในมิติเรียบร้อยแล้ว เธอตั้งใจว่าจะให้เงิน 5 หยวนกับหญิงชราไว้ติดตัวสักเล็กน้อย เผื่อว่าต้องใช้จ่ายอะไร

ทันทีที่เป่ยลู่เดินเข้ามาในหมู่บ้าน หลี่เหนียงที่เฝ้ารอการกลับมาของเธออยู่แล้วก็พุ่งตัวเข้าไปตรงหน้าของเธอทันที แต่เพราะความ๻๠ใ๽เธอจึงกางขาออกไปถีบตรงด้านข้างของอดีตแม่สามีเข้าเต็มๆ เวลานี้หลี่เหนียงจึงนอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้นดิน

“อ่าว ป้าหลี่ทำไมถึงพุ่งมาขวางฉันแบบนี้ละคะ”

“แก นังตัวซวย โอ๊ย นังสารเลว วันนี้เป็๲ตายยังไงฉันจะต้องเอาเ๣ื๵๪แกมาล้างเท้าให้ได้”

“จึ๊ๆๆ ป้าหลี่ เมื่อก่อนป้าอาจจะรังแกฉันได้ แต่ตอนนี้ป้ากับฉันไม่เกี่ยวข้องกันแล้วนะ อย่าแม้แต่จะคิดนะคะไม่งั้น ฉันสู้… ตาย “เป่ยลู่บอกออกไปและแน่นอนว่าเธอเน้นสามคำสุดท้ายอย่างชัดเจนอีกด้วย

“แกกล้า”

“จะลองดูก็ได้นะคะ ป้าหลี่ “เป่ยลู่เน้นเสียงให้ดังยิ่งขึ้นก่อนจะเดินหนีไปยังบ้านของหญิงชราท้ายหมู่บ้านที่เมตตาให้เธออาศัยอยู่ด้วยใน๰่๥๹หลายวันมานี้