แซก แซก
เสียงฝีเท้าที่เร่งการเคลื่อนไหวอย่างรีบร้อนพร้อมกับเสียงหัวใจเต้นถี่ดังด้วยความร้อนรน เงากลุ่มเด็กหางยาวกำลังหัวเราะคิกคักไล่หลังมา
"เฮ้ ๆ เ้าหูยาวจะหนีไปไหน~ จะเข้าไปกินหญ้ารึไง ฮ่า ๆ ๆ"
"ดูมันสิลูกพี่ มันวิ่งหนีเหมือนกระต่ายเลยจริง ๆ ด้วย ฮ่า ๆ ๆ "
ชู่วว!
"เอาล่ะ ๆ พอเถอะเดี๋ยวมันก็วิ่งไปฟ้องพ่อกับแม่มันหรอก แต่เอ๊ะ! พ่อแม่มันตายx่าไปหมดแล้วนี้หว่า ฮ่า ๆ ๆ "
...
เสียงจากกลุ่มเด็กได้ไกลและจางหายออกไปเรื่อย ๆ มีเพียงเสียงหัวใจดังตึกตักจากเด็กน้อยที่นั้งหลบมุมใต้พุ่มไม้เล็ก ๆ
ฮึก ฮึก!
"ทำไมต้องทำกันแบบนี้ด้วย อึก ฮือ!"
"รู้ไหมว่าทำไม"
!!!!!
"ก็เพราะแกมันโง่ไง ว่ะ ฮ่า ๆ ๆ โง่จริง ๆ เลยนึกว่าพวกกฉันไปกันแล้วหรอ~"
"โง่ดักดานจริง ๆ เป็กระต่ายนี่มันมันโง่สินะ ดีที่ฉันไม่ได้เป็กระต่ายโง่แบบนี้!
"เฮ้ย! พวกเอ็ง จับมันไว้กับต้นไม้ กระต่ายเนี้ยชอบนอนใต้ต้นไม้นี่"
"ครับ ลูกพี่!"
"ไม่!! ไม่นะอย่าทำแบบนี้เลย! ฮือ~"
"ร้องไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ ฮ่า ๆ ๆ "
เด็กน้อยสองคนจับร่างเด็กชายมัดกับต้นไม้ใหญ่เสียงหัวเราะดังระงมสะใจ ในระหว่างนั้นก็ถูกเด็กคนอื่นรุมแกล้งและพูดร้ายใส่สารพัดจนผ่านไปพักใหญ่ทุกๆคนเริ่มเบื่อกับพฤติกรรมเดิม ๆ จึงพากันกลับบ้านไปโดยปล่อยให้เด็กชายยังถูกมัดอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่อยู่อย่างงั้น
"จบแล้วหรอ...เหนื่อยจังเจ็บไปทั้งตัวเลย...ไม่อยากกลับไปหอพักเลยถ้าถูกครูเห็นในสภาพนี้คงต้องโดนพวกนั้นเอาคืนอีกแน่เลย"
แซก แซก
!!!!!
เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากพุ่มไม้ในความมืดดังใกล้และวนเข้ามาเรื่อยๆจนหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า นัยตาสัตว์ป่าจ้องตรงมายังเด็กน้อยที่กำลังมองด้วยความเหนื่อยล้าและหวาดกลัว
กรร กรร
เสียงจากเงาดำนั้นขู่ออกมาก่อนที่จะกระโจนเข้าใส่กระต่ายเด็กในทันที
แควก!!!
อ๊ากกกก!!!!!!
กริ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆ
"ฮ้า! อะไรเนี่ยฝันหรอกหรอ นาฬิกาบ้าทำไมปลุกช้าจังวะเมื่อกี้เกือบตายแล้วไหมละเฮ้อ~"
ก๊อก ๆๆ
"เนธ! ตื่นยังวะวันนี้วันลงทะเบียนเรียนเด็กใหม่นะเห้ย ถ้ากูไปไม่ทันได้เห็นพี่ ๆ สวย ๆ เอ็กซ์ ๆ นะมึง!!"
เสียงของ "ดัน" รูมเมทเนธเอ่ยบ่นพรางเคาะประตูปลุกให้กระต่ายขี้เซ้าลุกจากเตียง
"เออ ๆ ขอ 15 นาที เดี๋ยวลงไป"
เนธหาวพร้อมบิดี้เีและเดินลอยไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างใจเย็น
.
.
.
[วิทยาลัย]
"เฮ้อ กว่าจะได้ลงทะเบียนเล่นซะเกือบเที่ยงเลยเหนะ ดีนะเราลงทันสุดท้ายก่อนเขาจะปิดคิวไม่งั้นรออีกทีบ่ายเลย"
เนธถอนหายใจบ่นกับดันหนุ่มปอมเมอเรเนียน1ที่นั้งเท้าคางอยู่ข้างๆด้วยความเบื่อหน่าย
"อย่างน้อยเราก็ทันอย่างฉิวเฉียด แต่กูเนี้ยสิอดได้เห็นพี่ ๆ สวย ๆ เลยโถ่เจอแต่ป้า ๆ เออใช่! เนธกูได้ข่าวว่าปีนี้มีเด็กใหม่ที่มีลักษณะกายภาพที่หายากด้วยว่ะเราไปดูกันม่ะ! ผู้หญิงด้วยนะเว้ย ไปกันๆ เผื่อว่ามึงไปลงประตูแล้วได้เจอกัน"
"อย่างมึงนี้ไม่ใช่หายากแล้วหรอวะ"
"ไม่ใช่ดิว่ะ นี้มึงจะบูลลี่รูปลักษณ์กูหรอวะไอ้เนธ"
"5555ก็แบบเรามันหายากจริงนี้หว่าของกูก็มีแต่กระต่ายขาวไม่ก็ดำ ของมึงก็ไม่เคยมีใครได้ลักษณะหมาขนฟูมีดีแค่น่ารักแบบนี้นี่หว่า"
"ช่างเื่กูเถอะ.....แต่นี้เป็ระดับหายากสุดๆ นะเว้ยตามกูมาก่อนจะพาไปดู"
"เออ ๆ ก็ได้ถ้าไม่หายากแบบที่ว่านะมึง"
เด็กหนุ่มทั้งสองได้เดินไปยังศูนย์อาหารที่ซึ่งรวบรวมผู้คนมากมายไว้ เหล่าคนหูสั้นหางยาวมากมายเดินพลุกพล่านไปมาทำให้ลายตาสองหนุ่มได้แต่นั้งมองคนนั้นคนนี้เดินผ่านไปมาแต่ก็ไม่มีท่าทีที่จะได้เจอกับมนุษย์สัตว์ที่มีรูปลักษณ์หายากเลยอย่างที่ ดัน ได้เอ่ยไว้เลย
"ไม่เจอหรอก ดัน กลับเถอะกูอยากนอน เดี๋ยวสัปดาห์หน้าก็ต้องมาอยู่แล้วไหม"
"หน่ามึงรออีกแปบกูว่าเจอแน่"
"เขากลับแล้วมั้ง กลับเถอะไอ้ดัน"
"ไม่ได้ ๆ ต้องให้มึงเจอให้ได้กูอยากให้มึงได้เห็นเหมือนกู"
"อ้าว! นี่มึงเจอมาแล้วนี้แล้วหลอกกูมาหรอวะ!"
"ไอ้ ดัน...."
ชายหนุ่มไม่ตอบทำท่ามองนู้นนี้ไปเรื่อยเพื่อจะได้ไม่ต้องปะทะกับกระต่ายหนุ่มที่กำลังจะโกรธและพร้อมจะฆ่าแกงกันให้ได้โทษฐานที่ทำให้เสียเวลานอนอันมีค่า
"นั้นไงๆๆๆ"
ตาสีเขียวหม่นชายตามองตามนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังโถงทางเดิน ตาสีฟ้าประกายผมยาวขาวจุดดำดั่งไฮไลท์กับหูที่ดูคล้ายกับแมวและหางที่ปัดไปมาทันที่ที่ได้สบตาเข้ากับเ้ากระต่ายหนุ่ม
"เนธ!! นั้นเนธนี้พวกมึง"
"!!!(ซวย
แล้วไง)"
เชิงอรรถ
^ ปอมเมอเรเนียน (Pomeranian) สายพันธุ์สุนัขขนาดตัวเล็กมีขนฟูดูนุ่มน่ากอด หน้าตาจิ้มลิ้ม มีความเป็มิตร น่ารักมีชีวิตชีวา
1K
