Immortal Jin อมตะข้ามจักรวาล

ฟุบบบ!! ฟ้าววว!! พื้นดินที่จินเคยยืนอยู่เมื่อครู่เหลือทิ้งเอาไว้เพียงฝุ่น! รู้ตัวได้อีกทีก็พบว่าจินนั้นวิ่งออกมาไกลจากหมู่บ้านนับสิบไมล์แล้ว!? ยามที่เฝ้าประตูอีกฝั่งหนึ่งของหมู่บ้านรู้สึกได้เพียงกระแสลมที่พุ่งผ่านกระทบหน้าเพียงชั่วครู่?

ฟุบบ! คลืดด! เสียงเท้าเบรกกับพื้นลากยาว ผ่านไปเพียงไม่ถึง 5 นาทีจินที่วิ่งจากหมู่บ้านออกมาได้ประมาณ 25 ไมล์ก็พบกับแนวหุบเขาสีดำเหลื่อมเทาแวววาว มีทางเข้าที่ถูกขุดถางทำเป็นเส้นทางลึกเข้าไปด้านในหุบเขา

ด้านหน้าทางเข้าหุบเขามีผู้คนเดินเข้าออกสวนกันคาดว่าน่าจะเป็นคนงานที่อยู่ในหมู่บ้านพร้อมด้วยกำลังเดินลากรถลากชนิดหนึ่งที่ถูกลากลำเลียงก้อนผลึกสีเทาหม่นขนาดใหญ่เท่าลำตัวเพื่อนำมาใส่ยังกระบะเหล็กมีล้อเลื่อนที่ถูกผูกเอาไว้ด้านหลังสัตว์อสูรดวงดาวตัวใหญ่เหมือนกระทิงเหล็กยักษ์ไม่มีผิด

“นี่ล่ะมั้งกลุ่มคนงานของหมู่บ้านส่วนก้อนแร่นั่นคงจะเป็นแร่แกลเลียมที่ต้องขนไปยังหมู่บ้าน”จินหยุดยืนอยู่ไม่ไกลพร้อมกล่าวกับตัวเอง

จากนั้นจินจึงได้แอบย่องเดินหลบเข้าไปตามทางในหุบเขาที่คนงานใช้เดินซึ่งเมื่อเดินเข้าไปไม่นานจินก็ได้พบกับกองแร่ขนาดใหญ่มโหฬารที่คนงานขุดกองเอาไว้

“โอ้โห? มีเยอะขนาดนี้เชียวใช้อะไรขุดกันเนี่ยถึงได้เอาออกมากองได้เยอะขนาดนี้”จินกำลังทึ่งกับปริมาณของแร่แกลเลียมที่กองเป็นภูเขาขนาดย่อมอยู่หลายกองตรงหน้าของจิน

“แล้วจะขนกลับไปยังไงกันล่ะทีนี้ อ๊ะจริงสิ?”ฟุบบบ! หลังจากที่กำลังคิดหาทางที่จะนำก้อนแร่กลับไปที่หมู่บ้านจินที่นึกขึ้นได้จึงได้วิ่งย้อนกลับไปยังทางเข้าเหมืองแร่ที่อยู่ด้านหน้าหุบเขาเมื่อครู่

“ไอ่นี่แหล่ะใช้ได้เลย!” จินวิ่งย้อนกลับมาที่กระบะเหล็กที่ถูกผูกเอาไว้กับเจ้าสัตว์อสูรดวงดาวกระทิงยักษ์ที่คนงานของหมู่บ้านกำลังทยอยนำแร่แกลเลียมมาเทใส่

จากนั้นจินจึงลองยกกระบะเหล็กที่ถูกใส่แร่แกลเลียมไปจนเกือบเต็มแล้วดู“อึ้บบ!!!” ‘ไม่เห็นมีความรู้สึกหนักสักนิดเลยแฮะ??แบบนี้ใช้ได้!’ จินคิดพร้อมกลับวางกระบะเหล็กที่ใส่แร่จนเกือบเต็มลงไปไว้ที่เดิมจากนั้นจึงเดินไปหาคนงานของหมู่บ้านคนหนึ่ง

“นี่พี่ชาย! ข้าถามอะไรหน่อยสิ?”จินกล่าวถามชายที่เป็นคนงานหมู่บ้านคนหนึ่ง

คนงานหมู่บ้าน “อ๊ะ!?เอ่อ? มีอะไรรึ?”

“ไอ้เจ้ากระบะเหล็กนี่มันสามารถใช้ขนแร่แกลเลียมได้ประมาณเท่าไหร่เหรอ?”จินถาม

คนงานหมู่บ้าน “อ่อ? เอ่อ? กระบะใส่แร่นี่น่ะเรอะ?ถ้าหากเจ้าใส่แร่แกลเลียมจนเต็มก็น่าจะหนักราวๆ 50 เบลได้ล่ะมั้ง!?”

“แล้วถ้าใช้กระบะนี่จนเต็มแล้วจะไปหาอันใหม่ได้ที่ไหนกัน?”จินถาม

คนงานหมู่บ้าน “อ๋อ? เอ่อ? ถ้าเจ้าใช้ใส่แร่จนเต็มกระบะแล้วเจ้าสามารถไปลากกระบะใหม่มาได้จากทางด้านนั้นไง มีอีกเพียบเลย”คนงานหมู่บ้านพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปอีกด้านเพื่อบอกทางให้แก่จิน

“โอเค! ขอบคุณมากเลยพี่ชาย”จินกล่าวขอบคุณพร้อมกับวิ่งหายไปยังทิศทางที่คนงานหมู่บ้านบอก

คนงานหมู่บ้าน “อ่า?..เอ่อ? ไม่เป็นไร”คนงานคนดังกล่าวกล่าวตอบพร้อมกับยกมือโบกให้กับจิน

‘เอ๊ะ?? ...ไอ้เจ้าหนุ่มนี่มันเป็นใครกัน?’ ‘แล้วไอ้..โอเค?? นี่มันแปลว่าอะไร?’ คนงานหมู่บ้านยืนนึกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงได้ไปทำงานต่อ

เมื่อมาถึงจุดที่คนงานหมู่บ้านบอกไว้จินจึงได้ไปพบกับกองกระบะเหล็กเปล่าจำนวนมากมายพร้อมกับล้อที่ยังไม่ได้ต่อเข้ากับกระบะซึ่งคาดว่าน่าจะเก็บเอาไว้ใช้ในภายหลังจึงเดินไปหยิบกระบะเปล่าขึ้นมาสองอันจากนั้นจึงได้วิ่งกลับเข้าไปในภูเขาเหมืองแร่ตรงจุดที่แร่แกลเลียมถูกวางกองเอาไว้

‘กระบะหนึ่งสามารถใส่แร่แกลเลียมได้หนักประมาณ50 เบล 2 กระบะ ก็เท่ากับ 100 เบล ถ้างั้นก็ต้องวิ่งไปกลับประมาณ 10 เที่ยวสินะ?’จินคำนวนประมาณของแร่และจำนวนเที่ยวที่จะต้องขนในใจ

จากนั้นจินจึงเริ่มจับก้อนแร่โยนใส่กระบะเหล็กดังกล่าวใช้เวลาไม่นานก็ใส่จนเต็มทั้งสองกระบะ จากนั้นจึงใช้มือยกกระบะเหล็กที่ใส่แร่จนเต็มทั้งสองขึ้นมาโดยเอาไว้ที่แขนฝั่งละข้างแล้วจึงวิ่งกลับไปที่หมู่บ้าน ฟุบบบ!!!

เมื่อมาถึงหน้าบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านก็พบว่าคย๊อดนั้นไม่ได้อยู่ที่บ้านซึ่งคาดว่าคงกำลังออกไปสั่งการคนงานของหมู่บ้านให้ไปช่วยกันขนย้ายแร่กลับมาที่หมู่บ้านเพื่อให้มีส่งทันตามกำหนด

จินจึงไม่รู้ว่าจะนำแร่ไปเก็บไว้ยังที่ใดดี?ก่อนออกไปก็ดันลืมถามคย๊อดเอาไว้ด้วย จึงได้แต่มองหาที่ที่จะนำแร่ไปเก็บไว้มองหาอยู่ซักพักจึงเห็นช่องว่างระหว่างบ้านที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของบ้านหัวหน้าหมู่บ้านคย๊อดจึงได้นำแร่แกลเลียมทั้งหมดไปเทกองรวมกันเอาไว้ก่อนจากนั้นจึงวิ่งนำกระบะเหล็กกลับไปขนแร่ยังภูเขาเหมืองแร่ต่ออีกรอบ

เวลาผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมง (2 ชั่วโมงบนโลก)จินได้วิ่งไปวิ่งกลับขนแร่จนครบทั้ง 10 รอบแล้วจินจึงหยุดยืนดูกองแร่แกลเลียมที่ตนได้นำมากองรวมกันเอาไว้

“อืมมม?? ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว แถมให้หน่อยละกัน?เผื่อเหลือเผื่อขาด ในเมื่อทางนั้นต้องการแร่จำนวน 2,000 เบล ก็เอามาให้ครบๆเลยละกัน กันไว้เผื่อจะเล่นตุกติกอะไรอีก!”จินกล่าวพร้อมกับเริ่มวิ่งกลับไปขนแร่มาเพิ่มให้อีกครั้ง

มหกรรมการเก็บแร่จึงได้เริ่มต้นขึ้นเหมือนยิ่งเก็บจะยิ่งสนุก แม้จะได้จบครบแล้วแต่จินก็ยังเก็บต่อไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยถือเสียว่าเป็นการช่วยเหลือแรงงานของหมู่บ้านนี้ล่ะกัน!!

เมื่อเก็บไปเก็บมาจนปรากฏว่าตอนนี้ไม่เหลือที่ว่างระหว่างบ้านทั้งสองหลังที่จะสามารถนำแร่แกลเลียมมากองไว้ได้แล้วจินจึงได้หยุดมือเลิกกลับไปขนแร่มาใส่เพิ่มอีกกลับกลายเป็นว่าตอนนี้จำนวนของแร่แกลเลียมที่กองอยู่ตรงหน้านั้น หนาแน่นเสียจนกองล้นไปจนเกือบคลุมบ้านทั้งสองหลังจนมิด!ดูกลมกลืนกันระหว่างบ้านสีดำเทาและแร่แกลเลียมสีดำเทาเป็นอย่างยิ่ง!

“เอ่ออ...รู้สึกจะเอามามากเกินไปรึเปล่าหว่า!??” จินยืนทำหน้ามึน เกาหัวแกร่ก แกร่ก กับความเพลิดเพลินในการเก็บแร่ของตนแต่ทันใดนั้นเอง!?

“อ้าวเจ้าหนุ่มจิน!ยังไม่ได้ออกไปเก็บแร่แกลเลียมอีกยังงั้นรึ!? ฮ่า ฮ่า ฮ่า”เสียงของคย๊อดหัวหน้าหมู่บ้านที่กำลังเดินกลับมายังบ้านของตัวเองหลังจากทำธุระเสร็จสิ้นซึ่งบังเอิญเห็นจินยืนอยู่ที่หน้าบ้านของตัวเองพอดี

จิน “อ๋อ?พอดีข้าเพิ่งจะออกไปเก็บแร่มาเมื่อสักครู่นี้เองพอรวบรวมแร่มาได้แล้วข้าก็เลยมารอพบท่านอยู่ที่นี่นั่นแหล่ะ”

“รวบรวมมาได้แล้ว?เจ้าได้มาจำนวนเท่าไหร่กันล่ะ? แล้วเจ้าเอาไปเก็บไว้ที่ไหนกัน? ตอนออกไปข้าก็ลืมบอกเจ้าว่าหากรวบรวมมาได้บางส่วนแล้วก็ให้นำไปเก็บไว้ในตึกใหญ่ที่ใช้สำหรับพักแร่ที่อยู่ด้านข้างทางออกของหมู่บ้านที่เจ้าเดินทางเข้ามานั่นแหล่ะ”คย๊อดเอ่ยถามจิน

จิน“อา..พอดีก่อนออกไปข้าก็ลืมถามท่านเช่นกันว่าให้นำไปเก็บไว้ที่ไหน มัวแต่รีบกลัวว่าจะขนแร่กลับมาให้ท่านได้ไม่ครบพอกลับมาถึงข้าก็ได้เอามันมากองรวมกันไว้รอให้ท่านมาตรวจสอบปริมาณและขนไปเก็บในที่เก็บด้วยตัวเองนี่แหล่ะ”

คย๊อด “เป็นแบบนี้นี่เองเจ้าไม่ต้องคิดมากหรอกนะว่าจะเก็บมาได้มากน้อยแค่ไหนแค่เห็นเจ้าตั้งใจที่จะช่วยข้าก็รู้สึกซาบซึ้งพออยู่แล้วอันที่จริงแล้วเรื่องนี้มันก็เป็นส่วนความรับผิดชอบของข้าเองอยู่แล้วดังนั้นเจ้าก็จงทำเท่าที่เจ้าทำได้นั่นแหล่ะ ว่าแต่เจ้าเอาไปกองรวมกันไว้ที่ใดล่ะ?ถ้าไม่เยอะข้าจะได้ให้คนนำไปเก็บเอาไว้เลย?”

จิน “ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอกครับท่านคย๊อดเรื่องนี่ข้าไม่รู้สึกรำบากเลยแม่แต่น้อยความจริงข้าเก็บมาให้ท่านได้ครบตามจำนวนแล้วแหล่ะ ส่วนเอาไปกองรวมกันไว้ตรงไหนมีจำนวนเท่าไรนั้นเชิญท่านตรวจนับด้วยตัวเองเถอะข้าไม่มีที่ไว้เลยกองเอาไว้อยู่ตรงข้ามบ้านของท่านนี่แหล่ะ”

“ห๊ะ!? ว่ายังไงนะ?ครบแล้วยังงั้นรึ? กองเอาไว้ตรงข้ามบ้านข้า ที่ไหน?” คย๊อดหันซ้ายหันขวามองไปหน้าบ้านหาแร่ที่จินนั้นบอกว่านำมากองรวมกันไว้ให้

“ตรงข้าม? ตรงไหนกั... ต ตะ ตายห่านนน!? นะ นี่!? นี่มัน!?”คย๊อดที่กำลังมองหากองแร่ที่จินได้บอกว่านำมากองไว้ว่าอยู่ตรงไหน แต่เมื่อตั้งใจมองไปยังฝั่งตรงข้ามของบ้านตัวเองนั้นก็พบเข้ากับกองแร่แกลเลียมกองใหญ่ขนาดมหึมาสูงท่วมบ้านที่อยู่ฝั่งตรงข้ามบ้านของตนก็ถึงกับ อ้าปากค้าง! ตาถลน! พูดจาไม่เป็นภาษากันเลยทีเดียว!! ทั้งที่เมื่อครู่ตอนเดินผ่านมาก็ไม่ทันได้สังเกตุเห็นด้วยซ้ำว่าบ้านฝั่งตรงข้ามมันมีลักษณะแปลกไป!??

“ละ เหลือเชื่อ!? นี่มัน!? เป็นไปได้อย่างไรกัน? เจ้าทำได้ยังไง!??”คย๊อดยังคงยืนตกตะลึงกับภาพกองแร่แกลเลียมที่กองพะเนินอยู่ตรงหน้า

จิน “ก็ข้าบอกท่านแล้วยังไงล่ะว่าข้าสามารถช่วยท่านได้ ข้าบอกว่าจะไปขนแร่แกลเลียมทั้งหมดมาให้ท่านให้ได้ข้าก็ต้องทำให้จงได้”

คย๊อด !!!??“แต่...จำนวนขนาดนี้นี่มัน!!..ต่อให้มีคนเป็นร้อยก็ไม่สามารถขนแร่จำนวนมหาศาลขนาดนี้ได้ภายในวันเดียวอย่างแน่นอนนี่มัน..บ้าชัดๆ!!?”

จิน “ท่านก็ไม่ต้องคิดมากหรอกท่านคย๊อดถือเสียว่าข้าทำงานแรกค่าจ้าง แรกค่าที่พักก็แล้วกัน ที่เหลือที่ขนเกินมาก็ถือซะว่าเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ที่ท่านอุตส่าห์ช่วยแนะนำหลายๆ อย่างให้กับข้าก็เท่านั้น”

หลังจากที่ตั้งสติได้หลังจากความตกตะลึงในขนาดของกองแร่แกลเลียมจำนวนมหาศาลที่ถูกเนรมิตมาไว้ตรงหน้าตัวเองบวกกับคำพูดของชายหนุ่มด้วยแล้วจึงได้กล่าวด้วยความตื่นเต้นออกไป

“เฮ้ออ!! วิเศษ! วิเศษยิ่งนัก! ข้าจะไม่ถามเจ้าก็แล้วกัน ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าใช้วิธีใดถึงได้สามารถขนแร่จำนวนมากมายมหาศาลขนาดนี้มาไว้ที่หมู่บ้านแห่งนี้ได้แต่ถือว่าเจ้าได้ช่วยเหลือข้าและหมู่บ้านของข้าเอาไว้ได้ทันเวลาเลยทีเดียว รอข้าก่อน! หลังจากเสร็จธุระแล้วข้าจะต้องตอบแทนให้เจ้าอย่างแน่นอน เอานี่ไป!?” ฟุบบบ!!? คย๊อดโยนผลึกเหรียญเหล็กบางอย่างให้กับจิน

“นี่คือตราสัญลักษณ์ของหัวหน้าหมู่บ้านของข้าเจ้าสามารถที่จะใช้ซื้อของอะไรก็ได้ตามแต่เจ้าต้องการ จะเข้าร้านอาหาร หรือเข้าพักในที่พักใดๆก็ตามในหมู่บ้าน เจ้าจะไม่เสียเงินแม้แต่คอยน (Coin) เดียวเอาล่ะ! เจ้าจงพักผ่อนให้สบายใจเสร็จธุระเมื่อไหร่ข้าจะไปหาเจ้า”

หลังจากนั้นคย๊อดก็ได้รีบตะโกนสั่งคนงานทั้งหมดที่อยู่ในหมู่บ้านมาช่วยกันขนและนับจำนวนแร่แกลเลียมที่มีจำนวนมหาศาลนี้ให้นำไปเก็บไว้ในตึกอาคารสำหรับเก็บแร่ที่อยู่ด้านหน้าต่อไปโดยมีเจ้าของบ้านทั้งสองที่เข้าบ้านตัวเองไม่ได้ยืนอ้าปากค้างมองจำนวนของแร่ที่กองทับบ้านตัวเองอยู่!?