ภายในวิหารโบราณมีชายวัยกลางคนและหญิงสาวที่งดงามยืนอุ้มเด็กทารกคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขนพร้อมกับน้ำตาที่ใหลออกมาเต็มหน้าของหญิงสาวคนนั้น
"ท่านพี่ท่านจะทำเช่นนี้จริงๆเหรอ"
"มันเป็เื่ทีไม่สามารถละเมิดได้ั้แ่ที่เด็กคนนี้เกิดมาก็ถูกลิขิตให้ยอมรับการทดสอบนี้"
"แต่นั่นมันก็แค่คำทำนายของคนอื่นไม่ใช่เหรอ"
"อย่าพูดแบบนั้นท่านผู้นั้นไม่เคยทำนายผิดผลาดมาก่อนท่านทำนายว่าจื่อเอ๋อจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ยืนอยู่เหนือเหล่าสรรพสิ่งแม้แต่ทวยเทพก็ยังต้องก้มหัวให้แต่ก่อนจะถึงเวลานั้นจื่อเอ๋อจะต้องผ่านด่านทดสอบจากสวรรค์ซะก่อน ""แต่ว่า....."
"น้องหญิงข้าเองก็ไม่อยากทำแบบนี้แต่ว่าเพื่ออนาคตของจื่อเอ๋อและตระกูลของเราข้าจำเป็นต้องทำแบบนี้ จื่อเอ๋อเป็นบุตรของเรา เขาจะต้องผ่านมันไปได้แน่และสักวันบุตรของเราก็จะกลับมาที่ตระกูลของเราอย่างองอาจ" หญิงสาวนางนั้นพยักหน้ารับด้วยสายตาเศร้าโศกนางนำจี้หยกที่สลักคำว่าหยางจื่อ เอาไว้แล้วนำไปคล้องคอของเด็กทารก ส่วนชายวัยกลางคนก็ได้ชี้นิ้วไปยังเด็กทารกแสงสีทองได้พุ่งตรงไปยังหน้าฝากของเด็กทารกแล้วถูกปิดผนึกไว้ทำให้ที่หน้าผากของเด็กทารกมีจุดสีแดงกลางหน้าผากราวกับเทพเซียน "เพราะจื่อเอ๋อมีเส้นชีพจรไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไปจึงไม่สามารถฝึกฝนและบ่มเพาะการเดินรมปราณเหมือนกับมนุษย์ทั่วไปได้ข้าจะทิ้งวิธีการเดินรมปราณไว้ที่ผนังในส่วนลึกของวิหารโบราณแห่งนี้และจะมีจื่อเอ๋อเท่านั้นที่เข้ามาได้""จื่อเอ๋อแม่ต้องขอโทษเ้าด้วยที่ไม่สามารถดูแลเ้าได้หวังว่าสักวันเมื่อเ้าเดินทางเข้าสู่โลกหลักได้ข้าจะรีบกลับมารับเ้า"
เมื่อหญิงสาวกล่าวเสร็จทั้งคู่ก็หายตัวไปราวกลับไม่เคยมีตัวตนอยู่
15ปีผ่านไป ในอาณาจักรฉินมี ราชวงศ์ฉิน ที่ปกครองอาณาจักรฉินแห่งนี้และนอกจากนี้ยังมีตระกูลทรงอำนาจต่าง ๆอีกมากมายที่อยู่ในอาณาจักรแห่งนี้และหนึ่งในนั้นก็คือตระกูลหมิงภายในตระกูลิ
"สุ่ยเอ๋อเห็นจื่อเอ๋อบ้างใหม"หมิงฮ่าวที่เป็นประมุขตระกูลหมิงเอ่ยถามบุตรชายของตน"ไม่เลยท่านพ่อวันนี้ข้าไม่เห็นน้องหยางจื่อเลย " ิสุ่ยกล่าว
"อืมจื่อเอ๋อเป็นเด็กที่น่าสงสาร ถูกพ่อแม่ทิ้งไว้กลางวิหารโบราณยังไม่พอเส้นชีพจรกลับแปลกประหลาดทำให้บ่มเพาะพลังไม่ได้อีกถ้าข้าไม่ได้เข้าไปสำรวจในวิหารโบราณแห่งนั้นในวันนั้นละก็เด็กคนนั้นก็คงไม่มีชีวิตรอดอย่างแน่นอน"หมิงฮ่าวกล่าวด้วยใบหน้าที่เศร้า"งั้นลูกขอออกไปตามหาน้องหยางจื่อก่อนนะขอรับท่านพ่อ" ิสุ่ยกล่าว
"ดีงั้นลูกไปเถอะ"
หลังจากที่ิสุ่ยเดินออกไปแล้วก็มีชายชุดดำปรากฏอยู่หน้าิสุ่ยแล้วนุ่งคุกเข่าลง
"เป็อย่างไรบ้าง" ิฮ่าวกล่าว
"เรียนท่านประมุขเมื่อวันก่อนนายน้อยหยางจื่อถูกบุตรชายของผู้อาวุโสหมิงโหวพาออกไปข้างนอกและพบเข้ากับกลุ่มของคนตระกูลเย่นายน้อยหยางจื่อจึงถูกคนของตระกลเย่ทำร้ายข้าเลยสั่งให้คนของเราเข้าไปช่วยเหลือไว้ทันส่วนบุตรชายของผู้อาวุโสหมิงโหววิ่งหนีเอาตัวรอดและวันนี้นายน้อยหยางจื่อได้เดินทางไปยังวิหารโบราณที่ท่านประมุขพบกับนายน้อยอย่างจื่อ""เ้าได้ส่งคนคอยไปคุ้มกันจื่อเอ๋อหรือไม่" ิฮ่าวกล่าวอย่างกังวล
"ข้าได้สั่งให้คนของเราคอยปกป้องนายน้อยไว้เเล้วขอรับ......ท่านประมุขช่วงนี้ข้ารู้สึกว่านายน้อยหยางจื่อแปลกไปข้าว่านายน้อยหยางจื่อจะต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างกับวิหารโบราณแห่งนั้นอย่างแน่นอน"พักนี้นายน้อยไปที่วิหารโบราณแทบจะทุกวัน "อืมข้าเองก็คิดแบบนั้นวิหารโบราณแห่งนั้นอยู่ในเขตของตระกูลของเรามานานแต่ก็ไม่เคยมีใครพบกับสมบัติล้ำค่ามาก่อนแต่ก็ไม่เคยมีใครเคยเข้าไปส่วนลึกของวิหารโบราณแห่งนั้นได้เลยแม้แต่คนของราชวงศ์ฉินก็ไม่สามารถทำได้""เื่ของนายน้อยหยางจื่อท่านประมุขไม่ต้องกังวลข้าน้อยจะปกป้องนายน้อยอย่างสุดความสามารถเอง"
เมื่อชายชุดดำกล่าวเสร็จก็หายตัวไปในทันทีหมิงฮ่าวที่หันหน้ามองไปยังทิศของวิหารโบราณด้วยสายตาที่เป็นห่วงบุตรบุญธรรมของตนเองอย่างมากเพราะตั้งแต่เด็กอย่างจื่อเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายและเชื่อฟังหมิงฮ่าวทุกอย่างจึงทำให้หมิงฮ่าวรักหยางจื่อเหมือนกับลูกในใส้ของตนเองทางด้านหยางจื่อ
หยางจื่อในตอนนี้มีอายุ15 ปีร่างกายสูงโปร่งและมีผิวที่ขาวเนียนราวกับหญิงสาวและใบหน้าที่คมคายและหล่อเหลาอย่างมากหากหยางจื่อมีพลังบ่มเพาะแล้วละก็จะต้องมีหญิงสาวมากมายหมายตาอย่างแน่นอนแต่น่าเสียดายในโลกนี้ความแข็งแกร่งคือทุกอย่างหยางจื่อที่กำลังนั่งหันหน้าเข้าหาผนังกำแพงที่อยู่ในส่วนลึกของวิหารโบราณเพื่อทำความเข้าใจในข้อความที่ถูกสลักไว้
"อย่างงี้นี่เองในที่สุดข้าก็เข้าใจเเล้วแม้เส้นชีพจรข้าจะไม่เหมือนกับมนุษย์ทั่วไปแต่ก็สามารถเดินรมปราณได้ถ้าหากปฏิบัติอย่างถูกต้องใครกันนะที่สลักข้อความเหล่านี้ไว้ ข้าต้องขอบคุณเขาจริง ๆที่ทำให้ข้าสามารถเดินรมปราณและบ่มเพาะพลังเหมือนคนอื่นได้สักที" หยางจื่อเริ่มทำการเดินลมปราณตามข้อความบนผนักอย่างรวดเร็วพลังปราณรอบๆวิหารโบราณเริ่มถูกดูดซับเข้ามาในตัวของหยางจื่ออย่างรวดเร็วแสงสีทองเริ่มสาดประกายของจากร่างกายของหยางจื่อจนเกิดเป็นรูปร่างของมังกรสวรรค์พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า------------------------------------------------------------------------------------------
423
