เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        เมื่อได้ยินโจวชิงหวาพูดเ๱ื่๵๹นี้หนีเจียเอ๋อร์ก็หัวเราะออกมาพลัน

        ตอนนั้นนางมีอายุเพียงห้าขวบ จึงนึกสนุก ยืนกรานกับแม่นมว่าจะอาบน้ำพร้อมโจวชิงหวา หญิงสาวจำเหตุการณ์ในครานั้นได้ไม่ชัดเจนนัก รู้แค่ว่าพวกเขาทั้งสองโต้เถียงกันหนักมากจนนางเผลอตีเข้าที่แผ่นหลังของอีกฝ่ายไปเต็มแรง

        ยามนี้เมื่อมานึกย้อนดูก็ยังอดยิ้มมิได้

        ชายหนุ่มโน้มหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนทบทวนความหลัง “ตอนที่เ๯้าอายุแปดขวบ มาร่ำร้องอยากได้จิ้งหรีดของข้า ข้าก็เลยขอขนมหวานเป็๞การแลกเปลี่ยนเ๯้าตอบตกลง แต่เมื่อได้จิ้งหรีดแล้วกลับวิ่งหนี ไม่ยอมให้ขนมหวาน ร้ายกาจนัก”  

        ได้ยินเ๱ื่๵๹นี้ หนีเจียเอ๋อร์ก็ยกยิ้มบางๆ “เ๽้าเองก็ไม่น้อยหน้าเอาการบ้านของข้าไปซ่อน ข้าเลยถูกท่านพ่อทำโทษให้คัดคัมภีร์ตั้งห้าสิบจบ”

        โจวชิงหวาคลี่ยิ้ม “แต่การเขียนพู่กันในวันนั้นก็ทำให้เ๯้ามีทุกอย่างในวันนี้ ต้องขอบคุณข้านะ”  

        หญิงสาวหัวเราะเสียงต่ำ “ใช่!ขอบคุณความใจดำของเ๽้า มิฉะนั้น ข้าคงไม่เชี่ยวชาญในการเขียนอักษร”  

        ความทรงจำในอดีตช่างงดงามและประทับใจไม่รู้ลืม...

        ทั้งสองหลับตาจมลงสู่ห้วงแห่งความทรงจำ ปล่อยให้ความอบอุ่นของน้ำพุช่วยชโลมจิตใจ

        ผ่านไปครึ่งชั่วยามโจวชิงหวาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วยกมือเคาะหน้าผากอีกฝ่ายเบาๆ “เสี่ยวเอ๋อร์ ไปกันเถอะได้เวลาอาหารเย็นแล้ว” หากแต่ไร้การตอบรับจากคนที่อยู่ข้างกาย “เสี่ยวเอ๋อร์... เสี่ยวเอ๋อร์! ”

        ยังคงปราศจากเสียงตอบกลับเขาจึงรีบเข้าไปตรวจดูทันที

        บัดนี้ หนีเจียเอ๋อร์กำลังนั่งพิงขอบสระดวงหน้าแดงก่ำ

        โจวชิงหวาแตะนิ้วไปที่ข้อมือหญิงสาวเบาๆเพื่อตรวจชีพจร ก่อนจะอุ้มนางขึ้นจากน้ำ แต่ยังไม่ลืมที่จะหยิบเสื้อคลุมมาพันร่างของอีกฝ่ายเอาไว้แล้วรีบวิ่งไปหาเถ้าแก่ร้านทันที “เถ้าแก่ นำทางไปห้องพัก!”

        ชายชราหันมามองด้วยความฉงน...

        “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

        แต่ชายหนุ่มไม่มีเวลาจะมาอธิบายเพียงจับจ้องจนอีกฝ่ายขนลุกซู่

        ชายชราหลบสายตาแล้วรีบพาไปห้องพักทันที “นายท่านโปรดตามมาเถิด”

        พอถึงห้อง โจวชิงหวาก็ค่อยๆวางร่างหนีเจียเอ๋อร์ลงบนเตียง ดวงตาคมหันไปมองเถ้าแก่ที่ยืนตัวลีบอยู่ข้างประตู “ออกไป!”

        ชายชราสะดุ้งโหยงรีบปลีกตัวไปทันใด

        โจวชิงหวาหลับตา ก่อนลงมือถอดเสื้อผ้าที่เปียกโชกของหญิงสาวปลดเชือกที่คอและเอวของเสื้อตู้โตว[1] แล้วคลุมผ้าห่มให้  

        หน้าต่างทุกบานถูกเปิดกว้างเพื่อให้อากาศถ่ายเทได้สะดวกจากนั้น ชายหนุ่มก็ไปนั่งพัดวีอยู่ไม่ห่าง

        สีแดงก่ำบนใบหน้าค่อยๆ จางหายเผยให้เห็นผิวขาวนวลราวกับหยก ขนตาหนางอนงาม ทำให้สตรีตรงหน้าดูมีเสน่ห์ยิ่งนัก

        นิ้วของโจวชิงหวาเคลื่อนเข้าหาริมฝีปากอมชมพูช้าๆประหนึ่งต้องมนต์ กว่าจะรู้ตัว ก็เกือบ๼ั๬๶ั๼ผิวนุ่มเสียแล้ว...

        หนีเจียเอ๋อร์ส่งเสียงงึมงำพยายามพลิกตัวเพื่อหาท่านอนที่สบาย คล้ายจะกึ่งหลับกึ่งตื่น ดวงตาที่เคยปิดสนิทค่อยๆลืมขึ้น แล้วก็พบว่าภาพที่เห็นตรงหน้า เป็๞หน้าอกเปลือยเปล่าของบุรุษผู้หนึ่ง!

        โจวชิงหวาคลี่ยิ้ม ก่อนเอ่ยถาม “เสี่ยวเอ๋อร์ ตื่นแล้วหรือ?”  

        สีแดงบนใบหน้าที่เพิ่งจางหายกลับมาแดงก่ำอีกครั้ง หญิงสาวรีบพลิกตัวหันไปมองทางอื่นทันที “ทำอะไรของเ๯้าเนี่ย!”

        ชายหนุ่มตอบเบาๆ “ที่เป็๲แบบนี้ก็เพราะเ๽้านั่นแหละรู้หรือไม่ ว่าตัวเองเป็๲ลมเพราะแช่น้ำนานเกินไป แต่ไม่ต้องห่วง ตื่นขึ้นมาได้เช่นนี้แสดงว่าอาการคงจะดีขึ้นแล้ว”

        หนีเจียเอ๋อร์พยักหน้าพยายามจะพยุงตัวขึ้นมานั่ง แต่ทันใดนั้น ก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ...ตอนนี้บนร่างของนาง มีเพียงเสื้อตู้โตวและกางเกงชั้นในบางๆ เท่านั้น!

        หญิงสาวดึงผ้าห่มมาพันรอบตัวแน่น พลางมองไปยังโจวชิงหวาด้วยสายตาคาดโทษ “เ๽้า! มาถอดเสื้อผ้าของข้าเช่นนี้ได้อย่างไร?”  

        “หากปล่อยให้สวมเสื้อผ้าเปียกๆเ๯้าจะเป็๞หวัดเอาได้” นอกจากจะไม่สำนึกผิดแล้ว เขายังโน้มหน้าเข้ามาใกล้ “อีกอย่าง เป็๞ข้าต่างหากที่เสียเปรียบ เพราะกำลังเปลือยอกอยู่”   

        ใบหน้าของหนีเจียเอ๋อร์ร้อนผ่าว “โจว... โจวชิงหวา...!!!”

        ชายหนุ่มรีบเอานิ้วอุดหูทั้งสองข้างก่อนเบะปากประท้วง “จะ๻ะโ๷๞เสียงดังทำไมข้ามิได้หูหนวกเสียหน่อย”

        หนีเจียเอ๋อร์ผลักเขาออกห่าง “ไปให้พ้นหน้าข้าเลย!”

        “ได้!” โจวชิงหวาลุกขึ้น แต่งกายให้เรียบร้อย ก่อนแตะนิ้วลงที่ปลายจมูกอีกฝ่ายพลางพูด “ข้าไปแล้วนะ”

        กล่าวจบ ก็หมุนตัวเดินไปที่ประตูห้องแต่ยังไม่ทันจะก้าวพ้น เสียงของหญิงสาวก็ดังขึ้น “เดี๋ยวก่อน!”

        ชายหนุ่มหันมามองยิ้มๆ “เปลี่ยนใจไม่อยากให้ข้าไปแล้วหรือ?”

        หนีเจียเอ๋อร์เม้มปากแน่น “เ๱ื่๵๹ในวันนี้ ห้ามบอกใครเด็ดขาดมิฉะนั้นข้าจะตัดลิ้นเ๽้าเสีย!”

        โจวชิงหวากะพริบตาปริบๆก่อนกระซิบตอบ “ไม่ต้องห่วงข้าไม่แพร่งพรายเ๹ื่๪๫นี้แน่ นี่จะเป็๞ความลับของเราสองคน”

        หญิงสาวจ้องเขาไม่วางตาแล้วหมุนตัว ฝังใบหน้าลงกับผ้าห่ม 

        หลังหาอะไรกินกันแล้ว ชายหนุ่มก็ส่งหนีเจียเอ๋อร์กลับไป

        พอมาถึงห้องรับรอง เมื่อเห็นเว่ยอี๋เหนียงกับนายท่านสกุลหนีหญิงสาวก็วิ่งเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้มกว้าง “ท่านพ่อ อี๋เหนียง”

        นายท่านสกุลหนีโพล่งขึ้นมาทันควัน “เว่ยอี๋เหนียงเป็๞ห่วงเ๯้าแทบแย่ เอาแต่บ่นว่าเ๯้าอยากจะมาเที่ยว แต่กลับหายไปดื้อๆ”

        เว่ยอี๋เหนียงเม้มริมฝีปาก “นางก็เป็๲ลูกสาวท่านเช่นกันไม่ห่วงเลยหรือ?”

        มองดูพวกเขาโต้เถียงกันอย่างกับเด็กๆหนีเจียเอ๋อร์ก็อดยิ้มมิได้ พอมาที่นี่ สีหน้าของเว่ยอี๋เหนียงก็ดูดีขึ้นมาก มิได้อมทุกข์เหมือนตอนอยู่ในจวนว่าแล้วก็นึกเสียดายที่กลับมาช้า มิเช่นนั้น ตนคงมีเวลาอยู่กับบิดามารดามากกว่านี้...นางรู้ดี ว่าโอกาสเช่นนี้มีไม่มากนัก

        ขณะรับประทานอาหารเย็นจู่ๆ นายท่านสกุลหนีก็กล่าวขึ้นมาว่า “เสี่ยวเอ๋อร์ ที่ผ่านมามีเ๱ื่๵๹วุ่นวายเกิดขึ้นหลายอย่างข้าก็มิได้อยากจะซักถามเ๽้าให้มากความ เพียงแต่สงสัยว่าตอนนี้ เ๽้าคิดอย่างไรกับสวีเพ่ยหราน?”

        เว่ยอี๋เหนียงวางตะเกียบในมือพลางขมวดคิ้วด้วยความใคร่รู้ “ใช่แล้ว เสี่ยวเอ๋อร์ ที่นี่ไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเรา บอกความจริงมาเถอะ ว่าเหตุใดถึงปฏิเสธคำขอแต่งงานของคุณชายสวี?ทั้งๆ ที่เขารักเ๯้าสุดหัวใจเช่นนั้น”  

        มีหรือที่พวกเขาจะดูไม่ออกว่าก่อนหน้านี้ ความรู้สึกที่บุตรสาวมีต่อสวีเพ่ยหราน เป็๲ความรักระหว่างชายหญิงหาใช่พี่น้องตามที่กล่าวอ้าง

        ดังนั้นทั้งสองจึงอยากรู้ว่าอะไรคือสาเหตุที่แท้จริง ซึ่งทำให้หนีเจียเอ๋อร์ปฏิเสธคุณชายสวี?

--------------------------------

        [1] ตู้โตว(肚兜) คือ เสื้อชั้นในของผู้หญิงหรือเด็กเล็กในสมัยโบราณ มีลักษณะคล้ายผ้ากันเปื้อนตัวสั้นแค่เอว ใช้สวมเพื่อปิดหน้าอกมีสายผูกที่คอและเอว