บทที่ 2
กลับมาแล้ว
ร่างของชายหนุ่มสวมใส่อาภรณ์จีนโบราณ ยามนี้นอนหลับอยู่บนเตียงหยกล้ำค่า ร่างกายของชายหนุ่มผู้นี้ผอมแห้งแต่กลับไม่สามารถบดบังใบหน้าที่หล่อเหลาและท่วงท่าที่สง่างามได้
ร่างของชายหนุ่มที่ไม่ได้ขยับมาหลายปี ในตอนนี้ค่อยๆขยับอย่างช้าๆ เปลือกตาที่เคลื่อนไหวค่อยๆเปิดขึ้น
ร่างกายที่ผอมแห้งจนเรียกได้ว่าเกือบเป็โครงกระดูกกับดูมีชีวิตขึ้นมา ชายหนุ่มที่นอนแน่นิ่งมาหลายปีผู้นี้ เป็ชายหนุ่มคนเดียวกับที่นักพรตเฒ่าผู้นั้นเรียกว่าเสี่ยวเฟิ่ง
ชายหนุ่มผู้ที่คล้ายอายุเพียงยี่สิบต้นๆผู้นี้คือ เจียงเฟิง ชายหนุ่มที่ิญญากับร่างกายแยกออกจากกันเมื่อหลายปีก่อน
เจียงเฟิงรู้สึกตัวในครั้งนี้ เมื่อรู้สึกตัวขึ้นดวงตาทั้งสองข้างที่คล้ายหม่นหมองก็มีประกายชีวิตชีวาขึ้น
ชายหนุ่มเจียงเฟิงอ้าปาก พร้อมกับสูดหายใจเข้าทั้งปากทั้งจมูกพร้อมกัน ทว่าสิ่งที่ถูกสูดเข้าไปไม่เพียงแค่อากาศบริสุทธิ์เท่านั้น
แต่ว่าสิ่งที่มันถูกสูบเข้าไปด้วยกับเป็ปราณิญญาจำนวนมาก ทั่วทั้งร่างกายของเจียงเฟิงกับมีพลังิญญาไหลเวียนมากมายอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
เจียงเฟิงตั้งสติของตนเองแล้วก็สบถด่าออกมาทันที เจียงเฟิงไม่ใช่ไม่ดีใจที่ตนเองกลับมาในโลกของตนเองได้แล้ว
ทว่าตาเฒ่าผู้นั้นกลับไม่ได้เอ่ยอันใดเลยสักนิด เล่นคิดอยากจะส่งกลับมาก็ส่งกลับมาทันที
ไม่ให้โอกาสได้เปิดปากถามเลยแม้แต่น้อย ไม่เพียงแค่นั้นอีกฝ่ายก็ไม่อธิบายอันใดเลย
ตาเฒ่าผู้นี้ไม่ว่าเหตุการณ์ใดก็ทำให้ตัวของเขานั้นอยากจะบ้าจริงๆ ทว่าเจียงเฟิงอยู่กับอาจารย์ผู้นี้มาเป็เวลานานแล้ว
การกระทำของอาจารย์ของตนเองผู้นี้ เจียงเฟิงมีหรือว่าจะไม่รู้ หลังจากที่ผ่านไปสักพักก็ทำความเข้าใจกับเื่ที่เกิดขึ้นได้
เจียงเฟิงที่ลุกขึ้นมาอยู่ในท่านั่งสูดหายใจเข้าออก ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มค่อยๆสงบนิ่งขึ้นทีละนิด
หลังจากนั้นก็เรียบเรียงเกี่ยวกับเื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้น จนกระทั่งตอนนี้ก็ทำความเข้าใจได้แล้วว่าตนเองนั้นกลับมาแล้ว
ภายในห้องแห่งนี้เป็ห้องหยกเย็น ภายในห้องมีอากาศที่เย็นกว่าปกติทั่วไป ไม่เพียงเท่านั้นเตียงที่กำลังนอนอยู่ก็เป็เตียงหยกพิเศษที่ปลดปล่อยความเย็นออกมา
บรรยากาศภายในห้องนี้มองดูก็รู้ว่าเป็การถนอมร่างกายเจียงเฟิง เจียงเฟิงไม่รู้ว่าตนเองนั้นหลับไปนานขนาดไหนแล้ว
ตอนนี้เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบเห็นร่างกายที่ผอมแห้ง ไม่เพียงเท่านั้นพละกำลังของร่างกายก็ดูเหมือนว่าจะถดถอยไปไม่น้อย
ทว่าหลังจากที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจียงเฟิง ดูดปราณิญญาที่อยู่รอบร่างกายเข้าไป มันทำให้อวัยวะภายในเริ่มฟื้นฟูกลับมาอย่างช้าๆ
อย่างไรเสียภายในทวีปเทียนหยางแห่งนี้ ปราณิญญาเองก็หนาแน่นเหมาะสมกับการบำเพ็ญตน
เจียงเฟิงที่มีความรู้และความเข้าใจมากมาย แน่นอนว่าตัวของเขาย่อมเหมือนกับปลาได้น้ำ หลังจากที่ตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่ทำคือการดูดปราณิญญาจำนวนมากในอากาศเข้าไปภายในร่างกาย
เจียงเฟิงที่ตั้งสติได้แล้ว ยกนิ้วมือของตนเองขึ้นมาคิดคำนวณบางอย่างเป็เหมือนกับการทำนาย เจียงเฟิงใช้เวลาคำนวณอยู่ครู่หนึ่งก็สบถด่าออกมาอย่างเกรี้ยวกราด “มิน่าเล่าตัวของข้าถึงจะตายในตอนนั้น”
“ทั้งปราณโชคชะตาทั้งปราณิญญาชีวิตถูกดูดออกไปเกือบหมด”
“ตัวบัดซบที่ไหนถึงทำกับข้าเช่นนี้”
เจียงเฟิงก่อนที่จะเดินทางไปโลกใบนั้น แล้วก็คำนับตาเฒ่าผู้พิลึกผู้นั้นเป็อาจารย์ ตัวของเขาไม่มีความรู้เกี่ยวกับเื่การบำเพ็ญตนเลยแม้แต่น้อย
แต่ว่าหลังจากที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบนั้นมาเป็เวลานาน แล้วก็เรียนรู้วิชาพวกนี้จนทะลุปรุโปร่ง
หลังจากที่กลับมาลองคำนวณดูแล้ว ด้วยความสามารถของตนเองในตอนนี้และความเข้าใจเกี่ยวกับหลักวิถี
หลังจากที่ลองคำนวณความลับ์ก็รู้ได้ในทันทีว่า ร่างกายของเขาในตอนนี้ ทั้งปราณโชคชะตาทั้งปราณิญญาล้วนแล้วถูกดูดออกไปจนหมด
ปราณชะตา หรือเรียกอีกอย่างว่ากระแสชะตา แน่นอนว่ามันเป็สิ่งที่ผู้ฝึกตนมากมายและให้ความสำคัญ
เพราะว่ามันเป็สิ่งที่ติดตัวของผู้คนมาั้แ่กำเนิด ไม่เพียงเท่านั้นมันยังเป็สิ่งที่สำคัญในฐานะผู้บำเพ็ญ
ยิ่งโชคชะตาแข็งแกร่งคนผู้นั้นยิ่งสามารถก้าวเดินได้ไกลในวิถีแห่งการฝึกตน เพราะแบบนั้นผู้คนมากมายจึงให้ความสำคัญกับกระแสชะตา
เจียงเฟิงก่อนที่จะเดินทางไปโลกใบนั้น รู้เกี่ยวกับเื่ความรู้นี้มาบ้างแล้ว แต่ว่าหลังจากที่ทำความเข้าใจเมื่อตาเฒ่าผู้นั้นอธิบาย มันก็ทำให้เขารู้ว่ากระแสชะตาสามารถแย่งชิงได้ สามารถทำให้ถดถอยได้
ในตอนนี้เมื่อกลับมาภายในร่างกาย เจียงเฟิงเลยคำนวณก็รู้ว่า กระแสชะตาของตนเองที่เดิมทีน่าจะไม่ธรรมดาโดน่ชิงไปจนหมด
ไม่เพียงเท่านั้นปราณชีวิตที่เปรียบเสมือนกับพลังชีวิตก็โดนสูบออกไปด้วย เจียงเฟิงในตอนนี้ใบหน้าก็เขียวคล้ำสบถด่าคนผู้นั้นออกมาในทันที
อย่างไรเสียการที่เขาจะตายในตอนนั้นต้องมีคนที่อยู่เื้ัอย่างแน่นอน แถมยังเป็ผู้ฝึกตนด้วยบางทีอีกฝ่ายอาจจะเห็น กระแสชะตาที่ไม่ธรรมดาภายในร่างกายของเขา เลย่ชิงไปหล่อเลี้ยงคนของตนเอง
เจียงเฟิงทำความเข้าใจได้แล้วก็สงบสติอารมณ์อย่างรวดเร็ว ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มขึ้นมา “ไม่แย่เสียทีเดียว”
“มิน่าเล่าตาเฒ่าผู้นั้นถึงให้ข้าเรียนวิชาักลืนโชคชะตามาด้วย”
“คงจะให้ข้าหวังเก็บเกี่ยวพวกที่เอากระแสชะตาของข้าไปบ่มเพาะสินะ”
เจียงเฟิงในตอนนี้เริ่มเข้าใจเกี่ยวกับความคิดของอาจารย์ของตนเองแล้ว อาจารย์ของเขาผู้นั้นเป็ตาแก่ที่ถูกขนานนามว่าเป็หนึ่งในผู้ฝึกตนสูงสุด แต่ว่าก็มีอีกชื่อหนึ่งว่าปราชญ์์ แต่ในบรรดาคนที่อยู่ในยุคสมัยเดียวกับอาจารย์ของเขา คนพวกนั้นจะเรียกอาจารย์ของเขาว่าคนพิลึกอันดับหนึ่งในใต้หล้า
ที่บอกว่าพิลึกไม่ใช่เพียงแค่นิสัยเท่านั้น แม้กระทั่งวิชาที่คิดค้นเองก็พิลึกเช่นเดียวกัน
อย่างเช่นวิชาักลืนชะตา เป็วิชาที่ใช้โชคชะตาของตนเอง ที่ไปหล่อเลี้ยงอยู่ในร่างกายของคนอื่นกลืนกินโชคชะตาของคนอื่นแล้วสูบกลับมาในครั้งเดียวเป็การแย่งชิงทั้งต้นทั้งดอกเบี้ย
เป็วิชาที่แปลกประหลาดเป็อย่างยิ่ง เจียงเฟิงสงสัยว่าเหตุใดตาแก่นั่นถึงให้ตัวของเขานั้นเรียนวิชานี้
ในตอนนี้ก็เข้าใจได้แล้วที่แท้ปราณชะตาของเขาโดน่ชิงไปจนหมด การที่เขาจะสามารถ่ชิงมันกลับมาได้ แน่นอนว่าต้องใช้วิชานี้ในการกลืนกินโชคชะตาของตนเองกลับมา
ในตอนนี้มันยังคงไม่เหมาะสมในการ่ชิงกลับมา เจียงเฟิงคิดว่าให้ปราณชะตาของเขาอย่างรากลึกเข้าไปในตัวของคนพวกนั้นไปเรื่อยๆ
ยิ่งในตอนนี้ถ้าเกิดว่าเขาฝึกฝนจนบรรลุเขตขั้นสูงขึ้น ปราณชะตาของเขาที่อยู่ในร่างกายของคนพวกนั้นก็จะแข็งแกร่งขึ้นไปด้วย
แล้วมันจะทำให้ปราณชะตากลืนกินชะตาของคนอื่นได้มากขึ้น เพราะแบบนั้นในตอนนี้ก็ปล่อยให้พวกมันทำหน้าที่ของมันไป
เจียงเฟิงในตอนแรกที่โกรธ เมื่อคิดถึงผลย้อนกลับที่พวกคนเ่าั้จะได้รับหลังจากที่ กระแสชะตาของเขากลืนกินกระแสชะตาของพวกมัน มันก็ทำให้เขานั้นสบายใจขึ้นมาบ้าง
เจียงเฟิงเริ่มมองภายในห้องแห่งนี้อีกครั้ง ห้องที่กว้างขวางแห่งนี้ ดูเหมือนว่าจะถูกสร้างขึ้นมาภายในจวนของเขา
เจียงเฟิงในทวีปเทียนหยางแห่งนี้ เขาเป็บุตรชายของแม่ทัพใหญ่แห่งราชวงศ์ต้าเฉิน
ต้าเฉินตั้งอยู่เหนือสุดของมหาทวีปเทียนหยาง ตั้งอยู่ในทวีปที่ถูกเรียกว่าเทียนหยางเหนือ ต้าเฉินตั้งอยู่้าสุดของเทียนหยางเหนือ เป็ดินแดนที่ผู้คนมากมายของทวีปอื่นเรียกว่าคนเถื่อนแดนเหนือ
ต้าเฉินคือหนึ่งในราชวงศ์น้อยใหญ่มากมายในดินแดนเทียนหยางเหนือแห่งนี้
บิดาของเจียงเฟิงคือแม่ทัพใหญ่ของราชวงศ์ต้าเฉิน ผู้ที่เป็แม่ทัพคุมกองทัพทหารนับล้านคน
เจียงเฟิงที่เป็บุตรชายเพียงคนเดียว แน่นอนว่าย่อมมีอำนาจอยู่ในมือมากมาย เพราะแบบนั้นเลยไม่ค่อยสนใจกับชีวิตสักเท่าไหร่ วันๆเอาแต่เที่ยวเล่น จนกระทั่งในวันนั้นที่เขานั้นล้มป่วยแล้วก็โดนอาจารย์พาออกไปจากโลกใบนี้ จนตอนนี้ก็กลับมาแล้ว ไม่รู้ว่าในตอนนี้ภายในครอบครัวจะเป็อย่างไรบ้าง หรือแม้กระทั่งเวลานั้นผ่านไปนานขนาดไหนแล้ว
550
