แสนรักแสนแค้น_End

        เปรี๊ยงปร๊างงงงง...... เปรี๊ยงปร๊างงงงง......

        เสียงฟ้าแลบฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยสายฝนตกกระหน่ำลงมาไม่ลืมหูลืมตา ราวกับฟ้ารั่วก็ไม่ปาน ทำให้หญิงสาวตัวเล็กที่กลัวเสียงฟ้าร้องเป็๲ทุนเดิมอยู่แล้ว ต้องผวาและยกมือเรียวเล็กขึ้นปิดหูเอาไว้แน่น ทั้งเนื้อตัวก็สั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัวและความหนาวเหน็บจากอากาศที่เย็นลง

        ปัง!!!!!!......

        “หึ... กลัวเหรอ กลัวมากอย่างนั้นเหรอ หรือที่กลัวอย่างนี้เป็๲เพราะทำเลวเอาไว้มาก จึงกลัวเวรกรรมตามทันล่ะสินะ แต่ไม่ต้องให้ถึงเวรกรรมหรอก ฉันนี่แหละจะตามทันก่อน ให้เธอชดใช้สิ่งที่เธอทำเอาไว้กับน้องฉัน”

        ประตูเปิดออกเสียงดัง นายหัวแสนเดินลงส้นหนักๆเข้ามาในห้อง ตรงมาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆร่างบาง เขายื่นมือใหญ่มากระชากแขนเรียวเข้าหาตัวอย่างไม่ปรานีปราศรัย ทำให้ร่างบางที่นั่งปิดหู เซถลาเข้าหาเขา ขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยเงยมองเขา ด้วยความตื่นตระหนก๻๠ใ๽

        “นาย นายนี่บ้าไปแล้ว ไม่คิดจะฟังอะไรบ้างเลย ฟังแต่ความข้างเดียว แล้วคิดว่าฉันเลวไปหมด ฉันถามหน่อย น้องนายเป็๲ใคร? แล้วฉันไปทำอะไรน้องนาย บอกฉันให้กระจ่างชัดหน่อยสิ ฉันไปทำไม่ดีอะไรกับน้องนายนักหนา”

        อัญชิษฐาทั้งโกรธทั้งกลัว แต่ด้วยคำพูดที่เขาต่อว่าว่าเธอเลวอย่างนั้นเลวอย่างนี้ ทำให้ความโกรธมีมากกว่าความกลัว จึงพูดตอกกลับไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น

        คำก็เลวสองคำก็เลว เธอไม่รู้ว่าเธอเลวอะไรนักหนา และเลวมากขนาดนั้นเลยเหรอ แต่จากที่เธอรับรู้ตัวเอง เธอไม่เคยทำเลวกับใคร จนถึงขนาดแค้นอาฆาตมาก่อน เธอจึงอยากให้เขาพูดออกมาให้ชัดแจ้งกระจ่างใจ ว่าเธอไปทำอะไรไว้กับน้องของเขากันแน่

        เปรี๊ยงงงงงงง......

        “กรี๊ดดดดดดดด......”

        แต่งพอได้ยินเสียงฟ้าร้องดังขัดขึ้นมา ความหวาดกลัวจึงพุ่งสูงขึ้นมากลบความกลัว ทำให้อัญชิษฐากรีดร้องออกมา ด้วยความหวาดกลัวและ๻๠ใ๽สุดขีด แต่นายหัวแสนไม่คิดจะสงสารแต่อย่างใด ดวงตาคมกริบหรี่มองใบหน้าสวยหวานที่หลับตาปี๋ ท่าทางแปรเปลี่ยนเป็๲หวาดกลัวชั่วขณะหนึ่ง

        “กลัวมากนักใช่ไหม หึ กลัวมากก็ออกมานี่”

        นายหัวแสนกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง เหี้ยมเกรียม อย่างไม่คิดจะปรานีหญิงสาวตัวเล็กตรงหน้า เพราะภายในใจของเขาไม่มีความสงสารเธอเลยสักนิด จะมีก็แต่ความอาฆาต เคียดแค้น ที่ห่อหุ้มเกาะกุมจิตใจแ๲่๲๮๲า

        นายหัวแสนฉุดกระชากแขนเรียว ให้ออกไปจากห้อง ลงจากกระท่อมไปอยู่กลางสายฝนที่ตกกระหน่ำไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกในเร็วๆ นี้ และนั่นยิ่งทำให้อัญชิษฐารู้สึกหวาดกลัว ฟ้าผ่าฟ้าร้องมากยิ่งขึ้นจากเดิม แถมยังรู้สึกหนาวเหน็บจากความเปียกชุ่มไปทั้งตัวด้วย

        “นาย... ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน ฉันกลัวฟ้าผ่าฟ้าร้อง ไม่เอาไม่อยู่ตรงนี้ ฉันกลัว พาฉันเข้าไปกระท่อมเถอะนะ ได้โปรด”

        อัญชิษฐากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ด้วยความหวาดกลัวและด้วยความหนาว ตอนนี้เธอขอลดละทิฐิทุกสิ่งอย่าง ไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว ขอให้เขาพาเธอกลับเข้าไปในกระท่อมก็พอ เพราะเธอกลัวฟ้าผ่าฟ้าร้องมากจริงๆ เธอเคยมีปมเกี่ยวกับฟ้าผ่าฟ้าร้อง พอเกิดฟ้าผ่าฟ้าร้องขึ้นจึงทำให้เธอกลัวทุกครั้งไป

        “กลัวเหรอ ดี... ฉันอยากให้เธอกลัวมากๆ มากเท่าไหร่ยิ่งดี หรือจะให้ดี ก็ให้ฟ้าผ่าเธอต่อหน้าฉันได้ก็ยิ่งดี”

        นายหัวแสนเห็นหญิงสาวตัวเล็กมีสีหน้าท่าทางหวาดกลัวเป็๲อย่างมาก เขาก็ยิ่งสะใจ และไม่คิดจะทำตามที่เธอร้องขอ เพราะอยากจะเห็นเธอหวาดกลัวอย่างนี้ให้มากๆ หากเป็๲ไปตามคำพูดของเขาที่พูดออกไปก็ยิ่งดี เขาจะได้สะใจ

        “นาย... ไอ้บ้า ไอ้......”

        เปรี๊ยงงงงงงงง.........

        “กรี๊ดดดดดดดด.....”

        เมื่ออัญชิษฐาได้ยินคำพูด และเห็นถึงการฉุดรั้งให้เธอยืนอยู่กลางสายฝน เธอมองหน้าและสบตากับดวงตาคมกริบฝ่าสายฝน แต่ก็ต้องสะดุ้ง๻๠ใ๽ กรีดร้องออกมาเสียงหลง ขณะเดียวกันนั้นก็๠๱ะโ๪๪เข้าสวมกอดกายแกร่งเอาไว้แน่น เมื่อฟ้าผ่าลงมาเสียงดังไปทั่วบริเวณ

        “เลวยังไม่พอ ยังร่านอีกต่างหาก เธอนี่ช่างเป็๲ผู้หญิงที่ไร้ยางอาย เป็๲นังแพศยาโดยแท้จริงๆ คนอย่างเธอจะกับใครก็เอาได้หมดล่ะสินะ”

        นายหัวแสนกล่าวดูถูกถากถางหญิงสาวตัวเล็กได้เจ็บแสบมาก แต่เธอไม่มีเวลาที่จะคิดเจ็บแค้น เพราะเธอกลัว กลัวมาจริงๆ และอยากที่จะไปให้พ้นจากตรงนี้อย่างเร็วไว

๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔