-1-
#จุดเริ่มต้น
[ภูผา]
“อ่า เร็วดิว่ะไอ้ภู มึงเสร็-จยังเนี้ย!!!”
“เออ... แปปดิๆว้ะ ก็สอ-ดอยู่.. ทำจนเจ็-บ.. แล้วเนี้ย”
“รีบๆดิกูเสร็จนานแล้วเนี้ย รอไม่ไหวแล้ว”
“ไอ้เชี้ยคิว กูว่าไม่ใส่ล้ะเข็มขัดล้ะ เปิดวันแรกกูไปแบบนี้แหละ” ผมว่าพลางโยนเข็มขัดไปที่พื้น
“มึงจะบ้าหรอไอ้ภู ปี1 เขาให้แต่วตัวเรียบร้อยกันปะครับ มึงอยากโดนรุ่นพี่มองหรอ”
“ช่างแม่งเหอะ กูไปแบบนี้แหละ กูเอาสมองไปอย่างเดียวพอ”
“เออค้าบบบบบพ่อคนเก่ง ไปๆ มันต้องเป็เวรกรรมกูแน่ๆั้แ่เล็กจนโตกูต้องได้เรียนที่เดียวกับมึงตลอด นอนยังนอนด้วยกัน บอกไว้เลยกูมีเมียเมื่อไรจะหนีมึงเลย”
ณ ตึกคณะบริหารธุรกิจ
“แกๆ เรายืมปากกาหน่อยดิ ลืมเอามาอ่ะ” ผมรีบหันข้างไปทันทีที่เหมือนมีมือใครสักคนมาสะกิด น้ำเสียงๆออกแมนๆ ห้าวๆ..
“แกๆ เราขอยืมปากกาไง ได้ยินที่ถามป่ะเนี้ย ถ้าไม่ให้จะได้ไปยืมคนอื่น”
“อ้อได้ๆ เอ้านี่ โทษทีคิดไรเพลินไปหน่อย” (แก้ตัวได้แมนมากกู นินทาคนอื่นในใจเนี้ย)
“เฮ้ยเธอๆที่ยืมปากกาไอ้ภูอ่ะ กลางวันไปกินข้าวกันปะ ไปกันตั้ง3คนเลยนะ”ไอ้คิวยื่นหน้าไปถามเพื่อนใหม่ที่ยืมปากกา ไอ้คิวพอรู้ว่าเป็ผู้หญิงมันก็รีบหว่านเสน่ห์ทันที ขอให้เป็ผู้หญิงไม่ว่าจะสาวเล็ก สาวใหญ่ สาวแมน มันไม่เคยเลือก
“ไปก็ได้ เราชื่อแป้ง พวกแกชื่อไรกัน”
“ชื่อคิว หล่อทุกส่วน เปย์ได้ไม่อั้นครับผม” ไอ้คิวรีบเสนอหน้าตอบทันที
“นี่ชื่อภูผา เรียกสั้นๆว่าภูเฉยๆก็ได้”
“งั้นเรียนเสร็จไปกินข้าวกัน” แป้งเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปเล่นโทรศัพท์
[ตะวัน]
ณ โรงเรียนมัธยมชายล้วน
“ตอนนี้อยู่ ม.5 กันแล้วนะนักเรียน คิดกันได้หรือยังว่าจะเลือกเรียนอะไร อยากทำอาชีพอะไร”เสียงหวานๆของคุณครูแก้วตาเอ่ยพูดขึ้นมาหน้าห้อง คุณครูแก้วตาใจดีมาก บทจะใจดีก็ใจดีเกิน บทจะโหดก็เจ็บอยู่นะ (หมายถึงตีเจ็บอ่ะ)
บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความวุ่นวาย อีกคนบ้างโยนกระดาษ อีกคนนอนหลับ อีกคนเล่นโทรศัพท์ ส่วนผมหรอนั่งฟังคุณครูไม่คลาดสายตาเลยครับ ครูจะพูดอะไรผมก็นั่งทำตาปริบๆฟังทุกอย่างแหละครับ
“อ่ะนี่เดี๋ยวเย็นนี้จะมีโปสเตอร์แปะหน้าห้องฝ่ายปกครองนะเด็กๆ”
“โปสเตอร์อะไรครับ..ครู ”ผมถามด้วยความสงสัย แต่ผมรู้สึกว่าครูแก้วตาจะยังพูดไม่จบแต่ผมดันถามไวซะก่อน ครูแก้วตาจึงทำคิ้วขมวดใส่ผมเล็กน้อย
“โปสเตอร์รุ่นพี่ศิษย์เก่าของโรงเรียนเราที่จบไปจ้ะ ว่าแต่ละคนไปเรียนคณะอะไรที่ไหนอย่างไร มีเบอร์โทรไว้ด้วยนะ รุ่นพี่เขาทิ้งไว้ให้ เผื่อใครสนใจอยากจะสอบถามอะไรพี่เขานะ”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋ากางเกงในขณะที่ผมเดินอยู่หน้าตึกเรียน
“ฮาโหลครับพ่อ”
“วันนี้พ่อไม่ได้ไปรับนะ ติดประชุมบริษัทตอนค่ำๆ”
“อ่อครับๆ งั้นเดี๋ยวผมนั่งแท็กซี่กลับบ้านเองครับ”ระหว่างที่ผมจะเดินกลับบ้าน ผมก็นึกถึงที่ครูแก้วตาบอกไว้เมื่อ่บ่ายเื่โปสเตอร์
“ไอ้วันๆวันนี้มึงกลับบ้านเองหรอวะ” เสียงพวกไอ้มิกซ์ะโถามผมตรงริมสนามฟุตบอล พร้อมกับเพื่อนที่ยืนอยู่ด้วยอีก3-4 คน
“เออพ่อกูไม่ว่างอะ”
“งั้นกูไปส่ง ไปรอหน้าโรงเรียนเลย”
“เดี๋ยวๆ มึงจะเตะบอลไม่ใช่หรอ”
“ไม่เตะแล้ว พวกกูเลิกเล่นแล้ว”
“อ้าวไอ้มิกซ์พวกกูยังไม่ได้เล่นเลยนะ มึงทิ้งพวกกูเลยหรอว่ะ” เสียงเพื่อนด้านหลังะโบอกด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ พร้อมกับทำหน้างง
“มึงก็ปล่อยๆมันไป มันกำลังตามจีบไอ้ตะวันอยู่ เล่นกันแค่นี้ก็ได้ สงสัยจะไปส่งที่ว่าเมีย มึงอย่าไปขัดเลยไอ้ชิน” ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันเวลาผมเจอเื่ที่ไร ไอ้มิกซ์ชอบมาช่วยผมตลอด ผมกับมันเรียนคนละห้องด้วยซ้ำผมรีบเดินเข้าไปตรงหน้าห้องฝ่ายปกครองเพื่อจะดูโปสเตอร์ ผมเลยไม่ได้ทันดูอะไรมาก เพราะไอ้มิกซ์มาเรียกซะก่อนเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายไว้แทน
#PhuPhaTawan
2K
