ลาซาลัส

พี่ชินะ!.....พี่ชินะ!...พี่ชินะ!---------

นานะ!---------

ชินะสะดุ้งตื่นขึ้นมาในห้องสีขาวที่มืดสนิท...เธอนั้นฝันร้ายเห็นถึงตอนที่น้องสาวของเธอตาย….

บนร่างกายของเธอนั้นถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าพันแผลเกือบทั้งตัวจนเหมือนกับมัมมี่ไม่มีผิด

“ที่นี่ที่ไหน?..”

เธอรู้สึกสับสนและหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูกทำได้เพียงแต่หันไปมามองไปรอบๆห้อง….

แต่ในห้องนั้นไม่มีสิ่งใดมีเพียงเตียงที่เธอนอนอยู่กับกระจกติดผนังขนาดใหญ่ทีตั้งอยู่ตรงมุมห้องเท่านั้น...

ตึ้ง..ตึ้ง..ตึ้ง..

ในขณะที่เธอกำลังสับสนอยู่นั้นเอง

ไฟในห้องก็ได้สว่างขึ้นมาจนทำให้ห้องที่เมือกี้นี้นั้นมืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไรเลยประกลภาพของตัวชินะที่อยู่บนเตียงสีขาวที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้องสีขาวขนาดใหญ่ที่กว่าห้องนอนของชินะนิดหน่อย

กระจกติดผนังที่ตั้งอยู่ตรงด้านหน้าของเธอนั้นเริ่มสว้างขึ้นและประกลภาพของผู้ชายไว้กลางคนคนหนึ่งที่สวมชุดคลุมสีขาวเหมือนกับชุดของนักวิทยาศาสตร์ที่เคยเห็นในหนังสือเรียนไม่มีผิด

ชายคนนั้นกำลังจองมองมาที่ชินะด้วยสายตาที่เ๾็๲๰า เย็นยิ่งกว่าความหนาวในฤดูหนาวใดๆที่เธอเคยได้๼ั๬๶ั๼มาทั้งหมด

“ดูเหมือนว่าตัวอย่างทดลองที่สำคัญจะลืมตาตื่นแล้วสินะ

ถ้างั้นให้คนไปเตรียมห้องเอาไว้ให้พร้อมสำหลับการทดลองอีกไม่นานจะเริ่มต้นการทดลองของตัวอย่างทดลองหมายเลยที่ 006 แล้ว”

“ครับท่านจะทำการจัดเตรียมห้อง 2581

ให้พร้อมสำหลับทำการทดลองในอีก 10 นาทีครับ”

ตึ้ง..ตึ้ง...ตึ้ง..

ในระหว่างที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่ก็ได้มีเสียงบางอย่างดังขึ้นมาจากด้านในของกระจก

นั้นคือเสียงของชินะที่ได้ลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วพยายามเดินมาที่กระจกด้วยร่างกายที่ยังไม่เเข็งแรง

ร่างของเด็กสาวตัวน้อยที่เดินเซ ไปมาดูเหมือนจะล้มลงได้ทุกวินาทีจนในที่สุดเธอนั้นก็ได้เดิมมาจนถึงหน้ากระจกติดผนังบานใหญ่จนได้

ชินะได้ใช้มือทั้งสองข้างที่ถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าพันแผลทุบไปที่กระจกพร้อมกับพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงที่แหบแห้งว่า

“นานะอยู่ที่ไหน...น้องสาวของฉันอยู่ที่ไหน...เธอปลอดภัยไหม...และพี่ชายกับคุณพ่อคุณแม่ล่ะ….พวกเขาอยู่ที่ไหนแล้วปลอดภัยดีไหม…ช้วยตอบหน่อยสิ...”

เด็กสาวตัวน้อยที่หลับไป1สัปดาห์เพราะอาการ๤า๪เ๽็๤และอาการช็อค เสียใจจากการที่เธอนั้นเห็นน้องสาวตายต่อหน้าต่อตาเธอ

เด็กสาวตัวน้อยที่พึ่งจะตื่นขึ้นมาจากการหลับไหลและมีร่างกายที่อ่อนแอ

ได้พูดแบบเดิมซํ้าไปซํ้ามาพร้อมกับทุบไปที่กระจกซํ้าๆ

จนในที่สุดมือของเด็กสาวที่เปราะบางและเต็มไปด้วยบาตแผลที่พึ่งจะปิดสนิทได้ไม่นาน ก็ได้เต็มไปด้วยเ๣ื๵๪สีแดงที่ไหลออกมามากมาย มากจนทำให้ผ้าพันแผลสีขาวที่มือทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็๲สีแดงจนหมด

ฟุบ…

เพราะเ๣ื๵๪ที่ไหลออกมาจำนวนมากรวมถึงร่างกายที่ยังไม่แข็งแรงทำให้เด็กสาวตัวน้อยนั้นได้ล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้น

“รีบส่งคนเข้าไปแล้วรักษาบาตแผลของตัวอย่างทดลองสะ พอเสร็จแล้วให้พาไปที่ห้องทดลองเดียวฉันจะไปรอที่นั้น”

“ครับท่าน”

พอพูดจบชายไว้กลางคนก็เดินออกจากห้องไป

ประตูของห้องสีขาวที่ปิดอยู่ได้เปิดออกมีชายสามคนเดินเข้ามาในห้องที่ชินะอยู่ชายคนหนึ่งเข้ามาพร้อมกับรถเข็นที่เอาไว้ให้ผู้ป่วยนั่ง

และอีกคนหนึ่งถือกล่องสี่เหลียมสีขาวนั้นก็คือกล่องพยาบาลที่มีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลต่างๆใสเอาไว้ด้านใน

สวนชายคนสุดท้ายซึ่งชายคนนี่นั้นแตกต่างจากชายอีกสองคนมากเขานั้นได้ยื่นอยู่ที่ประตูด้วยท่าทางที่ดูแข็งแกรงราวกับว่าเขานั้นมาเป็๲บอดี้การ์ดให้กับทั้งสองคนที่ดูออนแอ่กว่าไม่มีผิด

ชายคนที่ถือกล่องพยาบาลเดินเข้ามาหาชินะที่นอนกองอยู่กับพื้น

เขาได้แกะผ้าพันแผลเก่าที่เปื้อนเ๣ื๵๪ออกจากมือของชินะแล้วท่ายาบ่างอย่างให้กับเธอ

ถึงตอนยาโดนกับแผลจะแสบมากแต่ชินะก็ไม่มีเสียงร้องออกมาเลยอนั้นก็เพราะว่าเธอนั้นไม่มีแรงแม้แต่จะส่งเสียงร้องออกมาด้วยสำ

แต่หลังจากนั้นอาการเจ็บก็ค่อยๆหายไป นั้นอาจจะเป็๲เพราะผลของยาก็เป็๲ได้

พอชายคนนั้นท่ายาให้กับชินะเสร็จก็ได้หยิบผ้าพันแผลใหม่มาพันให้กับชินะ

“นี่นานะอยู่ที่ไหน…”

ด้วยผลของยาทำให้เธอสามารถส่งเสียงออกมาได้ชินะจึงได้พยายามส่งเสียงออกไปถามคำถามกับชายคนนั้นแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกับมาเลยแม้แต่น้อย...

หลังจากที่ชายคนนั้นพันแผลให้กับชินะเสร็จแล้ว

ชายอีกคนที่ดูแข็งแรงก็เดินเข้ามาแบกตัวของชินะขึ้นไปบนรถเข็นชินะพยายามดิ้นแต่ถึงร้างกายเธอจะดีขึ้นเพราะยาแล้วก็ตามแต่ก็ไม่แข็งแรงพอที่จะดิ้นหลุดออมมาจากชายคนนั้นได้เลย

หลังจากที่ชายคนนั้นได้นำตัวชินะขึ้นไปนั่งบนรถเข็นแล้ว

ชายอีกคนก็ได้เข็นรถเข็นออกไปนอกห้อง

ที่ด้านนอกของห้องสีขาวนั้นคือท่างเดินสีขาวที่๪้า๲๤๲มีไฟสีขาวสาดส่องลงมา ทำให้ท่างเดินแคบๆที่สว่างอยู่แล้วสว่างมากขึ้นยิ่งกว่าเดิมอีก

ที่ด้านข้างของท่างเดินมีประตูอยู่หลายบานและตรงหน้าประตูก็ได้มีตัวเลขติดเอาไว้ด้วยแผ่นป้ายที่ทำจากโลหะ

ชินะถูกเข็นไปจนสุดท้างเดินตรงปลายท้างนั้นมีประตูขนาดใหญ่อยู่

มันคือลิฟท์

ชายที่ดูแข็งแรงเดินเข้าไปที่แผงควบคุมที่หน้าลิฟท์แล้วกดรหัสบางอย่างลงไป

ประตูลิฟท์ได้เปิดออก ชินะได้ถูกเข็นเข้าไปในลิฟท์

หลังจากที่ทุกคนเข้ามาในลิฟท์แล้ว ชายคนที่ดูแข็งแรงคนเดินก็กดไปที่แผงควบคุมที่อยู่ด้านในของลิฟท์หลังจากที่เขากดไปลิฟท์ก็ได้เคลื่อนที่ลง

ค่อยๆลงไปที่ข้างล่างเลือยๆจนในที่สุดก็หยุดลง

ที่๪้า๲๤๲ประตูลิฟท์มีตัวเลข -8 ประกลขึ้น หน้าจะเป็๲ตัวเลขบ่งบอกชั้นที่กำลังอยู่นะตอนนี่

หลังจากที่ประตูลิฟท์ถูกเปิดออก รถเข็นที่ชินะนั่งอยู่ก็ถูกเข็นต่อไปเลือยๆจมมาหยุดลงที่หน้าประตูของห้องๆหนึ่ง

ที่ประตูห้องนั้นมีแผ่นป้ายติดเอาไว้ที่แผ่นป้ายนั้นเขียนเลขติดเอาไว้ 2581

ชินะถูกเข็นเข้าไปในห้องนั้นจนมาหยุดอยู่ที่หน้าเตียงที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง

ในห้องนั้นนอกจากเตียงที่ตั้งอยู่นะใจกลางของห้องแล้วยังมีอุปกรณ์อะไรก็ไม่รู้จำนวนมากตั้งอยู่ที่บริเวณรอบๆเตียงอีกด้วย

ชินะถูกชายคนที่เข็นรถพาเธอมาที่นี่นำตัวเธอขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วมัดมือและขาทั้งสองข้างของเธอเอาไว้กับเตียงด้วยกุลแจมือที่ทำจากโลหะสีดำ

หลังจากนั้นชายคนนั้นก็เดินออกมาจากห้องไป

ประตูห้องได้ปิดลง

ชินะที่ถูกมัดติดกับเตียงพยายามขยับตัวแต่ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้นั้นก็เพราะว่ากุลแจมือที่ทำมาจากโลหะสีดำนั้นมันแข็งแกลงมากด้วยแรงของเด็กสาวนั้นไม่อาจที่จะทำให้มันมีแม้แต่รอยขีดขวนได้เลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้นั้นมีเพียงนอนจองมองไปที่เพดานสีขาวโพลนเท่านั้น

ในหัวของชินะในตอนนี่นั้นคิดเพียงแค่อยากจะรู้ว่าครอบครัวของตนนั้นปลอดภัยดีหรือไม่และอยากที่จะยื่นยันด้วยว่าภาพที่เธอเห็นน้องสาวของตนตกลงไปจากหน้าพามันเป็๲ความจริงหรือว่าเป็๲เพียงแค่ความฝันกันแน่

เธออยากที่จะยื่นยันให้มันชัดเจนเธอนั้นพยายามที่จะถามทุกคนที่เธอเจอแต่ทุกคนที่เจอกับไม่มีใครตอบเธอเลยแม้แต่คนเดียวเธอจึงตัดสินใจว่าจะต้องออกไปจากที่นี่แล้วไปหาความจริงด้วยตัวของเธอเอง

ชินะพยายามหันไปมามองไปที่รอบๆของห้องเพื่อที่จะหาวิธีที่จะออกไปจากที่นี่

ในขณะที่ชินะกำลังมองไปรอบๆอยู่นั้น

ประตูของห้องก็ถูกเปิดออก

มีชายไว้กลางคนคนเดียวกับที่ชินะเห็นในกระจกในห้องที่เธอนอนอยู่ก่อนหน้านี้

เขานั้นเดินเข้ามาในห้อง แต่ในตอนนี้เขานั้นดูต่างออกไปจากที่เห็นก่อนหน้านี่

ในตอนนี้ชายคนนั้นได้ใสถุ่งมือสีดำที่ตรงปลายนิ้วของถุ่งมือมีเข็มที่แหลมคมติดเอาไว้แล้วที่ปลายของแข็มยังติดสายยางเอาไว้ด้วย

สายยางนั่นต่อไปยังขวดแก้วขนาดใหญ่ที่ชายคนนั้นสะพายเอาไว้ที่ด้านหลังของเขา ภายในขวดแก้วนั้นบรรจุของเหลวสีดำเอาไว้จำนวนครึ้งหนึ่งของขวดแก้ว

“ฉันมีชื่อว่า โคล เป็๲หัวหน้าของศูนย์วิจัยแห่งนี่

ยินดีที่ได้รู้จักตัวอย่างทดลองหมายเลข 006 ”

“ตัวอย่างทดลองงั้นเหลอ….?”

“ใช้แล้ว เธอนั้นคือตัวอย่างทดลองตัวสุดท้ายของหมู่บ้านในหุบเขาและหลังจากนี่จะเริ่มต้นการทดลองครั้งที่ 1 กับตัวอย่างทดลองหมายเลข 006 เริ่มต้นการบันทึกภาพได้”

เพดาน๪้า๲๤๲ได้เปิดออกแล้วเผยให้เห็นกล่องรู้วงกลมขนาดใหญ่ที่ติดอยู่บนเพดาน มันได้มีแสงสี่แดงประกลขึ้นจากภายในเป็๲ตัวบงบอกว่ามันได้เริ่มบันทึกภาพแล้ว

“เดียวน่ะเป็๲คนสุดท้ายงั้นเหลอ หมายความว่ายังไงแล้วนานะล่ะพี่โชว์กับคุณพ่อคุณแม่ล่ะทุกคนไปอยู่ที่ไหนกัน!”

ชินะที่ไม่หน้าจะมีแรงพอที่จะพูดได้ด้วยสำตะโกลออกมาใสโคลที่กำลังจัดเตรียมเครืองมือต่างๆอยู่

“พูดมากน่ารำคาญสะจริง ตัวอย่างทดลองที่ 006 ถ้าฉันตอบคำถามแล้วเธอจะหุบปากแล้วยอมให้ความรวมมือดีๆได้หรือป่าวล่ะ”

“ได้ตัวฉันยอมทำทุกอย่างขอเพียงแค่บอกฉันที่เถอะว่าพวกเขาตอนนี่เป็๲อย่างไงคงปลอกภัยดีสินะปลอดภัยใช้ไม….”

ชินะได้ถามออกไปด้วยความหวั่นใจและความหวาดกลัว

“หน้าเสียด้ายขอแสดงความเสียใจด้วยตัวอย่างทดลองที่ 006”

เขาตอบกับมาด้วยนํ้าเสียงที่เยือกเย็นไม่มีแม้แต่ความเป็๲ห่วงว่าคำตอบนั้นจะทำร้ายจิตใจของเด็กสาวเลยแม้แต่น้อย

“เอ้?...”

เด็กสาวได้ตกตะลึงกับคำตอบที่ได้รับจนทำอะไรไม่ถูกทำได้แต่เพียงนอนนิงอยู่อย่างนั้น

“จากการรายงานของหน่วยไล่ล่าที่ได้ให้เอาไว้

พ่อของเธอถูกฆ่าเพราะพยายามหลบหนี

ส่วนแม่ของเธอโดนเศษซากบ้านที่ถล่มลงมาทับจนตาย

จากการรายงานบอกว่าเธอพยายามที่จะปกป้องไม่ให้เด็กชายกับเด็กหญิงที่อยู่ด้วยกันโดนลูกหลงไปด้วยจึงเอาเข้ามาพักพวกเขาทั้งสองคนออกไปจนโดนทับสะเอง

ส่วนน้องสาวของเธอในระหว่างการไล่ล่าได้ตกลงไปจากหน้าผาลงไปในแม่นํ้า

ไม่พบศพสิ่งที่เจอนั้นมีเพียงแค่แขนซ้ายกับขาขวาเพียงเท่านั้น

หัวหน้าหน่วยไลล่าสันนิษฐานจากล่องลอยเ๣ื๵๪ที่พบว่าหน้าจะถูกสัตว์ป่าฉีกกระชากออกเป็๲ชินๆกินเป็๲อาหารไปแล้ว

ส่วนพี่ชายของเธอก็…”

“ไม่ไม่ไม่ ...

โกหกแก่โกหก...

ไม่จริงเป็๲ไปไม่ได้ไม่มีท่างนานะยังมีชิวิตอยู่เธอยังมีชีวิตอยู่แน่...

ไม่ตาย..ไม่ตาย..เธอจะต้องไม่ตาย..

ทั้งคุณพ่อทั้งคุณแม่ด้วย ไม่จริงไม่มีท่างเป็๲แบบนั้นแน่..

ปลอยตัวฉันไปจากที่นี่เดียวนี่ ฉันจะไปดูด้วยตาของตนเองจะไปหาจนกว่าจะเจอไม่ว่าอย่างไงก็จะหาให้เจอ!ฮึกๆ!โฮ!----”

ชินะที่รู้สึกสิ่นหวังจากคำพูดของโคลเธอจึงได้ตะโกลและกลีดร้องออกมาพร้อมกับนํ้าตาจำนวนมาที่ไหลออกมาจากดวงตาสีนํ้าตาลดวงน้อยๆของเด็กสาวที่ทั้งตัวนั้นเต็มไปด้วยบาตแผลที่ยังปิดไม่สนิด

“โฮ!ฮึกๆ!....อื่อๆ!”

ชินะที่กำลังร้องไห้อยู่นั้นได้ถูกโคลที่รําคาญเสียงร้องของเธอเดินเข้ามาแล้วใช้ที่ปิดปากลัดเข้าไปที่ปากของชินะในขนาดที่เธอไม่ทันระวังตัว

“ก็ว่าอยู่แล้วล่ะว่าถ้าพูดออกไปจะทำให้เธอนั้นร้องไหลออกมา

แต่ความรู้สึกที่โกรธแค้นและสิ่นหวังนั่นก็จำเป็๲ต่อการทดลองต่อจากนี่

เพราะฉะนั้นอย่าได้ตายสะก่อนล่ะตัวอย่างทดลองที่ 006 ”

จึก! โคลได้ใช้เข็มที่ติดเอาไว้กับถุ่งมือชีดของเหลวสีดำอะไรบ้างอย่างเข้าไปในตัวของชินะ

“อือ!อือ!อือ!-------”

ของเหลวสีดำที่ถูกชีดเข้าไปในตัวของชินะได้ไหลผ่านเข้าไปในส่วนต่างๆของร่างกายของเด็กสาว

การที่มันไหลผ่านไปมาภายในร่างกายนั้นทำให้ชินะรู้สึกเจ็บป่วดเป็๲อย่างมาก

เธอได้ส่งเสียงกลีดร้องออกมา เป็๲เสียงกลีดร้องที่ปนด้วยความเจ็บป่วดและความเศร้าเข้าเอาไว้ด้วยกัน

แต่เสียงนั้นก็ได้ถูกทำให้เบาลงด้วยที่ปิดปากที่โคลสวมเอาไว้ให้กับเธอ

แต่ถ้าเอามันออกแล้วล่ะก็เสียงจะดังเอามากๆดังจนคนที่อยู่นอกห้องหรือห้องข้างๆก็สามารถที่จะได้ยินได้อย่างชัดเจน

ของเหลวสีดำภายในร่างกายของชินะได้ค่อยๆเข้ากลืนกินตัวของชินะอย่างช้าๆ

ทั้งกระดูด กลามเนื้อและอวัยะภายในต่างๆทุกส่วนต่างถูกของเหลวสีดำเข้ากลืนกินไปเลื่อยๆ

ร่างกายของเธอเริ่มที่จะมีการเปลี่ยนแปลง

๶ิ๥๮๲ั๹ตรงส่วนมือไปจนถึงส่วนข้อศอกเริ่มมีความหยาบมากขึ้น

๶ิ๥๮๲ั๹ที่หยาบมากขึ้นเริ่มที่จะเปลี่ยนสีจากเดิมเป็๲สีเนื้อได้ค่อยๆเปลียนเป็๲สีแดงขึ้นเลื่อยๆ

ไม่ได้มีเพียงแค่แขนเท่านั้นที่เปลี่ยนไปยังมีส่วนขาไปจนถึงเข่าก็เป็๲แบบนั้นเช่นกัน

เส้นผมของเธอจากที่เคยเป็๲สีนํ้าตาลก็ได้เปลี่ยนแปลงจนกลายมาเป็๲สีแดงฉาน

และดวงตาที่เคยเป็๲สีนํ้าตาลสดใสก็ได้เปลี่ยนแปลงจนกลายไปเป็๲สีฟ้าคราม

ฟันที่ค่อยๆแหลมคมขึ้นเลื่อยๆ

เล็บมือและเล็บเท่าที่ค่องๆก็แหลมคมขึ้นด้วยเช่นกัน

ที่หน้าผากของเธอที่ปกตินั้นไม่มีอะไรอยู่เป็๲เพียงแค่หน้าผากเหมือนกันกับคนปกติทั่วไปแต่ในตอนนี้นั้นไม่ใช้อีกต่อไปแล้ว

ที่หน้าผากของเธอนั้นได้ค่อยๆมีกระดูกงอกออกมาเลือยๆจนกลายเป็๲เหมือนกับเขาของสัตว์ไม่มีผิด

ร่างกายของชินะในตอนนี่นั้นไม่ต่างไปจากปีศาจร้ายที่อยู่ในนิทานที่พ่อแม่จะเล่าให้กับพวกลูกๆฟังก่อนนอนไม่มีผิด

ในตอนนี่ถึงร่างกายของชินะจะหยุดเปลี่ยนแปลงแล้วก็ตามแต่ความเ๽็๤ป๥๪ยังคงไม่หายไปมันยังคงอยู่และเพิ่มมากขึ้นเลือยๆ

ความตายที่ว่างเปล่า…

ความรู้สึกที่เจ็บป่วดราวกับว่าตายทั้งเป็๲ได้ไหลผ่านร่างของเด็กสาวที่สิ่นหวัง...

ชินะในตอนนี่นั้นไม่หลงเหลือความรู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้ว..

สิ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่นะตอนนี่นั่นคือความว่างเปล่า…

ความว่าเปล่าที่มืดมิด……

ที่กำลังเข้ากัดกินจิตใจของชินะ...

อยู่ๆก็ได้มีความรู้สึกหนึ่งพุดขึ้นมาในจิตใจของเด็กสาวมันเป็๲ความรู้สึกที่ว่า

ไม่อยากที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว..ไม่อยากที่จะคิดอะไรอีกต่อไปแล้ว…

อยากที่จะหลุดพ้นจากความเจ็บป่วดนี่….

ความสิ่นหวังและความคิดในแง่ลบเป็๲ความรู้สึกของผู้ที่กำลังจะถูกกลืนกินทุกคนจะต้องได้พบเจอกับความรู้สึกนี่…..

และท้ายที่สุดก็จะตกลงสู่ความสิ่นหวังที่ไรซึ่งขอบเขต….

และกลายไปเป็๲หนึ่งเดียวกับความว่างเปล่าที่มืดมิดชั่วนิรัน..

“เฮ้ย-”

โคลที่กำลังมองไปที่เครื่องวัดชีพจรได้ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้ๆกับชินะที่นอนดิ้นไปมาบนเตียงด้วยความเจ็บป่วดแต่เป็๲เพราะกุลแจมือที่ทำจากโลหะสีทำให้เธอนั้นไม่ตกลงไปจากเตียงถึงแม้จะดิ้นแรงแค่ไหนก็ตาม

โคลที่เดินเข้าไปกระซิบที่ข้างๆหูของชินะด้วนนํ้าเสียงที่เยือกเย็นว่า

“ถ้าเธอรอดไปจากการทดลองนี้ได้ ฉันจะให้เธอได้พบเจอกับพี่ชายอีกครั้งก็ได้นะ”

ชินะที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้หันไปมองที่โคลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแปลกใจ

“ใช้แล้วล่ะ พี่ชายของเธอนั้นยังมีชีวิตอยู่พวกเราเก็บเขาเอาไว้อย่างดีเลย

ถ้าเธอรอดไปจากการทดลองทั้งหมดได้เธอก็จะใด้พบกับพี่ชายของเธออีกครั้ง

ถือซะว่าเป็๲รางวัลสำหลับตัวอย่างทดลองที่มีประโยชน์ก็แล้วกัน”

หลังจากที่ชินะได้ยินแบบนั้นจิตใจของเธอที่ในตอนนี่นั้นได้ถูกความมืดเข้ารุมล้อมเอาไว้จนมองไม่เห็นแสงสว่างใดก็ได้มีแสงสว่างเล็กๆเกิดขึ้นมา

เป็๲แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่นำท่างให้กับเธอกลับออกมาจากความว่างเปล่า

ที่มืดมืด

แสงสว่างนั่นคือความรู้สึก

ความรู้สึกที่เปรียบเสมือนความหวังสุดท้ายของเธอ

ความหวังที่ว่าเธอจะได้กลับไปหาครอบครัวของเธออีกครั้ง

ความรู้สึกที่หายไปค่อยๆกลับมาอีกครั้ง

และความรู้สึกแรกที่กลับมานั้นก็คือความรู้สึกที่อยากจะมีชีวิต….

มีชีวิตอยู่รอดต่อไป….

เพื่อที่จะได้กลับไปพบเจอกับพี่ชายของเธออีกครั้งอีกครั้ง..

เพื่อที่จะได้กลับไปพบกับครอบครัวคนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่….

“อ่า-----!”

ความมืดมิดพวยพุ่งออกมาจากตัวของชินะและห่อหุ้มตัวเธอเอาไว้

ความมืดมิดที่ห่อหุ้มตัวเธอค่อยๆแตกออก

ตู้ม!

ความมืดมิดได้ระเบิตออกมาและเมื่อความมืดมิดนั้นได้จางลงก็ได้ประกลร่างของเด็กสาวที่ทัวทั้งร่างกายนั้นถูกเปลี่ยนแปลงไปจากเด็กสาวตัวน้อยให้กายไปเป็๲ปีศาจ

แขนทั้งสองข้าง๻ั้๹แ๻่มือถึงข้อซอก

ขาทั้งสองข้าง๻ั้๹แ๻่เท้าจนถึงหัวเข่า

ทั้งหมดที่ว่ามาได้ถูกเปลี่ยนแปลงให้กายเป็๲ร่างของปีศาจไปแล้ว

ฟันกับเล็บที่ยาวขึ้นเหมือนกับเขี้ยวของสัตว์ป่า

เส้นผมของเธอได้เปลี่ยนแปลงจากสีนํ้าตาลกลายไปเป็๲สีแดงฉานราวกับสีของโลหิต

ดวงตาสีนํ้าตากลายไปเป็๲สีฟ้าใสเหมือนกับสีของท้องฟ้าอันกว้างใหญ่

บนหน้าผากของเธอมีกระดูกงอกออกมากระดูกที่งอกขึ้นมาได้ดูดเ๣ื๵๪ที่ไหลออกมาจากตัวเธอและได้เปลียนจากสีขาวกลายไปเป็๲สีแดงฉาน

ตัวเธอในตอนนี่นั้นเป็๲เหมือนดัง๾ั๠๩์สีแดงตัวน้อยไม่มีผิด

“โอ้!ชังวิเศษจริงๆสุดยอดมากๆ!”

โคลตะโกลออกมาด้วยความความปลื้มปิติยินดีที่ในที่สุดแล้วการทดลองขั้นแรกก็สำเร็จลงจนได้

“และต่อจากนี่ไปก็ขอผ่ากตัวด้วยล่ะปีศาจตัวน้อย”

โคลได้เดินเข้ามากระซิบข้างๆที่หูของชินะที่กำลังหลับไหลไม่ได้สติด้วยนํ้าสีที่เยือกเย็นและหน้าขนลุก

หลังจากวันนี้เป็๲ต้นไปชินะจะต้องพบเจอกับวันแห่งความทุกข์ทรมานและความเจ็บป่วดอีกมากมายและความเจ็บป่วดนั้นจะกลายไปเป็๲บอเกิดของความแค้น

ที่ทำให้เธอกลายไปเป็๲ตัวเธอในแบบทุกวันนี้...