ตอนที่6
หลังจากฝึกศาสตร์แห่งจักรวาลนิลกาฬก็ค่อยๆลืมตาขึ้น แต่เมื่อเขาลืมตากับพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในจิตอีกต่อไปแล้ว
“ที่นี้ที่ไหน”
“นิล เ้าพื้นแล้ว ไหนเ้าเป็ยังไงบ้าง ยังเจ็บแผลอยู่ไหม ปวดตรงไหนหรือเปล่า แล้วตอนนี้เ้าหิวไหม” หลินยื่นหน้าจ้องมองนิลกาฬด้วยความเป็ห่วง
“ถามมาเป็ชุดแบบนี้คิดว่าผมจะตอบทั้งหมดได้ไหมเนี่ย ว่าแต่ใกล้ไปแล้วนะหลิน”
เมื่อหลินรู้สึกตัวว่าหน้าของพวกเขานั้นใกล้กันมาก หลินหันหน้าหนีด้วยความอายทันที หน้าของหลินตอนนี้แดงไปจนถึงใบหูแล้ว
“อะแฮ่ม!!”
เมื่อได้ยินเสียงลุงชางอะแฮ่มนิลกาฬและหลินก็รู้ตัวทันที่ว่ายังมีใครอีกคนอยู่ในห้องแห่งนี้
“ลุงชาง ท่านเป็ยังไงบ้าง” นิลกาฬถามด้วยความเป็ห่วง
“เ้าไม่ต้องมาสนคนแก่อย่างข้าหรอก ข้ามันหนังเหนียวตายยาก ว่าแต่เองเหอะเป็ยังไงบ้าง จากที่ข้าดูอาการของเ้าสาหัสเลยทีเดียว ข้ายังคิดอยู่ว่าเ้าไม่หน้าจะพื้นขึ้นมาเร็วๆนี้ เห็นเ้าพื้นได้เร็วขนาดนี้ข้าละใจริงๆ”
“ผมสลบไปนานเท่าไรหรอครับลุงชาง”
“อา..”
“7วัน เ้าสลบไปตั้ง7วัน นิลข้าเป็ห่วงเ้ามากๆเลย ข้าคิดว่าเ้าจะไม่พื้นขึ้นมาสะแล้ว ข..ข้ายิ่งมีเ้าเป็เพื่อสนิทเพียงคนเดียว ข..ข้า..”
“อะแฮ่ม!! ข้าก็ไม่อยากจะขัดอะไรหรอกนะ แต่ข้าเองก็ไม่อยากถามเ้ามากหรอกนะนิล ข้าอยากรู้จริงๆว่าเ้าเป็ใคร มาจากไหน ทำไมถึงได้มาอยู่หมู่บ้านที่กันดาลและห่างใกล้ขนาดนี้ มอนสเตอร์ก็มีแต่ระดับสามัญ ทรัพยากรในการฝึกก็หาได้ยาก ข้าอยากรู้เหตุทั้งหมด เ้าพอจะบอกข้าได้ไหม”
หลังจากที่ลุงชางถามคำถามมานั้น นิลกาฬคิดหนักเลยที่เดียว ว่าจะตอบไปยังไงดีจะบอกความจริงเลยไหม หรือว่าจะโกหกไปดี
“บอกข้าและท่านพ่อมาเถอะนะนิล ข้าเองก็อยากรู้ว่าเ้าเป็ใครมาจากไหน”
ยิ่งหลินถามเขาเื่นี้ยิ่งทำให้นิลกาฬคิดหนักเข้าไปใหญ่ เข้าคิดว่าหลังจากบอกความจริงไปเขาจะออกจากหมู่บ้าน จากเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเหมือนว่าต้นเหตุทั้งหมดเกิดมาจากเขา ถ้าเขาไม่ไปใกล้ๆบริเวณป่ามรณะและไปเจอหมาป่าทมิฬเขี้ยวเงิน เื่ทั้งหมดนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น
“ค..คือ ข้า..”
ลุงชางเห็นนิลกาฬอัมๆ อึงๆ เลยคิดว่านิลกาฬจะต้องรู้สึกผิดกับเื่นี้เป็แน่
“เล่ามาเถอะ ทุกคนในหมู่บ้านนี้ไม่มีโทษเ้าหรอก มีแต่ทุกคนจะขอบใจเ้าที่ช่วยชีวิตพวกเข้าเอาไว้”
“แต่ว่า..” นิลกาฬพยายามจะพูดบางอย่างแต่
“ถ้าเ้าไม่อยากเล่าก็ไม่เป็ไร แสดงว่าเื่ของเ้าคงจะไม่สามารถบอกใครได้สินะ”
“คือว่ามันไม่ใช่แบบนั้นครับลุงชาง เื่ของข้านั้นไม่เท่าไรหรอก ต..แต่ว่าพวกชาวบ้านเขา” นิลกาฬก้มหน้าพร้อมกับรู้สึกผิดที่ตนเองปกปิดพลังเอาไว้
ถ้าเขาต่อสู้กับหมาป่าั้แ่ทีแรกเื่แบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น
“เ้าไม่ต้องรู้สึกผิดไปหรอกนิล ต่อให้เ้าไม่ไปเจอพวกหมาป่าทมิฬ ยังไงๆพวกมันก็ต้องมาล่าพวกเราอยู่ดี ทำไมนะหรอก็เพราะมันจะมาล่าพวกมนุษย์ทุกๆ 4ปียังไงละ นี้ก็พึ่งผ่านมาเพียง 3ปีเอง ข้ายังสงสัยอยู่เลยว่าทำไมพวกมันถึงออกมาล่ามนุษย์เร็วกว่าทุกครั้ง”
“แต่ว่า..”
“ไม่ต้องแต่ว่าอะไรทั้งนั้น คิดเสียว่าเื่ทั้งนี้มันไม่ใช่ความผิดของเ้าก็แล้วกัน อย่าพยายามโทษตัวเองไปเลย ทำใจยอมรับมันสะ ถ้าเ้ายังรู้สึกผิดบาปกับมันก็ไปขอโทษชาวบ้านที่เหลือทั้งหมดสะ เ้าจะได้รู้ว่าพวกชาวบ้านรู้สึกอย่างไร”
“เื่นั้นข้าเองก็คิดที่จะทำอยู่แล้ว ส่วนเื่ที่ว่าข้าเป็ใครมาจากไหนนั้น ข้าก็อยากจะบอกทุกคนอยู่เหมือนกัน แต่เพราะข้ากลัวว่าถ้าข้าพูดออกไปแล้วทุกคนจะหาว่าข้าเป็บ้าเนี่ยสิ”
“ทำไมทุกคนจะต้องว่าเองบ้าด้วยละนิล” ลุงชางถามด้วยความสงสัย
“เพราะว่าข้าไม่ได้เกิดมาบนก็อตโทเปียนะสิ ข้ามาจากอีกโลกนึง”
“จ..เ้าว่ายังไงนะ”
“ข้าไม่ใช่คนของโลกนี้”
“ง..งั้นเ้าก็ถูกอัญเชิญมาที่ก็อตโทเปียสินะ”
“ครับ”
“คือยังไงหรอท่านพ่อ ที่ว่านิลถูกอัญเชิญมานะ” หลินก็สงสัยด้วยเช่นกัน
“ในคำภีร์ที่พ่ออ่านเจอตอนยังเรียนอยู่โรงเรียนทหาร มันเป็คำภีร์เก่าแก่เล่นนึงที่คนไม่ค่อยสนใจอ่านกัน พ่อแค่อยากรู้ว่าเนื้อหาข้างในมันเป็ยังไงกัน หลังจากที่พ่ออ่าน พ่อเองก็ยังคิดอยู่เลยว่ามันเป็เื่เพ้อฝัน ในคำภีร์เขียนถึงประสบการณ์ชีวิตที่ผู้แต่ง เขาบอกว่าตัวเองเป็คนมาจากอีกโลกหนึ่ง ซึ่งเขาไม่ได้เกิดที่ก็อตโทเปีย แต่เขาได้ถูกอัญเชิญมาที่ก็อตโทเปียั้แ่เขาอายุได้ 8 ปี และใช้ชีวิตอย่างยากลำบากจนตัวเองได้เป็ 1 ใน 12 นักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของก็อตโทเปียเขต4 แล้วเป็กลุ่มแรกที่ได้เข้าไปในก็อตโทเปียเขต5 หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้กลับออกมาอีกเลย คำภีร์เล่มนั้นเขาเขียนเอาไว้ก่อนที่เขาจะเข้าไปในก็อตโทเปียเขต5”
“เื่นี้เป็เื่จริงหรอท่านพ่อ” หลินถามด้วยความตื่นเต้น
“พ่อเองก็ไม่รู้เช่นกัน เพราะมันเป็เื่ราวั้แ่ 15000 ปี ก่อน พ่อเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเื่จริงหรือเปล่า ถ้านิลบอกว่ามาจากต่างโลกก็แสดงว่า ที่เขาเขียนในคำภีร์มานั้นอาจจะเป็เื่จริง” ลุงชางเองก็ตื่นเต้นเช่นกัน
เนื่องจากลุงชางเองก็ไม่เคยเจอเื่ที่น่าอัศจรรย์ขนาดนี้มาก่อน
“เออ ว่าแต่พวกท่านจะเชื่อข้าหรือลุงชาง หลิน”
“ข้าเชื่อสิเพราะคำภีร์บอกข้าว่า พวกที่ถูกอัญเชิญมามักจะมีพลังที่แปลกประหลาด ซึ่งเ้าเองก็มีพลังที่แปลกประหลาดเช่นกัน สมัยที่ข้าเรียนอยู่โรงเรียนทหารในบรรดาวิชาและทักษะต่างๆ ข้าอ่านมาทุกวิชาแล้ว แต่ไม่เคยเจอวิชาไหนที่มันคล้ายกับเ้าเลย แสดงว่าพลังที่เ้าใช้นั้นไม่ได้มีต้นกำเนิดมาจากก็อตโทเปีย”
“โอ้วววว ว๊าว~ จริงหรือเปล่านิลที่ว่าวิชาที่เ้าใช้ไม่ได้มาจากก็อตโทเปีย”
เื่ทั้งหมดที่ลุงชางเล่ามายิ่งทำให้หลินอยากรู้อยากเห็นเขาไปอีก
“ในเมื่อเื่มาถึงขนาดนี้แล้ว ข้าก็จะบอกความจริงให้ฟัง ตัวข้านั้นจริงๆแล้วมาจากอีกโลกนึง ข้าถูกพามาที่นี้ แล้วก็มีเสียงในหัวบอกข้าว่า “โลกของพวกเ้าได้จบสิ้นแล้ว ข้าได้นำพวกเ้ายังก็อตโทเปีย จงใช้ชีวิตที่2ที่ข้ามอบให้พวกเ้าตามหาเส้นทางชีวิต และจงมีชีวิตรอดต่อไปส่ะ” เมื่อข้าลืมตาขึ้นมาข้าก็พบว่าตัวข้าอยู่ในป่าใกล้ๆหมู่บ้านแล้ว และข้าก็มาเจอท่าน ลุงชาง เื่ของข้าก็มีเพียงเท่านี้ ในเมื่อเื่มันเป็แบบนี้แล้ว ข้าจะไปขอโทษชาวบ้านทั้งหมด และออกจากหมู่บ้านแห่งนี้”
““เออออ๋!!””
“ท..ทำไมละนิล ทำไมเ้าต้องออกจากหมู่บ้านด้วย” หลินถาม
“ข้าต้องขอโทษด้วยนะหลิน ข้ามีความคิดที่จะออกเดินทางมาก่อนหน้านี้แล้วแต่ข้ายังหาจังหวะที่เหมาะสมไม่ได้ และข้าคิดว่าตอนนี้เป็โอกาศที่ข้าจะเดินทางออกจากหมู่บ้านนี้แล้ว ข้าต้องขอโทษด้วยนะหลิน ข้าได้ตัดสินใจแล้ว มันเป็ทางที่ข้าได้เลือกที่จะเดินแล้ว”
“แต่ว่า..” ลุงชางมาจับที่ไหล่ของหลิน
“หลินหลิน นิลได้ตัดสินใจแล้ว อย่าได้ไปขวางทางเดินของลูกผู้ชายเลย ลูกเป็ผู้หญิงลูกก็ควรเคารพในการตัวสินใจของลูกผู้ชายเขา ในเมื่อนิล้าจะเดินหน้าต่อไปลูกอยากขวางทางของเขาไว้อย่างงั้นหรือ”
“ข้าก็ดีใจที่นิลตัดสินใจเลือกทางเดินของตัวเอง ต..แต่ว่าถ้าจะให้ข้าต้องอยู่คนเดียวแล้วละก็ข้าคงจะเสียใจเพราะข้าเองก็มีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว”
หลินเข้าไปกอดลุงชางพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย
“ใจเย็นๆก่อนนะลูกพ่อ พ่อเองก็เข้าใจว่าลูกจะต้องเสียใจแค่ไหน แต่ไหนลูกเคยบอกพ่อว่าลูกจะไม่เอาแต่ใจไง พ่อมีข้อเสนอดีๆให้กะบลูก ลูกสนใจไหมหลินหลิน”
“อืม หนูสนใจว่าแต่หนูต้องทำยังไง” หลินสงสัย
“เื่นี้ไม่ยากเลยแค่ลูกจะต้องฝึกวิชาของพ่อแล้วของแม่ให้สำเร็จก่อนพ่อถึงจะอนุญาตให้ลูกเดินทางไปกับนิลได้ ตกลงไหม”
“ค่ะหนู ตกลง”
“ดีมากลูกพ่อ ส่วนแกก็ต้องดูแลลูกสาวข้าดีๆละนิล ถ้าลูกสาวสุดที่รักของข้าเป็อะไรไปละก็ แกไม่ได้ตายดีแน่นิล” ลุงชางปล่อยจิตสังหารอย่างรุนแรงออกมาใส่นิลกาฬ เป็การขู่นิลกาฬว่าถ้าไม่ดูแลลูกสาวของข้าดีๆแกตาย
“ค..ครับ ผมจะดูแลหลินอย่างดีเลยครับ” นิลกาฬตอบกลับด้วยความหนักแน่ แต่หารู้ไม่ว่า หลินนั้นเขินหน้าแดงไปจนถึงใบหูแล้ว
“ดีมาก หลินตามพ่อมาที่ห้อง พ่อมีอะไรจะให้ลูก” หลังพูดเสร็จลุงชางก็เดินอดกจากห้องของนิลกาฬแล้วเข้าห้องของตัวเองไป
“เดียวข้ามานะนิล นอนพักผ่อนไปก่อนละ”
“อืม” หลังจากที่หลินพูดจบก็ตามลุงชางไปที่ห้องของลุงชาง
“นอนพักต่อสักหน่อยละกัน” เมื่อนิลกาฬหลับตาลง ก็ได้นอนทำสมาธินึกถึงศาสตร์แห่งจักรวาลเพื่อฝึกฝนไปในตัว และจะได้เข้าใจและรวบรวมพลังจักรวาลมาไว้ในร่างกายเพิ่มมากขึ้น
“ท่านพ่อ ท่านมีอะไรจะให้ข้ายังงั้นหรือ”
“พ่อว่ามันถึงเวลาอันสมควรแล้วที่พ่อจะมอบสิ่งเหล่านี้ให้แก่ลูก นี้คือลูกแก้วแก่นแท้พลังธาตุของแม่ลูก ก่อนตายแม่ของลูกได้ใช้วิชาบางอย่างเพื่อผนึกพลังทั้งหมดของตัวเองเปลี่ยนเป็ลูกแก้วแก่นแท้ธาตุอันนี้ เพื่อให้ลูกได้สืบทอดพลังทั้งหมดต่อจากแม่ของลูก จริงๆแล้วแม่อยากให้ลูกใช้ชีวิตอย่างสงบสุขธรรมดา แต่ถ้าลูกเลือกที่จะเป็ผู้ฝึกตน แม่ของลูกก็ขอให้พ่อมอบลูกแก้วแก่นแท้ธาตุ และก็แหวนมิติให้แก่ลูก ในแหนวมิตินั้นจะมีวิชาลับแม่ของลูก ลูกแก้วธาตุต่างๆ สมบัติ อาวุธ ผลึกิญญามอนสเตอร์ และก็เงินรวมอยู่ด้วย ลูกแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจกับทางเดินที่ลูกได้เลือกแล้ว” ลุงชางถามเพื่อความมั่นใจ
“ค่ะท่านพ่อ ข้าได้ตัดสินใจที่จะเป็ผู้ฝึกตนแล้ว” หลินตอบอย่างมั่นใจ
“การเป็ผู้ฝึกตนมันไม่ใช้เื่ง่ายๆ ลูกจะต้องประสบพบเจอกับสถานการณ์เสี่ยงตายต่างๆ ลูกแน่ใจนะ”
“ข้าแน่ใจท่านพ่อ”
“งั้นเ้าก็กินยาร่างจักรพรรดิ เพื่อขยายเส้นลมปราณและเสริมกล้ามเน้อของเ้าเสียก่อน นี่คือยาร่างจักรพรรดิ หลังจากที่ลูกกินยาเม็ดนี้เข้าไปแล้ว มันจะเ็ปเป็อย่างมากแต่ในความเ็ปนั้น ร่างกลายของลูกก็จะแข็งแกร่งขึ้นเลื่อยๆเช่นกัน ลูกจะต้องผ่านความเ็ปนี้ไปให้ได้สะก่อน ถึงจะสามารถดูดซับลูกแก้วแก่นแท้ธาตุของแม่ลูกได้พร้อมหรือยัง”
“อืม ข้าพรัอมแล้วท่านพ่อ”
2K
