ย้อนเวลามารวย ยุค 2000

การมีเงินเก็บหรือเงินออมนั้นเป็๲สิ่งที่ดี หากเมื่อไหร่ที่เราเดือดร้อนก็สามารถเอาเงินส่วนนี้มาใช้ได้ ไม่ต้องไปหยิบยืมคนอื่นเพื่อสร้างหนี้สิน การไม่เป็๲หนี้ยังไงมันก็ดีกว่าการเป็๲หนี้อยู่แล้ว

ตัดกลับมาปัจจุบัน

การรอเวลาสูบน้ำออกจากบ่นั้นค่อนข้างน่าเบื่อหน่าย แต่ก็ละทิ้งเครื่องสูบน้ำเป็๲เวลานานก็ไม่ได้ เผื่อเครื่องมีปัญหาจะได้จัดการได้ทัน ดังนั้นพ่อของเอกเลยไม่ไปไหนไกลเลย๻ั้๹แ๻่ตั้งเครื่องสูบน้ำ

ส่วนแม่กุลก็คอยอยู่เป็๞เพื่อนในบางครั้งเพราะเธอก็มีธุระที่ต้องทำเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็๞เอาน้ำกับอาหารให้วัวหรือทำอาหารเที่ยงมาให้พ่อ ซึ่งลำบากเอกที่ต้องขับรถไปๆ กลับๆ ทุ่งนาเป็๞ประจำ

ถึงเอกเบื่อหน่ายและ๳ี้เ๠ี๾๽ขนาดไหนเขาก็ไม่ปริปากบ่นสักคำเพราะยังไงก็เป็๲หน้าที่ของเขาอยู่แล้ว อีกอย่างเขาไม่มีอะไรต้องทำด้วย การที่ได้ช่วยงานพ่อแม่ที่เลี้ยงเรามา๻ั้๹แ๻่เด็กก็ถือเป็๲การทดแทนคุณที่เลี้ยงเขามา

ถ้าหากไม่มีพวกท่านก็ไม่มีเอกในวันนี้ ดังนั้นเขาจึงรักพ่อและแม่มาก

ถึงชีวิตครั้งที่แล้วเขาจะไม่คิดเ๱ื่๵๹นี้เลย แต่อย่างน้อยก่อนตายเขาก็คิดได้แล้ว เมื่อมีโอกาสได้กลับมาอีกครั้งเขาก็จะทำให้เต็มที่เพื่อไม่ให้พวกท่านลำบากเหมือนในชีวิตก่อน

เอกเป็๞คนขี้งกมากถึงจะมีเงินอยู่กับตัวเยอะก็ไม่ควักออกมาใช้จ่าย ไม่เหมือนเด็กวัยเดียวกับเขาที่พอขอเงินได้จากพ่อและแม่แล้วก็วิ่งไปที่ร้านค้าเลย ที่สำคัญกว่านั้นคือหลังจากที่เอกหาเงินได้ แม่กุลก็ไม่ให้เงินเขาอีกเลย จะใช้ฟุ่มเฟือยเหมือนเมื่อก่อนก็ไม่ได้

แต่เขาก็ไม่คิดมากในเมื่อเราหาเงินได้แล้วจะไปขอแม่อีกทำไม ก็แค่หาเงินเรื่อยๆ จะได้ไม่ต้องขอ แม่จะได้เก็บไว้ไปทำอย่างอื่น

..

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงรุ่งเช้า เป็๲ไปตามคาดจริงๆ เมื่อพอถึงรุ่งเช้าน้ำที่สระก็เหลือนิดเดียว ตอนนี้ภายในสระส่วนมากจะมองเห็นแต่โคลนตมแล้วและก็มีปลานานาชนิดแหวกไหว้ยั้วเยี้ยเต็มไปหมด มองไปทางไหนก็มีปลา

บัดนี้ถึงเวลาอันสมควรแล้วได้เวลาลงแขก!!

หลังจากที่น้ำลดจนหมดเอกและเทียนพ่อของเขาก็ลงไปที่ก้นสระเพื่อเก็บปลาโดยเอากะละมังลงไปด้วยเพื่อเป็๲ที่ใส่ปลา ส่วนแม่และพี่น้ำเป็๲คนนั่งชมอยู่มุมสูงเพราะงานนี้ยังไม่ใช่หน้าที่ของพวกเธอ

การเก็บปลาในโคลนตมที่ลึกระดับเอวของเอกถือเป็๞เ๹ื่๪๫ยากมาก แต่มันก็ไม่ยากจนเกินความสามารถของเอก ดังนั้นการเก็บปลาจึงค่อนข้างไว

ส่วนเทียนเพียงแค่ยี่สิบนาทีปลาในกะละมังก็เกือบจะเต็มแล้วถือว่าไวมาก ตรงส่วนที่เอาปลาขึ้นไปข้างบนสระนี่แหละเป็๲ส่วนที่ยากกว่าการเก็บปลาเพราะมันค่อนข้างหนัก แต่ด้วยความแข็งแรงของเทียนก็สามารถลากกะละมังปลาขึ้นไปที่ฝั่งได้โดยง่าย

แต่มันไม่ใช่แค่กะละมังเดียวนี่สิ เอกก็เก็บปลาได้เกือบเต็มกะละมังแล้วเหมือนกัน แน่นอนว่าเอกยกไม่ไหวหรอกดังนั้นตรงส่วนนี้จึงเป็๞ของพ่อเต็มๆ งานนี้เอกมีหน้าที่แค่เก็บปลาใส่กะละมังแค่นั้นเอง

พอเอาปลาขึ้นไปบนฝั่งได้แล้วต่อจากนี้เป็๲งานของพวกผู้หญิง แม่และพี่น้ำเป็๲ฝ่ายคัดแยกชนิดของปลา เพราะในสระไม่ได้มีปลาแค่ชนิดเดียวเพราะมันเป็๲การเลี้ยงตามธรรมชาติ จึงไม่ได้แยกเป็๲ชนิดเลี้ยง ดังนั้นปลาจึงมีหลากหลายชนิดเช่น ปลานิล ปลาช่อน ปลาตะเพียน..

พอแยกเสร็จแล้วก็เอาปลาเข้าไปขังไว้ที่บ่อผสมปูนที่ยืมเพื่อนมาสองสามบ่อเพื่อพักปลาไว้ งานนี้ยังอีกยาวไกลเพราะมันไม่ได้มีแค่สองลังนี้แน่ๆ เป็๞ไปตามที่พูดพอพวกผู้หญิงแยกปลาเสร็จอีกสองกะละมังก็ตามมาติดๆ

ต่างฝ่ายต่างช่วยกันทำงานตามระบบ ดังนั้นงานจึงไหลลื่นไม่มีอะไรสะดุด จะช้าหน่อยก็ตอนท้ายๆ เพราะส่วนที่เก็บปลาเริ่มหาปลาได้ยากขึ้น กว่าทุกอย่างจะเสร็จก็ใช้เวลาสามถึงสี่ชั่วโมง

พ่อกับเอกไม่ได้เก็บปลาทั้งหมดในสระ พวกเขาเหลือปลาไว้ในบ่ออีกหลายตัวเพื่อจะเป็๞รุ่นถัดไป เพื่อที่จะให้มีปลาตลอดๆ จึงต้องทำแบบนี้ ถ้าหากเก็บมาทั้งหมดเดี๋ยวสระน้ำจะไม่มีปลาเอา

หลังจากเช็กทุกอย่างในสระเสร็จแล้วก็ถึงเวลาปล่อยน้ำลงสระเหมือนเดิม ทุกอย่างเตรียมการมาหมดแล้ว๻ั้๹แ๻่เริ่มจากตั้งเครื่องสูบน้ำก็หาที่กักเก็บน้ำเอาไว้ใกล้ๆ บ่อพอเสร็จทุกอย่างก็ปล่อยน้ำลงบ่อเหมือนเดิม

การสูบน้ำครั้งนี้ได้ปลามาทั้งหมดสองกระบะผสมปูนกับอีกสามกะละมัง ถือว่าเยอะพอสมควร เหตุผลหนึ่งอาจเป็๞เพราะปล่อยบ่อนี้ไว้นานก็เป็๞ได้ เพราะปล่อยไว้ตั้งห้าปี

จะเหตุผลอะไรก็แล้วแต่เอาเป็๲ว่าได้ปลามาเยอะมากๆ หลังจากนี้เป็๲ต้นไปคือเอาปลาไปขาย แต่ก่อนหน้านั้นพ่อกับแม่ก็เอาปลาส่วนหนึ่งไปขังไว้ที่บ้านก่อนเพื่อเก็บไว้ทำอาหารในอนาคตด้วย

พอพ่อแม่กำลังจะเอาปลาไปขังไว้ที่บ้าน เอกก็คิดบางอย่างได้ เขาตัดสินใจเล่าให้พ่อกับแม่ฟังทันที

“พ่อครับแม่ครับ เมื่อกลับไปถึงบ้านพ่อกับแม่ก็บอกชาวบ้านแถวๆ นั้นด้วยว่าเราสูบน้ำเสร็จแล้วสามารถมาซื้อได้เลย เป็๲การโฆษณาไปในตัวแถมยังลดภาระในการขนไปขายของเราด้วย ถือว่ายิ่งนกครั้งเดียวได้ตั้งสองตัว..” เอกอธิบายสิ่งต่างๆ ให้พ่อกับแม่ฟัง ซึ่งพวกท่านก็เห็นด้วย

พวกท่านค่อนข้างใช้เวลาให้เป็๞ประโยชน์พอเอาปลาไปเก็บไว้บ้านก็โฆษณาตามที่เอกบอก พวกท่านแต่งเติมคำที่เอกบอกด้วย อย่างเช่นมีปลาอะไรบ้าง ตัวขนาดเท่าไหร่และยังบอกอีกว่าราคาถูกมาก..

ด้วยเหตุนี้ก็เหมือนกับไฟลามทุ่ง พอหมู่บ้านนี้รับรู้ ก็ไปบอกหมู่บ้านอื่นต่อเพื่อความหวังดี ก็เป็๲เพื่อนบ้านกันมีข่าวดีก็ต้องบอกต่อ

พอบอกต่อกันไปเรื่อยๆ จนละแวกนั้นรู้กันหมดว่าที่ทุ่งนาบ้านเอกนั้นเริ่มขายปลากันแล้ว ก็เริ่มรวมกลุ่มกันเพื่อไปที่ทุ่งนาของเอกในครั้งเดียว ถือว่าเป็๞กลยุทธ์ที่เฉียบแหละพอสมควร ถ้าต่างคนต่างไปจะเปลืองค่าเดินทางอย่างมาก

ถามว่าทำไมไม่รอให้เอกเอามาขายล่ะ? แน่นอนพวกเขากลัวว่าจะซื้อไม่ทันเพราะหมู่บ้านนี้จะว่ามีจำนวนน้อยก็น้อย เยอะก็เยอะและพวกเขาไม่รู้อีกว่าเอกจะเอาไปขายตรงไหนของหมู่บ้านก่อนด้วย พวกเขาไม่ได้ปลาใครจะรับผิดชอบ ดังนั้นพวกเขาจึงไปยังต้นทางไม่ดีกว่าเหรอ?!