“น้ำบอกให้พวกเราออกไปรอที่รถกันเลยพอดีคนที่ห้องน้ำเยอะ น้ำบอกว่าทำธุระเสร็จแล้วจะรีบตามไปที่รถ”เสียงของหนึ่งดังขึ้นขัดการสนทนาของเราทั้งคู่เหมือนว่าผมจะหมดโอกาสคุยกับเธอซะแล้ว
“น้องกลับก่อนนะ แดนจะได้มีเวลาคุยกับคนอื่น”เธอยิ้มให้ผม ก่อนจะส่งสายตามองไปยังโต๊ะฝั่งตรงข้ามเธอไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจเมื่อรู้ว่ามีคนอื่นสนใจผมอยู่อีกทั้งยังบอกให้ผมคุยกับคนอื่นได้อีก เป็ผู้หญิงที่แปลกมากจริงๆ
“เห็นด้วยหรอ”ผมมองหน้าเธออย่างประเมินอยากรู้ว่าเธอจะแสดงสีหน้ายังไงโกรธหรือเปล่าที่มีผู้หญิงคนอื่นให้ความสนใจผมในขณะที่เธอยังนั่งอยู่กับผมด้วยกันตรงนี้
“เห็นสิ เห็นั้แ่เดินเข้ามาแล้วเค้าดูสนใจแดนมากเลยนะ” เธอตอบคำถามผมนิ่งมากๆเหมือนไม่รู้สึกอะไรที่มีคนให้ความสนใจผม ปกติพวกผู้หญิงจะหวงของไม่ใช่หรือไงอย่างบัดดี้ไอ้ดินผมก็เห็นว่าเธอเชิดใส่มันทันทีที่มันบอกว่าจะไปคุยกับสาวโต๊ะนั้นแต่น้องกลับต่างออกไป เธอไม่ได้แสดงออกว่าหวงผมเลยสักนิดหรือผมจะเข้าใจผิดเธอคงจะไม่ได้ชอบผมจริงๆ
“ไม่โกรธหรอที่มีคนมาสนใจเราแบบนี้”ผมยังคงมองหน้าเธออย่างสงสัย อยากรู้จริงๆ ว่าเธอพูดจริงหรือเปล่า
“ทำไมจะต้องโกรธ เราไม่ได้เป็แฟนกันซะหน่อย”เธอจ้องหน้าผมกลับพร้อมกับส่งยิ้มให้ แต่ครั้งนี้ตาเธอไม่ยิ้มด้วยเลยและผมก็ไม่เห็นลักยิ้มใต้ตาคู่นั้นโอเคผมจะพยายามเข้าใจว่าเธอไม่ได้โกรธเพราะผมไม่ใช่แฟนเธอ เธอพูดถูกผมควรไปส่งเธอแล้วกลับมาคุยกับสาวโต๊ะนี้สักที
“เดี๋ยวเราเดินไปส่งที่รถ” ผมจับมือเธอให้ลุกเดินออกมาด้วยกันแต่ยังไปได้ไม่ไกลก็ได้ยินเสียงคนเอะอะโวยวายเมื่อมองไปก็เห็นว่าเป็ไอ้ดินที่กำลังมีเื่อยู่ตรงนั้น
“คนทะเลาะกันหรอแดน” น้องขยับเข้ามากอดแขนผมไว้แน่นเธอดูใเอามากๆ
“เหมือนจะเป็ไอ้ดินน่ะน้องรอเราที่โต๊ะก่อนได้ไหมเราขอไปดูเพื่อนก่อน” ผมพาเธอกลับมาที่โต๊ะเดิมของเราอยากให้เธอรอตรงนี้เพราะถ้าผมพาเธอไปด้วยแล้วยังไม่มีใครมาระงับเหตุเธออาจจะถูกลูกหลงเอาได้
“ไม่ น้องจะไปกับแดน”เธอยังคงกอดแขนผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“มันอันตราย น้องรอตรงนี้ดีกว่า”ผมอ้างเหตุผลเื่ความปลอดภัยของเธอ
“ไม่ น้องจะไปด้วย ถ้าแดนถูกลูกหลงจะทำยังไงน้องเป็ห่วง เราไปดูดินด้วยกันเถอะนะ น้องไม่อยากรออยู่ตรงนี้คนเดียว”เธอยังคงยึดแขนของผมไว้ไม่ยอมปล่อยและยืนยันว่าจะต้องไปด้วยให้ได้
“อยู่ใกล้เราไว้ อย่าออกห่างเด็ดขาด”ผมกำชับเธอให้อยู่ใกล้ผมไว้ ถ้ามีอะไรผมจะได้ดูแลเธอได้
“อื้ม” เธอพยักหน้ารับคำผมผมจับมือเธอเดินมาที่จุดเกิดเหตุก็เห็นไอ้ดินกับน้ำเดินตามพนักงานรักษาความปลอดภัยเข้าไปในห้องของเ้าของคลับเราเลยเดินตามไปและหยุดรอที่หน้าห้อง
“ไอ้ดินมีเื่ ตอนนี้อยู่ในห้องเ้าของคลับ”ผมกดโทรศัพท์หาไอ้เดียวเพื่อบอกสถานการณ์ให้เพื่อนรู้
(เดี๋ยวพวกกูเข้าไป)ไม่นานไอ้เดียวกับไอ้ดิฟก็พาบัดดี้มันมาถึง
“มันมีเื่กับใครวะ” ไอ้ดิฟถามผมทันทีที่มาถึง
“กูไม่รู้มาไม่ทันเหมือนกันมันเข้าไปข้างในก่อนที่กูจะมาถึง” ทุกคนมีสีหน้ากังวลน้องเดินไปจับมือกับเพื่อนๆ ของเธอสีหน้าของพวกเธอดูกังวลมาก
“แล้วน้ำล่ะ น้ำอยู่ไหน” หนึ่งถามหาเพื่อนอย่างร้อนใจ
“น้ำอยู่กับไอ้ดินตอนที่เกิดเหตุ” ผมตอบเธอแค่นั้น
“น้ำาเ็หรือเปล่า” นุ่มนิ่มถามขึ้นมาอย่างร้อนใจผมเข้าใจความรู้สึกพวกเธอ เพราะผมเองก็ร้อนใจเหมือนกันถึงจะมองเห็นไม่ถนัดนักแต่ก็เห็นว่าเพื่อนผมไม่ได้รับาเ็
“เรามองเห็นไม่ชัดเท่าไหร่ แต่คิดว่าไม่น่าจะาเ็ไอ้ดินคงไม่ปล่อยให้น้ำเป็อะไรหรอก อย่ากังวลไปเลย” ผมปลอบใจเพื่อนของน้องพวกเธอดูจะเป็ห่วงเพื่อนมากจริงๆ เรารออยู่สักพักไอ้ดินกับน้ำก็เดินออกมาเล่าให้ฟังว่ามีเื่กับคนเมาที่มาฉุดน้ำ ผมมองสภาพเพื่อนก็เห็นว่าไม่ได้าเ็อะไรแต่น้ำน่าจะมีอาการาเ็ที่แขน ไอ้ดินจึงไม่ยอมให้เธอกลับพร้อมเพื่อนพวกผมเลยตกลงกันว่าจะไปส่งพวกเธอเอง
“กลับกันเถอะน้อง เดี๋ยวเราไปส่ง”ผมจับมือน้องให้เดินตามเพื่อนๆ ออกมาข้างนอก
“น้ำต้องใมากแน่ๆ นี่แดนอย่าดื่มจนเมาขาดสติแบบผู้ชายคนนั้นนะ”ตอนแรกเธอก็เป็ห่วงเพื่อนเธออยู่หรอก แต่ตอนหลังนี่กลับมาเตือนผมซะอย่างนั้น
“เราไม่เหมือนไอ้บ้านั่นหรอกน้อง”ผมพูดถึงมันอย่างโกรธเคือง ผมเกลียดผู้ชายที่รังแกผู้หญิงแบบนี้ที่สุด
“น้องพักที่ไหน” ผมถามเธอเมื่อเราเข้ามานั่งบนรถกันเรียบร้อยแล้ว
“ยูคอนโด รู้จักหรือเปล่า ต้องให้เปิดจีพีเอสไหม”
“ไม่ต้องครับ คอนโดนี้ผ่านประจำ”จะบอกว่าผ่านประจำก็คงไม่ผิดอะไร เพราะมันเป็คอนโดฝั่งตรงข้ามคอนโดของผมเอง
“ไปทำอะไรแถวนั้นถึงได้ผ่านประจำน่ะ”เธอถามผมอย่างสงสัย
“ยูเทิร์นกลับบ้านน่ะ” ผมไม่อยากขยายความให้เธอมากไปกว่านี้
“หรอ งั้นแดนก็เป็คนกรุงเทพสินะ”
“ใช่”
“ทั้งสี่คนเป็เพื่อนกันมานานหรือยังหรือเพิ่งมารู้จักกันตอนมาเรียนที่นี่”
“เป็เพื่อนกันมานานแล้วั้แ่ประถมน่ะ”
“คบกันนานขนาดนั้นเลย แล้วยังมาเรียนด้วยกันที่นี่อีก”
“อืม เบื่อหน้ากันจะแย่อยู่แล้ว”ผมย้อนคิดถึงอดีตในวัยเด็กของเราสี่คนสมัยเรียนประถมพวกเราก็ทะเลาะต่อยตีกันประจำจนคุณครูต้องจับนั่งด้วยกันทั้งสี่คนสลับหมุนเวียนที่นั่งคู่กันอยู่เป็เดือนจำได้ว่าตอนนั้นมีผมที่ไหนต้องมีพวกมันที่นั่นจนขึ้นมัธยมเราก็ยังอยู่ห้องเดียวกันอีก แล้วเราก็สนิทกันมาเรื่อยๆจนถึงทุกวันนี้
“น้องกับเพื่อนๆ ก็เรียนมัธยมที่เดียวกันเราก็เลยเป็เพื่อนสนิทกันมากน่ะ พวกเรานี่บังเอิญจังนะเป็เพื่อนสนิทกันแล้วยังเป็คู่บัดดี้กันทุกคนอีก”
“คงจะเป็แบบนั้น”
“ถึงแล้ว ยูคอนโด”เธอชี้ชวนให้ผมมองคอนโดสีขาวที่ผมขับผ่านทุกวัน
“ขอบคุณนะที่มาส่ง”เธอยิ้มให้ผมก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป
“น้อง” ผมเรียกเธอไว้ก่อนที่เธอจะปิดประตูรถ
“มีอะไรหรอ” เธอหันกลับมาแล้วก้มลงมองผมอย่างสงสัย
“เปล่า ไม่มีอะไร” เธอเอียงคอมองผม แล้วปิดประตูรถเธอคงจะสงสัยว่าผมเรียกเธอทำไม เธอทำตัวน่ารักอีกแล้วเธอจะรู้ตัวไหมว่าเธอชอบทำตัวน่ารักต่อหน้าผมบ่อยๆ
‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’ผมสะดุ้งตื่นจากภวังค์ความคิดของตัวเองที่มีต่อเธอทันทีเมื่อได้ยินเสียงเคาะกระจกรถผมเลยกดเลื่อนกระจกรถลง
“ฝันดีนะคะ” เธอบอกฝันดีกับผมแล้วยังส่งยิ้มหวานให้อย่างน่ารักโดยเฉพาะลักยิ้มใต้ตาทั้งสองข้างนั้นทำผมใจละลายเธอจะรู้ไหมนะว่าผมชอบรอยยิ้มของเธอเอามากๆ เลย คืนนี้ผมคงจะหลับฝันดีจริงๆคงไม่กลับไปคลับตามความตั้งใจเดิมแล้ว
“ฝันดีครับ”
167
