หลังคนทั้งสองเดินออกไปแล้ว
จันทร์ก็เดินเข้ามา
“ พี่จันทร์เตรียมเสื้อผ้าไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ”
“ พี่จันทร์ไปพักได้ก่อนนะครับผมขอคุยกันน้องน้อยสักครู่ ผมจะพาน้องน้อยไปที่ห้องเองครับ ” ชายบอกกับจันทร์ แล้วเขาก็ยิ้มให้น้อยก่อนที่จะช้อนอุ้มร่างของคนตัวเล็กขึ้นมา แล้วพาเดินไปที่ห้องนอน
“ พี่ชายครับน้อยเดินเองได้แล้วนะครับ ” น้อยพยายามประท้วงแต่ก็ไม่เป็ผล ในเมื่อชายดูเหมือนไม่ได้ฟังที่เขาพูดเลย
จันทร์มองตามอย่างไม่ค่อยสบายใจแต่เธอทำได้แค่เพียงเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ เท่านั้น
เมื่อมาถึงหน้าห้อง
“ คุณชายค่ะจะทำอะไรคิดให้ดีก่อนนะคะ ” จันทร์พูดขึ้นก่อนที่ชายจะอุ้มร่างของน้อยหายเข้าไปในห้อง
“ ไว้ผมคุยกับน้องน้อยเสร็จแล้วผมจะให้ป้าแช่มเข้าไปบอกพี่จันทร์นะครับ ป้าแช่ม อย่าเพิ่งเข้ามานะครับ ” ชายพูดบอกกล่าวกับทุกคนแล้ว เขาจึงอุ้มเอาร่างของน้องน้อยเข้าไปห้อง
“ ค่ะ ”
“ ค่ะ ”
ป้าแช่มแม่บ้านปิดประตูตามหลังให้
ชายอุ้มเอาร่างของน้อยมาวางไว้บนเตียงนอนตัวของเขาคร่อมอยู่้าของร่างข้างล่าง
“ พี่ชายครับ ”น้อยเอ่ยเรียก เขาใช้มือทั้งสองดันยันหน้าอกอันแข็งแรงของคนพี่เอาไว้
“ ครับ”ชายขานรับ แล้วเขาก็โน้มหน้าลงไปประจบปากกับคนที่นอนอยู่ด้านล่างครั้งนี้เขาจูบอย่างหนักหน่วง จูบแบบเรียกร้องให้คนตัวเล็กตอบลนองกับเขาเขาใช้ริมฝีปากประจบจูบไปทั่วริมฝีปากของคนน้องแล้วใช้ลิ้นสอดแทรกเข้าไปตวัดรัดลิ้นหวานที่เขารู้สึกหวงแหนมาก
น้อยตั้งตัวแทบไม่ทันเมื่ออยู่ ๆ โดนจู่โจมอย่างรวดเร็ว และรุนแรงแต่ก็เรียกร่้องให้เขาต้องคอยตอบสนองกับรสัันั้น เขาแทบหายใจไม่ทันเมื่อคนเป็พี่จะรับรู้ได้ ถึงได้ถอนริมฝีปากออกมาก่อนที่จะเลื่อนริมฝีปากร้อนผ่าวนั้น ลากผ่านไปที่ซอกคอของเขา แตะจูบไปทั่วเขาเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เขาแทบไม่มีเรี่ยวแรงใด ๆเหลืออยู่ มือของคนพี่ก็เริ่มลูบไล้ไปทั่วตัวของเขาเขาเลื่อนมือของตัวเองออกจากหน้าอกแกร่งแข็งแรงนั้นไปแตะที่มือพวกนั้นเพื่อให้หยุด แต่มันก็ไม่ได้ผล เขาพยายามตั้งสติอันเลือนรางของเขาแล้วเปล่งเสียงของเขาออกมา
“ พี่ชายบอกว่ามีเื่จะคุยกับน้อยนี่ครับ” เสียงของน้อยกระเส่าไปหมด
ชายถอนริมฝีปากจากซอกคอหอมหวานของน้อยตอนนี้บริเวณดังกล่าวมีรอยแดงเทือกที่เกิดจากเขาหลายรอยทีเดียวเขานอนทับร่างของน้อง มือของเขาก็มีมือของน้องวางแตะไว้ด้วย
“ พี่ไม่ชอบที่น้องน้อยไปใกล้ชิดกับสมาแบบนั้นพี่ไม่ชอบ ” ชายบอกถึงสิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดมาตลอดทั้งวันแต่เขาก็ต้องทนเก็บอาการไว้ เพื่อเป็เ้าบ้านที่ดีแต่ตอนนี้เขาได้ระบายความรู้สึกเ่าั้ออกมาแล้วเขาเอามือขึ้นมาลูบหน้าน้องน้อยของเขา เลยมาที่ริมฝีปากมืออีกข้างก็ป่วนเปี้ยนอยู่แถวหน้าขาคนน้อง นิ้วมือของเขาไล้รอบริมฝีปากคนข้างล่างขณะที่เขากำลังจะก้มลงไป
“ สมาเป็เพื่อนของน้อยจริง ๆ ” น้อยพยายามเปล่งเสียงพูดออกมา
“ พี่หวงรู้ไหม ห้ามไปเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนอีกเป็อันขาด ” ชายพูดออกมาทั้ง ๆ ที่ริมฝีปากของเขาชิดอยู่กับริมฝีปากของน้อย หลังจบประโยคเขาก็เผยอปากลิ้มรสความหวานจากปากของน้อยอีกรอบ มือสองข้างของเขาเริ่มขยับอีกครั้งมือข้างหนึ่งก็สอดเข้าไปใต้เสื้อ อีกมือหนึ่งก็จับฃาคนน้องแยกออก
น้อยเบือนหน้าหลบริมฝีปากของชายแต่ริมฝีปากนั้นก็เลื่อนไปถึงซอกคอของเขาอีกแล้วเขาพยายามเอามือของเขาไปดึงมือของคนพี่ไว้ เขารู้สึกขนลุกไปทั้งตัว
“ พี่ ชาย หยุด” น้อยพยายามเปล่งเสียงพล่า ๆ ของเขาออกมา
ได้ผลชายหยุดตัวเองไว้ได้ เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นจากร่างของน้อยอย่างช้า ๆ
“ ทีหลังอย่าทำให้พี่หึงอีกนะครับ เพราะพี่ไม่แน่ใจว่า จะหยุดตัวเองได้เหมือนครั้งนี้ ”ชายเองก็พยายามพูดเสียงให้เป็ปกติ แต่เสียงที่ออกมาทั้งแหบพร่า
“ ได้ครับน้อยสัญญา ” น้อยรีบรับปากทันที
ชายอมยิ้มในความเ้าเล่ห์ที่จะเอาตัวรอดของน้อย
“ พี่ชายครับน้อยง่วงนอนแล้วครับ ” น้อยเริ่มแผนต่อไป
ชายหลุดขำออกมาก่อนจะพูดขึ้นว่า
“ งั้นเรามานอนด้วยกันนะครับ” พอว่าแล้ว ชายก็ทิ้งตัวลงข้างร่างของน้อยมือสองข้างดึงเอาคนตัวเล็กเข้ามากอด หลับตาพริ้ม
“ ไม่ได้นะพี่ชายน้อยยังไม่ได้อาบน้ำเลย แล้วพี่ชายจะมานอนห้องนี้ไม่ได้ นี่ห้องของน้อยนะครับ ”น้อยโวยวายไม่ยอมหยุด ส่วนสองมือก็พยายามทั้งผลักทั้งดันคนเป็พี่ไม่หยุดเหมือนกัน
“ ก็ได้ ๆ ครับ” ชายรับปากแบบขำ ๆ เขาลุกขึ้นนั่งแล้วรั้งเอาตัวน้อยขึ้นมากอดอยู่บนหน้าขาของเขา
“ พรุ่งนี้น้องน้อยมีเรียนเช้าเลยใช่ไหมครับ”
“ ใช่ครับ ”
“ พรุ่งนี้เราไปทานข้าวเช้าข้างนอกกันนะครับ”
“ ได้ครับ ”
“ งั้นฝันดีนะครับ” ชายยื่นหน้าเข้าไปจุมพิต ครั้งนี้เขาค่อย ๆวางริมฝีปากของเขาทาบบนริมฝีปากของคนน้องอย่างช้า ๆ ขบเม้มไปทั่วแล้วค่อยแทรกเข้าไปชิมความหวานด้านใน
น้อยเองก็เผลอตอบสนองไปโดยไม่รู้ตัวมารู้ตัวอีกที ตอนที่ชายได้ถอนริมฝีปากออกห่างอย่างช้า ๆ
“ พี่ไปแล้วนะ ”ชายว่า พร้อมปล่อยมือจากร่างของน้อย แล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง
พอชายปิดประตูลงน้อยก็ทิ้งตัวลงนอนทันที เขารู้สึกว่า ตอนนี้เขาตัวอ่อนไปหมด ทั้งหน้า ตัวก็รู้สึกร้อนผ่าว ๆ เหมือนจะเป็ไข้
เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งจันทร์เดินเข้ามา น้อยรีบลุกขึ้นนั่ง
“ สรุปคุยอะไรกันคะ ”
“ ไม่มีอะไรหรอกครับพี่ชายแค่คิดมากเื่ที่น้อยสนิทกับสมามากเกินไปนะครับ ”
“ ไม่มีอะไรก็ดีแล้วค่ะคุณหนูน้อยก็ไปอาบน้ำ แล้วเข้านอนได้แล้วนะคะ ”
“ ครับพี่จันทร์ครับ พรุ่งนี้ไม่ต้องทำอาหารเช้าเพื่อน้อยนะครับ พี่ชายจะพาไปทานข้างนอกครับ”
“ ได้ค่ะไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ ”
“ พี่จันทร์ไปนอนได้เลยครับไม่ต้องรอน้อยอาบน้ำหรอกครับ ฝันดีนะครับ "
“ ค่ะฝันดีนะคะ ” จันทร์พูดเสร็จ ก็เดินออกไปจากห้อง
น้อยเองก็เข้าไปอาบน้ำแล้วเข้านอนไปด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ทั้งรู้สึกดีใจที่ชายหึงหวง แต่ก็รู้สึกกลัวกับการกระทำของคนเป็พี่
เข้าเช้าวันใหม่ภายในห้องนอนของน้อย ที่เรือนเล็ก ภายในอาณาเขตบ้านของตระกูลชาติพยัคฆ์
“ คุณหนูน้อยคะตื่นได้แล้วค่ะ ” จันทร์เป็คนเข้ามาปลุกเรียก
“ พี่จันทร์กี่โมงแล้วครับ ” น้อยพลิกตัวเข้ากอดพี่เลี้ยงของเขา
“ หกโมงแล้วค่ะลุกขึ้นเถอะค่ะ ” จันทร์ลูบหัวคนที่นอนหนุนอยู่ที่หน้าขาของเธอ
“ ขออีกครึ่งชั่วโมงนะครับ” คนพูดพลางหันกลับไปหาผ้านวมของตัวเองอีกรอบ
“ คงไม่ได้หรอกค่ะคุณหนูน้อยลืมแล้วหรือคะว่า คุณชายจะมารับ ” จันทร์เอามือมาดึงเอาผ้านวมออกจากตัวคนขี้เซา
พอจบประโยคของพี่เลี้ยงน้อยเด้งตัวขึ้นมาจากที่นอนทันที ที่ได้ยินชื่อคนพี่ นี่เขาลืมไปได้อย่างไรเขาต้องรีบแล้ว เขาไม่อยากให้อีพี่เข้ามาตามเขาถึงในห้องนอนเป็อันเด็ดขาด จริง ๆต่อไปนี้เขาจะไม่ให้อีพี่เข้าห้องของเขาได้อีกแล้ว คนบ้าอะไรก็ไม่รู้น่ากลัวที่สุด
“ ทำไมหน้าแดงๆ คะ มีไข้หรือเปล่าคะ ” จันทร์เอ่ยถามอย่างใเมื่อเห็นว่า หน้าของน้อยตอนนี้มีสีระเรื่อเจือไปทั่วใบหน้า ลามจนถึงใบหูทั้งสองเธอเอาหลังมือของเธอแตะเข้าไปที่ซอกคอของเด็กหนุ่ม
“ ไม่มีไข้นี่คะเอ๊ะ รอยอะไรคะ ยุง หรือ มดกัดคะ สงสัยเมื่อคืนพี่ลืมปิดหน้าต่าง ขอโทษด้วยนะคะ ”จันทร์สังเกตเห็นรอยปื้นเรื่อ ๆ อยู่ทั่วคอของน้อย
น้อยสะดุ้งรีบดึงเสื้อปิดทันที
“ น้อยขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับพี่จันทร์จะได้ไม่สายด้วย ” น้อยรีบลงจากเตียงนอนพูดเปลี่ยนเื่ แล้ววิ่งตรงเข้าห้องน้ำไป
“ คุณหนูน้อยคะเสื้อผ้าค่ะ ” จันทร์เดินไปเคาะประตูห้องน้ำ
“ ครับ ”น้อยค่อย ๆแอ้มประตูห้องน้ำออกมาเพื่อรับเอาชุดนักศึกษาที่จันทร์ยื่นมาให้เขาก่อนปิดประตูห้องน้ำ เขาส่องกระจก ตอนนี้ น่าจะเรียกได้ว่ารอบคอของเขามีรอยเต็มไปหมด พอนึกถึงเื่เมื่อคืน ก็รู้สึกทั้งโกรธ และ รู้สึกหน่วง ๆที่หน้าท้องของเขา ไม่ ๆ เขาสลัดความคิดเหล่านี้ออกไป ก่อนจะเริ่มอาบน้ำ
น้อยเปิดประตูห้องน้ำออกมาหลังจากที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว จันทร์เก็บที่นอนให้เขาแล้ว ตอนนี้มีกระเป๋าเป้ของเขาวางไว้ที่ปลายเตียง ส่วนจันทร์ยืนรออยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง
“ คุณหนูน้อยคะมานี่ก่อนนะคะ ” จันทร์เรียกให้น้อยมาหา
น้อยเดินเข้าไปหาจันทร์พี่เลี้ยงให้เขานั่งลงที่เก้าอี้ แล้วก็ปรดกระดุมอันบนสุดนั้นออก
“ พี่จันทร์จะทำอะไรครับ” น้อยถาม พลางเอามือไปจับมือของจันทร์เอาไว้
“ พี่จะเอารองพื้นปิดรอยให้ค่ะไปมหาวิทยาลัยทั้งแบบนี้ โดนเพื่อนล้อเอานะคะ คุณชายนี่น่าตีชะมัดถ้าชาตินี้ไม่มาขอคุณหนูน้อยนะ พี่จะคิดบัญชีทบต้นทบดอกเลยค่ะ ” จันทร์บอกแจง พร้อมเอามือของน้อยออกไป
“ พี่จันทร์รู้” น้อยก้มหน้าหลบ
“ พี่ก็ต้องรู้สิคะพี่เคยผ่านการมีสามีมาแล้วนะคะ ” จันทร์มองดูน้อยที่ตอนนี้กำลังอายม้วนอยู่ตรงหน้าก่อนจะพูดออกมาอย่างยิ้ม ๆ แล้วลงมือพอกรองพื้นลงไปปกปิดรอยเ่าั้ให้มองไม่เห็น
มีเสียงเปิดประตูห้องเข้ามาป้าแช่ม แม่บ้านเป็คนเปิด
“ คุณชายมาถึงแล้วค่ะ”
“ เสร็จหรือยังครับน้องน้อย” เสียงชายดังตามหลังแม่บ้านแช่มมา ก่อนที่ตัวของเขาจะปรากฏ
“ พี่ชายครับออกไปรอข้างนอกก่อน เดี๋ยวน้อยออกไปนะครับ ” น้อยใหันไปพูดขึ้นเสียงนิดหน่อย
“ ครับ ๆงั้นพี่ไปรอที่หน้าบ้านนะครับ ” ชายหลุดหัวเราะออกมาก่อนตอบรับออกไป แล้วเขาก็เดินไป
“ เรียบร้อยแล้วค่ะไม่เห็นรอยเลย ยี่ห้อนี้กันน้ำ กันเหงื่อ กันแดดด้วยนะคะ คุณหนูน้อยสบายใจได้เลยนะคะ ” จันทร์บอกกล่าวกับน้อยให้สบายหลังเห็นน้อยมองคอตัวเองอยู่หลายรอบ
“ พี่จันทร์ไปพร้อมน้อยเลยไหมครับ” น้อยเอ่ยถามจันทร์เขาลุกขึ้นเดินไปหยิบเอากระเป๋าเป้ของเขา
“ ไม่ดีกว่าค่ะพี่จันทร์ไปเองดีกว่า แต่ข้อเท้าคุณหนูน้อยไม่เจ็บแล้วแน่นะคะ ” จันทร์ปฏิเสธ เธอว่าเธอไปรถเมล์เองดีกว่า
“ ไม่แล้วพี่จันทร์ไม่ต้องเป็ห่วงนะครับ ” พูดพลางจูงมือพี่เลี้ยงให้ออกไปด้วยกัน
4K
