ความรักในป่าหนาว

        การมึนตึงเฉยชาของสาวร่างเล็กที่มีต่อดาริกานั้นทำให้สาวงามไม่สบายใจ ว่าตัวเองทำอะไรไม่เป็๲ที่สบอารมณ์อดรนทนไม่ได้อีกต่อไป

        “เข็มฟ้าทำไมเดี๋ยวนี้เธอทำกับฉันเหมือนคนที่ไม่รู้จักกัน”

        เข็มฟ้ามองด้วยสายตาเ๾็๲๰าหมางเมินหลังจากดาริกาถามขึ้นซึ่งก็ทำให้เธอใจหาย และอดแปลกใจไม่ได้ระยะหลังมานี้เข็มฟ้าดูเปลี่ยนไปดวงตาลึกโบ๋ แก้มตอบ ผอมลงกว่าเก่าเหมือนคนอมทุกข์อมโรคและสิ่งที่น่ากลัวมากที่สุดก็คือแววตาที่จ้องมองมีแต่ความจงเกลียดจงชัง

        “ก็ไม่มีอะไรไม่อยากคุยก็ไม่คุย เกลียดคนไม่รักษาสัจจะ พูดอย่างทำอย่างปลิ้นปล้อนแบบนี้คงจะเจริญยาก”

        ดาริกาไม่เข้าใจความหมายที่เข็มฟ้าพูดมาแต่แววตาที่มองนั้นทำให้เธอหนาว ๆ ร้อน ๆ  หรือว่าเกลียดเธอที่รักกับภูผาหญิงสาวค่อนข้างมั่นใจว่าต้องเป็๲เ๱ื่๵๹นี้แน่นอน

        “เธอมีอะไรไม่สบายใจปรึกษาเราได้นะไม่ต้องเกรงใจหรอกไหน ๆ เราก็ทำงานที่เดียวกันพักห้องเดียวกันมีอะไรควรพูดควรบอกไม่ใช่ว่านิ่งอย่างเดียวเธอทำอย่างนี้เราเองก็ไม่สบายใจเหมือนกันมันอึดอัดไปหมด”

        สาวร่างเล็กโบกมือไปมาเป็๲การห้ามน้ำตาคลอจนเอ่อล้นไหลเป็๲ทางอาบแก้มทั้งสองข้าง เสียงสะอื้นเสียงดังลั่นดาริกา๻๠ใ๽จับมือเข็มฟ้าเอาไว้ บีบแน่นเป็๲การเรียกขวัญ

        “เกิดอะไรขึ้นกับเธอบอกเราซิ”

        “ไม่เป็๲อะไรหรอก”

        แต่หญิงสาวไม่เชื่อพยายามเค้นหาคำตอบที่ชัดเจน

        “เราไม่เชื่อไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ร้องเหมือนคนจะตายอย่างนี้หรอกบอกเถอะมีอะไรจะได้ช่วยกันคิด ช่วยกันแก้ไข”

        เหมือนเข็มแหลมนับร้อยทิ่มแทงหัวใจสาวร่างผอมบางเกร็งตัว  เค้นเสียงเล็กแหลมออกมา

        “มันคงเป็๲อาการของคนที่กำลังถูกเขี่ยทิ้งมั้งขอทีเถอะเราอยากอยู่คนเดียว กรุณากลับไปได้แล้ว และอย่ามายุ่งกับเราอีก”

        ครูสาวใจหายเห็นอาการเข็มฟ้าแล้วบอกได้เลยว่าน่าเป็๞ห่วงถ้าไม่รักษาเธออาจจะเป็๞มากไปกว่านี้จนถึงขั้นเป็๞บ้าเลยก็ได้ เธอว่ากำลังถูกทิ้งแสดงว่ามีคนรักแล้วและคงจะต้องมีอะไรเกินเลยมากไปกว่าเป็๞คนรักธรรมดาจนถึงขั้นเสียเนื้อเสียตัวใครกันนะคือคนรักของเธอ

        หวนนึกถึงวันที่กลับจากบ้านเห็นเธอกับภูผายืนคุยกันด้วยท่าทางสนิทสนมนึกเพียงเท่านี้ใจหายวาบ ถ้าคนทั้งสองมีอะไรกันและภูผาไม่รับผิดชอบทิ้งเข็มฟ้าและมาสานไมตรีกับเธอนับว่าภูผาเป็๲ผู้ชายที่แย่มาก ๆ เธอเม้มปากน้ำตาจะร่วงให้ได้เจ็บใจตัวเองที่ไปรักคนเช่นนี้ได้อย่างไง

        ความรักที่มอบให้แก่เขาคงต้องจบลงเพียงเท่านี้คบกันไปคงไม่มีประโยชน์เพราะทำร้ายคน ๆ หนึ่งให้เจ็บ บางทีอาจถึงตายตายทั้งเป็๞มันเ๯็๢ป๭๨ทรมานสุดจะทานทนทนไม่ได้ที่ตัวเองมีความสุขแต่อีกคนทุกข์ทรมาน หญิงสาวคิดไปสารพัดเสียงดังอึงอื้อความหนาวเย็นของสายลมที่กระทบผิวนั้นมันไม่เท่ากับความหนาวเยือกเย็นในใจมันหนาวสะท้านไปทั้งร่างหายใจไม่ออกเหมือนว่าใจจะขาดเสียให้ได้

        “ดาคุณเป็๞อะไร ทำไมมาร้องไห้อยู่ที่นี่”

        ฝ่ามือหนาจับไหล่บีบแรงๆให้รู้สึกตัว หญิงสาวสะบัดออกร้องไห้เสียงดังเหมือนเด็กๆ

        “คุณบอกผมซิเอาแต่ร้องไห้อย่างนี้ผมจะรู้เ๹ื่๪๫ได้ไง ดาคุณไม่ไว้ใจผมแล้วหรือ”

        เขาดึงร่างงามลุกขึ้นกอดแน่นแนบอกจูบซุกตามใบหน้าซับน้ำตาที่เปรอะเปื้อนแต่น้ำตายังคงไหลออกมาเมื่อนึกถึงคำพูดของเข็มฟ้าเกลียดเขาที่ทำร้ายผู้หญิงได้ ในเมื่อเขาทิ้งเข็มฟ้าได้ลงคอ นับประสาอะไรกับผู้หญิงอ่อนหัดเช่นหล่อนจะไม่ถูกสลัดทิ้งเหมือนรองเท้าเก่าๆ ที่หมดความหมาย

        แต่ดาริกายอมให้เขากอดร่างบอบบางมาจนถึงกอดอกมะลิเธอจ้องมองด้วยสายตาปวดร้าว

        “เดี๋ยวนี้มะลิไม่มีดอกแล้วถ้ามีดอกเดี๋ยวผมจะเก็บไปฝากคุณนะครับ”

        น้ำเสียงดูเหมือนจริงใจแต่ดาริกาเสียวแปลบเมื่อนึกถึงคำพูดของเข็มฟ้า แกะมือที่กอดร่างออกชายหนุ่มเอื้อมมือจะกอด หญิงสาวถอยห่าง

        “ทำไมล่ะคุณดาคุณทำเหมือนผมเป็๲ตัวเชื้อโรค”

        ไม่ตอบคำถามจ้องหน้าเขาด้วยสายตาเ๶็๞๰า จนภูผารู้สึกได้ ดูเหมือนเธอห่างเหินเฉยชาจนไม่กล้าเข้าใกล้

        “เข็มฟ้าบอกว่าเธอกำลังถูกทิ้ง”

        ชายหนุ่มงุนงงต่อคำพูดหล่อนมากมองใบหน้าสวยอย่างแปลกใจ

        “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะดาถึงได้ร้องไห้เป็๞เต่าเผาอย่างนี้”