ลิขิตฟ้า ข้ามภพสู่ใต้หล้า

เสียงฝีเท้าของทหารดังสะท้อนในลานหินหน้าคฤหาสน์หลินอันเงียบงัน หลินอวี้ยืนอยู่กลางลานด้วยชุดผ้าแพรสีซีดที่แทบไม่สมฐานะคุณหนูตระกูลขุนนาง ใบหน้าของเธอสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยคำถามและความไม่แน่ใจ

“คุณหนูหลิน โปรดเตรียมตัวเดินทางไปยังชายแดนภายในสามวัน” นายทหารกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะยื่นเอกสารราชโองการให้

หลินอวี้รับมาอย่างสงบ แม้จะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด แต่เธอรู้ดีว่าในโลกนี้ การแสดงความอ่อนแอคือการเปิดช่องให้ถูกเหยียบย่ำ

หลังจากทหารจากไป สาวใช้คนเดิมชื่อ “เสี่ยวชุน” รีบเข้ามา

“คุณหนู ท่านจะไปจริงๆ หรือเ๽้าคะ? ชายแดนนั้นอันตรายมาก...”

หลินอวี้มองเสี่ยวชุนด้วยสายตาอ่อนโยน “ข้าไม่มีทางเลือก...แต่ข้าจะไม่ยอมตายง่ายๆ”

เธอใช้เวลาสองวันในการเตรียมตัว ทั้งศึกษาตำราลับที่พบใต้พื้นห้อง และรวบรวมข้อมูลจากสาวใช้คนสนิทเกี่ยวกับตระกูลหลิน

จากคำบอกเล่า หลินอวี้ในร่างเดิมเป็๲หญิงสาวอ่อนแอ ถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจ และไม่เคยได้รับการฝึกฝนใดๆ เมื่อบิดาถูกใส่ร้าย เธอก็ถูกทอดทิ้งทันทีโดยญาติพี่น้อง

“ข้าไม่ใช่หลินอวี้คนเดิมอีกต่อไป” เธอคิดขณะฝึกท่าร่างจากตำราลับในยามค่ำคืน

…

วันที่สามมาถึง ขบวนรถม้าราชสำนักมารับเธอไปยังชายแดนตะวันตกของแคว้นต้าเหยียน การเดินทางกินเวลาหลายวัน ผ่าน๺ูเ๳าและป่าเขาอันหนาวเหน็บ

ระหว่างทาง เธอได้พบกับชายหนุ่มลึกลับผู้หนึ่ง เขาสวมชุดนักพรตสีเทา ใบหน้าซีดขาวแต่ดวงตาคมกริบ

“เ๽้าคือ...คุณหนูหลิน?” เขาถามด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาด

“ใช่ ข้าเป็๲ใครกันแน่?” หลินอวี้ย้อนถาม

ชายหนุ่มยิ้มบาง “เ๽้าคือผู้ถูกเลือก...ผู้ที่ข้ามภพมาเพื่อเปลี่ยนแปลงชะตาแห่งใต้หล้า”

คำพูดนั้นทำให้หลินอวี้ขนลุก เธอพยายามถามต่อ แต่ชายหนุ่มกลับหายไปในพริบตา ราวกับไม่เคยมีตัวตน

…

เมื่อถึงชายแดน หลินอวี้ถูกส่งไปยังเรือนพักของขุนนางท้องถิ่นที่ดูแลพื้นที่ เธอพบว่าที่นี่เต็มไปด้วยความยากจนและความวุ่นวายจากการโจมตีของกลุ่มโจรชายแดน

“คุณหนูหลิน ข้าเป็๲แม่ทัพหลี่ ข้ารับหน้าที่ดูแลท่านตามราชโองการ” ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยความเคารพ

หลินอวี้พยักหน้า “ข้าขอให้ท่านจัดหาตำราเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ชายแดน และรายงานการเคลื่อนไหวของกลุ่มโจรทั้งหมดให้ข้า”

แม่ทัพหลี่๻๠ใ๽เล็กน้อย “ท่าน...จะทำสิ่งใด?”

“ข้าจะไม่เป็๲เพียงผู้ถูกเนรเทศ ข้าจะเป็๲ผู้เปลี่ยนแปลงชายแดนนี้”

…

ในคืนหนึ่ง ขณะหลินอวี้กำลังศึกษาตำราในเรือนพัก เธอได้ยินเสียงร้องไห้เบาๆ จากหลังเรือน เมื่อเดินไปดู เธอพบเด็กชายคนหนึ่งนั่งกอดเข่าด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา

“เ๽้าชื่ออะไร?” เธอถาม

“ข้าชื่อ...เสี่ยวไป๋” เด็กชายตอบเสียงสั่น

หลินอวี้รู้สึกบางอย่างในตัวเด็กคนนี้ — พลังบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้

“เ๽้ามาจากไหน?”

“ข้าไม่รู้...ข้าจำอะไรไม่ได้เลย” เสี่ยวไป๋ตอบ ก่อนจะเงยหน้ามองเธอด้วยดวงตาสีเทาอันลึกลับ

หลินอวี้ตัดสินใจรับเขาไว้เป็๲ศิษย์ และเริ่มสอนพื้นฐานวรยุทธ์จากตำราลับให้

…

หลายวันผ่านไป หลินอวี้เริ่มได้รับความเคารพจากชาวบ้านชายแดน เธอใช้ความรู้จากโลกเดิมในการจัดการน้ำ การปลูกพืช และการสร้างระบบป้องกันโจร

แม่ทัพหลี่เริ่มมองเธอด้วยสายตาเปลี่ยนไป “ท่านไม่เหมือนคุณหนูหลินที่ข้าเคยได้ยินมาเลย”

“เพราะข้าไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป” เธอตอบด้วยรอยยิ้ม

แต่ในเงามืดของป่าเขา กลุ่มโจรชายแดนเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง และเป้าหมายของพวกมันคือ “คุณหนูหลินผู้เปลี่ยนแปลงชายแดน”

…

ในคืนที่เงียบสงัด เสียงแตรเตือนภัยดังขึ้นทั่วค่าย

“โจรบุก!” เสียงทหารร้อง

หลินอวี้รีบคว้าดาบที่ฝึกไว้ และออกไปยังลานหน้าค่ายพร้อมเสี่ยวไป๋

“เ๽้าพร้อมไหม?” เธอถาม

เสี่ยวไป๋พยักหน้า “ข้าจะปกป้องท่าน!”

การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด หลินอวี้ใช้ท่าร่างจากตำราลับผสานกับกลยุทธ์จากโลกเดิม จนสามารถพลิกสถานการณ์ได้อย่างน่าทึ่ง

หลังศึกสงบลง แม่ทัพหลี่คุกเข่าต่อหน้าเธอ

“ข้า...ขอถวายความเคารพแด่คุณหนูหลิน ผู้กอบกู้ชายแดน”

หลินอวี้มองไปยังขอบฟ้าไกลโพ้น

“นี่เป็๲เพียงจุดเริ่มต้น...ข้ายังมีภารกิจอีกมากมายที่ต้องทำ”