เล็กที่เห็นว่ากอล์ฟมีสีหน้าท่าทางที่เปลี่ยนไปพอสมควร เล็กจึงรีบพากอล์ฟเดินขึ้นไปบนห้องเพื่อพูดคุยอะไรกับเขาให้เข้าใจและลดการปะทะอารมณ์ที่มันกำลังจะะเิออกมาในไม่ช้า
"มีสติหน่อยกอล์ฟ นั่นเเม่เรานะ กอล์ฟเคยดีกับแม่มากกว่านี้ไม่ใช่หรอ..แล้วทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนไปล่ะ"
"ใครกันแน่ที่เปลี่ยนไป!!..ลองคิดดูดีๆสิเล็ก กอล์ฟหรอที่เปลี่ยนไป เล็กมากกว่าไหมที่กำลังจะเปลี่ยนไปน่ะ"
"เราไม่ได้เปลี่ยนไป เเต่เราเป็แบบนี้มาตั้งนานแล้ว ลองคิดดูดีๆสิกอล์ฟ เราเคยรู้สึกกับกอล์ฟยังไง วันนี้เราก็ยังรู้สึกแบบนั้นไม่เปลี่ยน เเต่สิ่งที่เราหมายถึงคือ กอล์ฟกับแม่บัวต่างหาก"
"กอล์ฟไม่สน เวลาที่ผ่านมามันพิสูจน์ให้กอล์ฟเห็นเเล้วว่า แม่บัวไม่ได้ทำให้เล็กรักกอล์ฟได้เลย เพราะฉะนั้นกอล์ฟก็ไม่มีความจำเป็ที่จะทำดีกับแม่บัวอีกต่อไป จากนี้ไปกอล์ฟจะโฟกัสเเค่เล็กเท่านั้น เเต่ถ้าเล็กอยากให้กอล์ฟกลับไปดีกับแม่บัวเหมือนเดิม เล็กก็อย่าพยายามทำอะไรนอกกรอบที่กอล์ฟเคยวางไว้ให้ เพราะไม่งั้น...กอล์ฟปล่อยแม่บัวลอยเเพรเเน่ๆ!!"
"น่าสงสารนะกอล์ฟ"
"สงสารอะไร?"
"ตัวกอล์ฟน่ะ..เหนื่อยไหมที่ต้องบังคับให้คนอื่นมารักตัวเอง ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีทางเป็ไปได้ เเต่ก็ยังจะฝืนทำมันต่อไปอยู่แบบนี้อ่ะ เหนื่อยไหม?"
"เหนื่อยสิ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ขนาดเราพยายามถึงขั้นนี้เล็กยังไม่สนใจเราเลย"
"แล้วรู้หรือเปล่าว่าความพยายามของกอล์ฟ..มันกำลังทำร้ายจิตใจของเล็กอยู่..รวมถึงตอนนี้กอล์ฟก็กำลังจะทำร้ายจิตใจของแม่บัวด้วย..กอล์ฟรู้ใช่ไหมว่าแม่บัวเขารักกอล์ฟมากนะ"
"มาถึงป่านนี้แล้วยังไม่รู้อีกหรอว่า แม่บัวเขาไม่เคยรักใครเลย เขารักเฉพาะเงินละคนรวยเท่านั้น เล็กก็น่าจะรู้จักแม่ตัวเองดีนิ"
"แต่เื่ทั้งหมดนี้มันจะไม่เกิดขึ้น ถ้ากอล์ฟไม่อาสาเข้ามาหยิบยื่นเงินพวกนั้นให้แม่บัวใช้ แบบฟุ่มเฟือยจนติดเป็นิสัยแบบนี้ จริงไหม?"
"และนี่ก็คงเป็ความผิดของกอล์ฟอีกสินะ...เฮ้อ!! เเย่จัง..ถ้างั้นกอล์ฟก็ต้องเอาเงินให้แม่บัวใช้เท่าเดิมใช่ไหม?"
"ไม่หรอก..เราว่าบางทีสิ่งที่กอล์ฟทำอาจจะถูกแล้วก็ได้ กอล์ฟควรให้เงินแม่บัวใช้น้อยลงและอาจจะไม่ต้องให้ใช้เลยก็ได้ เราอยากให้แม่บัวลองพยายามหาเงินใช้ด้วยตัวเองดูบ้าง"
"เเต่ถ้าทำแบบนั้น แม่บัวอาจจะโกรธกอล์ฟและก็อาจจะพาลไปโกรธเล็กด้วยนะ กอล์ฟไม่อยากให้แม่บัวต้องมากดดันเล็กอีกอ่ะ"
"ชีวิตเราถูกกดดันมาทั้งชีวิตแล้วกอล์ฟและต่อจากนี้แหละ เราจะไม่เอาความกดดันนั้นมาทับตัวเราไว้อีกแล้ว ต่อจากนี้ชีวิตเป็ของเรา"
"ดีใจด้วยนะเล็ก ที่ครั้งหนึ่งเล็กเคยมีอิสระ….เเค่วันเดียว!"
"หมายความว่าไงกอล์ฟ?"
"มันก็หมายความว่า กอล์ฟคงไม่ปล่อยให้เล็กใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยด้วยตัวคนเดียวยังไงล่ะ!!" เล็กลุกพรวดขึ้นและตบหน้ากอล์ฟอย่างเเรง ซึ่งกอล์ฟเองก็ลุกขึ้นและหลบการปะทะได้พอดี กอล์ฟแสดงรอยยิ้มเ้าเล่ห์นั้นออกมา ทำให้เล็กรู้ได้เลยว่าเขาไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆแน่
"อะไรกัน...คิดหรอว่าคำพูดปรองดองพวกนั้น จะทำให้กอล์ฟยอมปล่อยเล็กไปง่ายๆ"
"แล้วกอล์ฟ้าอะไร?"
"สิ่งที่กอล์ฟ้าเล็กไม่สามารถให้กอล์ฟได้หรอก เเต่กอล์ฟก็ไม่ถอยเเค่นี้หรอกนะ ถ้าเล็กไม่สามารถให้สิ่งนั้นกับกอล์ฟได้ เล็กก็ไม่มีวันเอาสิ่งนั้นไปให้กับคนอื่นได้อีก!! กอล์ฟจะส่งคนตามเล็กทุกฝีก้าวทั้งในและนอกมหาลัย รวมถึงหอพักนี้ด้วยและอย่าคิดที่จะนอกใจกอล์ฟ เพราะถ้าเป็แบบนั้น กอล์ฟไม่รับรองความปลอดภัยของแม่บัวและเล็กก็คงรู้ใช่ไหมว่าคนที่มันกล้าเข้ามายุ่งกับเล็กอ่ะ..มันจะมีจุดจบเเบบไหน!! หวังว่าจะเข้าใจ!! นี่ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว กอล์ฟมีงานที่ต้องไปทำต่อ ไว้เจอกันนะครับ..ที่รัก!!" คำพูดของกอล์ฟประกาศชัดเจนว่า เขาไม่เอาแม่บัวแล้วรวมถึงคนที่จะเข้ามาสนิทกับเล็กในอนาคตอีกด้วย สิ่งเดียวที่จะเป็ตัวประกันเพื่อไม่ให้เล็กนอกใจเขาได้ในตอนนี้กลับกลายเป็แม่บัว..ซึ่งเธอเองก็ยังไม่รู้ตัว กอล์ฟล้วงเงินออกมาจากกระเป๋าจำนวน 30,000 บาทและยื่นใส่มือให้เล็ก ก่อนจะเปิดประตูให้แม่บัวเข้ามาในห้อง
"ทำอะไรกันอยู่อ่ะ ทำไมไม่เปิดประตูให้แม่เลย ข้างนอกร้อนจะตายอยู่แล้วเนี้ย!!"
"พอดีกอล์ฟมีธุระด่วนที่จะต้องไปทำ แม่บัวนั่งรถบัสกลับเองละกันนะครับ นี่ค่ารถกลับครับ 5,000 น่าจะพอนะครับ..ลาล่ะครับ ไปคิม!!" กอล์ฟและคิมเดินออกจากห้องไป เป็จังหวะเดียวกันกับที่กอล์ฟยื่นเงินใส่มือให้แม่บัว 5,000 บาท เเต่ทว่าสายตาของแม่บัวแสดงออกถึงความไม่พอใจเป็อย่างมาก เพราะทุกๆครั้งเธอจะได้เงินมากกว่านี้ ทันใดนั้นเองแม่บัวก็ได้เหลือบไปเห็นเงินกองโตที่วางอยู่บนเตียง เธอรีบวิ่งเข้ามาและเก็บเงินนั้นใส่ในกระเป๋า ก่อนจะยื่นเงิน 5,000 บาทนั้นให้เล็ก
"แกเป็เด็ก เพิ่งจะเข้าเรียนมหาลัยคงยังไม่จำเป็ต้องใช้เงินเยอะขนาดนี้ แต่ถ้าแกอยากได้เงินอีก แกก็โทรไปขอกับกอล์ฟเองแล้วกันส่วนเงินนี่แม่ขอนะ แม่จำเป็ต้องใช้ อ่อ..ครั้งหน้าถ้ากอล์ฟเอาเงินมาให้แกอีก อย่าลืมขอเผื่อแม่ด้วยนะ เข้าใจไหม?"
"แม่...แม่รู้ไหมว่าหนูเรียนสาขาอะไร?"
"จะไปรู้ได้ไงล่ะ วันๆฉันไม่เคยรู้เื่ราวอะไรเกี่ยวกับแกเลยด้วยซ้ำ แล้วนี่ถามทำไม?"
"หนูแค่อยากรู้ ว่าแม่ใส่ใจชีวิตหนู มากกว่าเงินเล็กๆน้อยๆนั้นหรือเปล่า เเต่ตอนนี้หนูได้ข้อสรุปแล้วว่า แม่สนใจเงินพวกนั้นมากกว่าชีวิตความเป็อยู่ของหนู"
"นี่แกจะบ้าหรือไง แกเป็ลูกฉันนะ ฉันก็ต้องสนใจแกมากกว่าเงินอยู่แล้วสิ ที่ฉันไม่รู้เื่แก ก็เพราะแกไม่เคยพูดคุยปรึกษาอะไรกับฉันสักอย่างเลยยังไงล่ะ"
"แล้วแม่เคยอยู่ให้หนูปรึกษาบ้างไหม?...ตื่นเช้ามาแม่หายไปไหนก็ไม่รู้ กลับมาอีกทีก็ตอนเย็น ่ชีวิตเวลา 1 ปีที่หนูไปอยู่บ้านกอล์ฟแม่ไปหาหนูที่บ้านกอล์ฟทุกอาทิตย์ก็จริง แต่แม่ไม่ได้ไปเพื่อเยี่ยมหนูแม่ไปเพื่อจะขอเงินจากกอล์ฟใช่ไหม ปากแม่ก็บอกว่าสนใจหนู เเต่จากการกระทำของแม่มันไม่ใช่เลยนะคะ หนูขอร้องนะคะแม่หยุดแค่นี้เถอะกอล์ฟเขาไม่ใช่คนดีอย่างที่แม่เห็นหรอกนะ อย่าเข้าไปยุ่งกับเขาอีกเลยนะคะ หนูขอนะแม่!"
"อืม..จากการกระทำของมันวันนี้ ฉันก็เห็นว่ามันไม่พอใจฉันมาก เเต่จะทำยังได้ล่ะ..ถ้าฉันไม่มีมัน ฉันก็ไม่มีเงินใช้ แกอยากเห็นแม่แกลำบากหรือไง!!"
"แม่ก็หางานทำสิ หรือไม่แม่ก็ตั้งร้านขายของหน้าบ้านก็ได้ส่วนเื่ทุน หนูจะหามาให้ แบบนั้นมันสบายใจกว่าไม่ใช่หรอคะ?"
"เออๆ..ไว้ฉันจะลองทำดูก็แล้วกัน หมดธุระแล้วใช่ไหม งั้นฉันกลับก่อนนะ หมาที่บ้านไม่มีคนดูแล แกก็อยู่ที่นี่ดีๆละกัน..อย่าทำตัวมีปัญหา เข้าใจไหม..แม่ไปล่ะ!" เสียงประตูกระแทกปิดดังปั้ง!! แม่บัวเดินจากไปพร้อมกับเงิน 30,000 บาททิ้งไว้ให้เล็กแค่ 5,000 บาทเท่านั้น..จิตใจของคนเป็ลูกน้ำตาร่วงหล่นลงอาบ 2 หน้าแก้ม ที่เห็นว่าแม่ให้ความสำคัญกับเงินมากกว่าความเป็อยู่และความรู้สึกของลูกไปแล้ว...ถึงแม่บัวจะรับปากเล็กว่าจะหางานทำ แต่ด้วยสัญชาตญาณความเป็ลูก เล็กรู้ดีอยู่แล้วว่าแม่บัวไม่มีวันทำแบบนั้นแน่นอน ทั้งๆที่เธอตั้งใจจะก้าวขาออกมาจากกรอบสี่เหลี่ยมนั่นแล้ว แต่ก็ดูเหมือนว่าความวุ่นวายและปัญหาต่างๆก็ยังไม่ยอมหลุดหายไปจากใจของเธอเลย ชีวิตในรั้วมหาลัยของเล็กจะสามารถทำให้เธอเริ่มต้นใหม่ได้จริงหรือไม่และจะมีใครเข้ามาจัดการความวุ่นวายในใจของเธอลงได้นั้น ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
692
