พลิกชะตาบุปผาข้ามภพ

        หลังการปลุกพลังของเด็กๆ ทั้งสาม เมื่อกลับถึงบ้าน จิ่นฮวาและมารดาจึงเข้าครัวทำอาหารชุดใหญ่เพื่อเลี้ยงฉลองให้เด็กๆ อย่างสนุกสนาน

        “ข้าเก่งหรือไม่ท่านแม่” จิ่นหยางอวดกับมารดาแบบเด็กๆ

        “ลูกแม่เก่งที่สุดเลย” กู้ชิงชิงยิ้มหวานเอ่ยชมบุตรชายแล้วดึงเขามาหอมแก้มทั้งสองข้าง

        บิดารู้สึกหมั่นไส้จึงแกล้งเอ่ยเสียงเข้ม “ถึงพลังปราณแรกเริ่มจะสูงแต่เจ้าอย่าได้ใจเกินไป หากไม่ขยันฝึกฝนก็ไม่มีทางเก่งกาจได้หรอกนะ ต่อจากนี้ลดเวลาวิ่งเล่นของพวกเจ้าสามคนลง นอกจากอ่านตำรา คัดอักษร พ่อจะเริ่มสอนพวกเจ้าฝึกยุทธ์อย่างเข้มงวด”

        เมื่อหลินซานหยางกล่าวจบเด็กสามคนอ้าปากหวอพูดอะไรไม่ออก คนอื่นๆ เห็นสีหน้าของเด็กๆ ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ บรรยากาศในบ้านจึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของทั้งนายและบ่าว

…….

        เด็กๆ เริ่มฝึกฝนการเดินลมปราณกันแล้วโดยมีหลินซานหยางคอยให้คำแนะนำ ส่วนจิ่นฮวาก็ฝึกฝนการหลอมโอสถกับเทพโอสถจนชำนาญการหลอมโอสถระดับสองแล้ว

        เย็นวันนี้จิ่นฮวากลับจากการฝึกฝนที่ป่าหมอกอาถรรพ์ บิดาได้ให้คนมาตามนางไปที่ห้องหนังสือ

        “ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อ” จิ่นฮวาเคาะประตูแล้วเข้าไปด้านใน

        “เจ้านั่งลงก่อน” หลินซานหยางรินน้ำชาให้บุตรสาว

        “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ” จิ่นฮวารับถ้วยชามาดื่มแล้วเอ่ยขอบคุณ

        “ฮวาเอ๋อร์เจ้าอายุ 15 แล้ว เจ้าอยากลองสอบเข้าสำนักเทียมเมฆาหรือไม่” บิดาเอ่ยถาม

        “สำนักเทียมเมฆา! ข้าไปได้หรือเจ้าคะ” จิ่นฮวาตื่นเต้นมาก นางไม่ค่อยได้ออกไปที่ใดมากนัก นอกจากป่าหมอกอาถรรพ์ ก็แค่ไปเที่ยวเล่นในเมืองเชียง

        “ใช่ พ่อกับแม่ได้ลองปรึกษากันแล้ว ตอนนี้เจ้าก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว พ่อเชื่อว่าเจ้าสามารถดูแลตัวเองได้ จึงถามเจ้าว่าอยากออกไปหาประสบการณ์ภายนอกหรือไม่ ถ้าไม่อยากไปพ่อก็ไม่บังคับเจ้า” บิดากล่าวอย่างหนักแน่น

        “อยากเจ้าค่ะ ข้าอยากเข้าสำนักเทียมเมฆา” จิ่นฮวารีบตอบ กลัวบิดาเปลี่ยนใจ

        “เช่นนั้นก็ดี แต่สำนักเทียมเมฆา มีการคัดเลือกศิษย์ก็เข้มงวดมาก แต่พ่อเชื่อว่าเจ้าต้องสอบผ่านแน่นอน” เขามั่นใจในตัวของบุตรสาว

        สำนักเทียมเมฆา เป็นหนึ่งในสามสำนักใหญ่ของแคว้นชิงหลง ตั้งอยู่บนหุบเขาเทียมฟ้า มีเขาสูงแปดลูกล้อม รอบหุบเหวลึกสำนักตั้งอยู่บนยอดเขาเหล่านั้น

        สำนักเทียมเมฆามีการทดสอบรับศิษย์เข้าสำนักที่เข้มงวดมาก ปีหนึ่งรับศิษย์ไม่ถึงร้อยคน ทั้งที่มีคนสมัครเข้าสอบเป็นพัน ปีนี้จะมีการรับสมัครในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า หลินซานหยางและฮ่องเต้แคว้นชิงหลงก็เคยศึกษาที่นี่

…….

        จิ่นฮวาได้แจ้งแก่อาจารย์ว่านางจะเดินทางไปสอบเข้าสำนักเทียมเมฆา เทพโอสถก็เห็นดีด้วย พรสวรรค์อย่างนางไม่ควรหลบอยู่ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้

        “เจ้าจงจำไว้ว่าข้างนอกนั้นมีอันตรายมากมาย สัตว์อสูรภายนอกก็ดุร้ายและแข็งแกร่งอย่างมาก พรของเทพพฤกษาใช้ได้กับสัตว์อสูรในป่าแห่งนี้เท่านั้น เมื่อออกไปเผชิญโลกภายนอก เจ้าจงเข้มแข็งขึ้น และระวังตัวให้มาก” เทพโอสถเอ่ยสั่งสอน

        “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์” จิ่นฮวาตอบรับ

        “ผู้คนก็เช่นกัน มีทั้งคนดี คนชั่ว คนที่หวังเพียงผลประโยชน์ เจ้าจงอย่าไว้ใจใครง่ายๆ ให้ภูติทั้งสองตน ติดตามเจ้าไปด้วย ส่วนข้าจะแวะไปหาเจ้าเดือนละครั้ง เพื่อสั่งสอนและทดสอบเจ้า จำไว้ฝึกฝนอย่างสม่ำเสมออย่าเกียจคร้าน” เทพโอสถย้ำกับนางอีกครั้ง

        ส่วนเทียนหลงกล่าวกับนางสั้นๆ “เจอกันที่สำนัก”

        จิ่นฮวาไม่เข้าใจแต่เขาทำเพียงยิ้มที่มุมปาก แล้วไม่ยอมอธิบายอะไรเพิ่มเติม

        เมื่อบอกกล่าวทุกคนแล้วจิ่นฮวาจึงเตรียมตัวออกเดินทาง สำนักเทียมเมฆาจะเปิดสอบในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า นางจึงอยากเดินทางไปให้ถึงก่อนเวลา จะได้มีเวลาเตรียมตัว

        ทีแรกบิดาจะให้บ่าวขับรถม้าไปส่งนาง แต่จิ่นฮวาคิดว่า นางจะเดินทางไปเอง จะได้ฝึกฝนไปในตัว ทั้งวิชาตัวเบา และการเอาชีวิตรอดโดยลำพัง

        ทุกคนมาส่งนางที่หน้าจวน จิ่นหยางกอดเอวนางงอแงไม่อยากให้นางไป

        “จิ่นหยางพี่สาวจะติดต่อหาเจ้าบ่อยๆ ดีหรือไม่ เจ้าก็ขยันฝึกฝน อีกหน่อยเจ้าก็เข้าสำนักเหมือนพี่สาวได้แล้ว” จิ่นฮวาเอ่ยปลอบ เขาจึงยอมปล่อยมือ

        “ข้าจะขยันฝึกฝนขอรับ” จิ่นหยางรับปากหนักแน่น

        “ฮวาเอ๋อร์ เจ้าต้องดูแลตนเองดีๆ แม่ทำอาหารให้เจ้ามากมาย เผื่อเจ้าหิวระหว่างเดินทาง” กู้ชิงชิงให้บ่าวยกกล่องใส่อาหารมากมายมาให้บุตรสาว

        นางเตรียมของไว้ตั้งแต่เมื่อคืนและตื่นแต่เช้ามาปรุงอาหารพวกนี้ให้จิ่นฮวา การเดินทางไปถึงหุบเขาเทียมฟ้าหากใช้รถม้าก็ใช้เวลาสิบวัน แต่หากเดินเท้าน่าจะต้องใช้เวลาถึงยี่สิบวัน นางกลัวบุตรสาวจะลำบากจึงเตรียมอาหารให้มากมาย

        จิ่นฮวาเก็บอาหารทั้งหมดไว้ในแหวนมิติ แล้วกอดมารดาเพื่อร่ำลา “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าไม่อยู่ท่านต้องดูแลสุขภาพด้วย”

        “รักษาตัวด้วยนะลูก” บิดาเข้ามาลูบหัวนาง

        “ข้าลาเจ้าค่ะ” จิ่นฮวาย่อกายทำความเคารพบิดามารดา แล้วสวมแหวนมายา ทำให้คนมองนางเป็นบุรุษ และปิดบังพลังปราณพลังปราณจากระดับนภาขั้นเจ็ดเหลือเพียงปฐพีขั้นสาม

        จิ่นฮวาในคาบบุรุษออกเดินทางพร้อมกับภูติทั้งสองมุ่งหน้าสู่หุบเขาเทียมฟ้าตามแผนที่ที่บิดาเขียนให้ นางเดินทางออกจากเมืองเชียงมุ่งหน้าทางทิศตะวันออก ใช้วิชาตัวเบาลัดเลาะไปตามแนวป่า เมื่อนางมาถึงป่าไม้แดงก็ค่ำมืดพอดี นางจึงต้องพักค้างแรมในป่าแห่งนี้

        ภูติทั้งสองบินสำรวจป่าสักพัก

        “ป่าแห่งนี้ไม่มีสัตว์อสูรขอรับนายหญิง มีเพียงสัตว์ป่าทั่วไป และพวกสัตว์มีพิษ” จิ้นซื่อรายงาน

        “ทางด้านนั้นมีลำธารเจ้าค่ะนายหญิง” เยว่เอ๋อร์ที่กลับมาจากอีกด้านรายงาน

        “ดีเลย งั้นเราไปพักแถวลำธารกัน ข้าจะได้อาบน้ำด้วย” จิ่นฮวาตัดสินใจเลือกต้นไม้ใหญ่ริมลำธาร นางใช้ปราณธาตุพฤกษา บังคับให้กิ่งไม้ยืดออกแล้วสานกันเป็นเหมือนรังนกครึ่งวงกลมขนาดใหญ่ ที่ตัวนางสามารถลงไปนอนได้แล้วไม่ตกลงมา

        จิ่นฮวาก่อกองไฟเล็กๆ ริมลำธาร จากนั้นอาบน้ำชำระร่างกายเปลี่ยนชุดใหม่ เสร็จแล้วก็นำอาหารที่มารดาเตรียมให้ออกมารับประทาน

        “เหมือนมาเข้าค่ายตอนเด็กๆ เลย” จิ่นฮวาพูดกับตัวเองเบาๆ แล้วอมยิ้ม ขำความคิดตนเอง

        จิ่นฮวาคุยเล่นกับภูติทั้งสองสักพัก จนเวลาเริ่มดึกแล้ว

        “นายหญิงไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ ข้ากับจิ้นซื่อจะผลัดกับเฝ้ายามให้เอง” เยว่เอ๋อร์บอกให้นางไปนอน

        “ขอบใจเจ้าสองคน” จิ่นฮวาใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นบนต้นไม้ที่นางทำที่นอนไว้ นางโรยสมุนไพรไล่แมลงและสัตว์มีพิษรอบๆ รังนกของนาง จากนั้นนำหมอนกับผ้าห่มออกมาจากแหวนมิติ แล้วปูที่นอนอย่างสบายใจ

        ‘คืนแรกที่นอนในป่า ก็ไม่ได้เลวร้ายนี่นะ’ นางนั่งสมาธิฝึกฝนโคจรลมปราณครึ่งชั่วยามแล้วเข้านอน