[ม.กัปตันอินเตอร์]
ถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็วันเปิดเทอมวันแรก แต่ว่าหนุ่มน้อยหนาตาน่ารักอย่างโบ๊ทก็ยังมาเรียนสายตามเคยโดยเช้านี้โบ๊ทสายคาบเรียนวิชาแรกมากถึงสามสิบนาทีเลยทีเดียว
“โห...ช้าไปสามสิบนาทีเลยเหรอวะกู”
โบ๊ทเหลือบมองไปยังหอนาฬิกาประจำมหาลัยด้วยความใก่อนที่เขาจะรีบขับมอเตอร์ไซด์คู่ใจเข้าไปจอดในลานจอดสำหรับมอเตอร์ไซด์ จากนั้นโบ๊ทก็ออกตัววิ่งอย่างรีบร้อนเพื่อช่วยย่นระยะเวลาให้กับตัวเอง
ตุ๊บ! หมับ!
แล้วโบ๊ทก็ซุ่มซ่ามวิ่งชนใครบางคนเข้าให้จนได้ซึ่งโบ๊ทคาดการณ์ว่าคน ๆ นี้ก็มาเรียนสายเหมือนกันกับเขา
“โอ้ย! ใครวิ่งซุ่มซ่ามมาชนกูวะเนี่ย?”
โบ๊ทอุทานเสียงดังลั่นด้วยความไม่พอใจซ้ำยังให้ร้ายฝ่ายตรงข้ามหน้าตาเฉยอีกด้วย ทั้ง ๆที่ตัวเองเป็ฝ่ายวิ่งไปชนเขาก่อน และในขณะที่ทุกอย่างกำลังตกอยู่ในความเงียบทุกสิ่งหยุดการเคลื่อนไหว โบ๊ทก็ค่อย ๆ สอดมือเรียวของเขาเข้าไปในสาบเสื้อของคู่กรณีอย่างลืมตัว
“แต่...แผ่นอกห๊อมหอมนะ น่าซบด้วย”
โบ๊ทใช้หัวทุยของเขาถูไถไปมาอยู่บนแผ่นอกอุ่นของคู่กรณีที่เขายังไม่เห็นหน้าซ้ำร้ายไปกว่านั้นโบ๊ทยังสอดแขนทั้งสองข้างเข้าไปโอบกอดแผ่นหลังที่น่าหลงใหลนั้นด้วย
“อืม...ขอกอดให้หายใก่อนละกันนะ”
คิก คิก คิก
โบ๊ทฝันหวานตอนกลางวันอย่างลืมตัว เพียงเพราะกลิ่นกายที่หอมกรุ่นจนไม่อาจห้ามใจ
"จะกอดผมอีกนานไหมครับ?”
เสียงทุ้มนุ่มหูและฟังดูสุภาพเอ่ยถามโบ๊ทขึ้นและโบ๊ทก็รีบผละออกจากเ้าของเสียงทุ้มเสน่ห์ทันที แต่มือของโบ๊ทยังเลื่อนมือของตัวเองมาขยุ้มอยู่ชายเสื้อของชายหนุ่มอย่างลืมตัว
“เอ่อ!”
“จะปล่อยผมได้รึยังครับคุณเตี้ย?"
หนุ่มนักศึกษาผิวพรรณดีรูปร่างสูงโปร่งเอ่ยถามโบ๊ทพร้อมกับเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ โบ๊ทจึงยอมปล่อยชายเสื้อของชายหนุ่มแต่ก็ยังไม่วายประชดอีกฝ่ายเพราะความหมั่นไส้เป็การส่วนตัว
"อุ้ย! ผู้ชาย...สูงโปร่ง หล่อ คม เซอร์และยัง...ปากหมาด้วย มาครบเครื่อง สเป็คกูเลยนะครับ"
คิก คิก คิก
โบ๊ทหัวเราะชอบใจ ก่อนที่โบ๊ทจะสะบัดผมบ๊อบไปด้านข้างเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าโบ๊ทไม่แคร์
"นี่!! คุณเหยียบเท้าผมอยู่นะ ช่วยยกเท้าของคุณออกจากรองเท้าราคาแพงของผมด้วย"
หนุ่มนักศึกษาคู่กรณีของโบ๊ทบอกเสียงแข็งกระด้าง พร้อมกับก้มมองไปยังเท้าของเขาและโบ๊ทด้วยสายตาไม่พอใจ
"พอดี...วางเท้าผิดตำแหน่งน่ะอืม...แต่ยกออกให้แล้วนะ ไปนะ"
โบ๊ทถอยห่าง ก่อนจะหันหลังและออกแรงวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตแต่ชายหนุ่มกลับไวกว่าโบ๊ทเท่าตัว เพราะเขาก้าวขายาว ๆตามไปกระชากกระเป๋าของโบ๊ทให้หยุด
"เดี๋ยว!"
"เอ่อ...มีอะไรอีกครับ?"
โบ๊ทถามชายหนุ่มที่เขายังไม่รู้จักชื่อออกไปด้วยความตื่นกลัว
"คำว่าขอโทษ...พูดเป็ไหม?"
น้ำคำแข็งกระด้างและเต็มไปด้วยพลังของชายหนุ่มทำให้โบ๊ทจำต้องค่อย ๆ หันกลับมาเผชิญหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
"เอ่อ...จริงด้วยสินะ คือพอดีลืมไปน่ะถ้างั้นก็...ขอโทษนะ"
โบ๊ทยอมลดทิฐิลงขอโทษชายหนุ่มเนื่องจากว่าโบ๊ทไม่อยากมีปัญหากับใครเพิ่มอีกเพราะเท่าที่เป็อยู่ตอนนี้โบ๊ทก็มีศัตรูรอบรั้วมหาลัยอยู่แล้ว
“ไปนะ”
โบ๊ทหันหลังให้ชายหนุ่ม พร้อมกับเตรียมออกตัววิ่งอีกครั้งแต่ชายหนุ่มก็กระชากกระเป๋าของโบ๊ทรั้งไว้อีกครั้งเช่นกัน
"เดี๋ยว! "
"มีอะไรอีกล่ะครับ?"
โบ๊ทถามพร้อมกับหันกลับมาชักสีหน้าไม่พอใจใส่ชายหนุ่มก่อนที่โบ๊ทจะเชิดหน้าสู้ไม่ถอย
“เช็ดรองเท้าให้ผมด้วย คุณทำรองเท้าเปื้อน”
ชายหนุ่มออกคำสั่งกับโบ๊ท และชี้นิ้วลงไปที่รองเท้าหนังของเขาที่ยังมีรอยเปื้อนจากรองเท้าของโบ๊ทประทับอยู่
"เฮ้อ! หน้าตาก็ว่ากวนส้นตีนแล้วแต่นิสัยนั้นยิ่งกว่ากวนส้นตีนเข้าไปอีก เฮ้ย! ครบเครื่องที่สุดทูอินวันจริง ๆ เล้ย"
โบ๊ทบ่นพึมพำเพื่อระบายความอึดอัดในใจของตัวเองก่อนที่เขาจะก้มลงมองรองเท้าหนังของอีกฝ่ายนิ่งอย่างใช้ความคิด
"เมื่อกี้คุณว่าใครกวนสั้นตีน?"
น้ำคำที่เ็าแข็งกระด้างถามโบ๊ทคล้ายกำลังหาเื่ทะเลาะ
"อ้อ...เปล่า ๆ ครับ ผมแค่บอกว่า...เดี๋ยวผมจะรีบเช็ดรองเท้าราคาแพงให้นะครับ?"
โบ๊ทยกมือขึ้นตั้งฉากเพื่อบอกให้ชายหนุ่มรู้ว่าเขาไม่้ามีปัญหาก่อนที่โบ๊ทจะย่อตัวนั่งลงเพื่อเตรียมตัวเช็ดรองเท้าให้กับอีกฝ่าย
"งั้นก็เร็ว ๆ ด้วย ผมเสียเวลา"
ชายหนุ่มยกแขนขึ้นกอดอก พร้อมกับงอเข่าขึ้นและยกเท้าของเขาค้างไว้กลางอากาศให้อยู่ในระดับสายตาของโบ๊ทและกิริยาของชายหนุ่มก็สร้างความไม่พอใจให้กับโบ๊ทมากถึงมากที่สุด
"แม่งเอ้ย! เหยียดกูเหลือเกินนะมึง"
โบ๊ทสบถบ่นพร้อมกับกัดฟันกรอดเพื่อข่มความโกรธก่อนที่เขาจะยื่นริมฝีปากเข้าหารองเท้าหนังของชายหนุ่มให้อยู่ในระยะที่เหมาะสมแล้วโบ๊ทก็พ่นน้ำลายใส่รองเท้าหนังที่ชายหนุ่มอ้างว่าราคาแพงหนักหนาจนเปียกชุ่มไปหมด
"ถุย ถุย ถุย"
.....
sundog