สดับเพียรหมื่นภพชาติ

        หลังจากที่ปรับความเข้าใจกับซิงเยี่ย ผู้ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหลานชายในสายเลือดของไป๋ซื่ออิง 

        เสวี่ยฉินนั้นยืนกรานว่าตนจะกระทำทุกอย่างให้ถูกต้อง

        ส่วนเรื่องที่เข้าใจผิดระหว่างทั้งสองก็จบลงไป ซิงเยี่ยเองก็อยากชดใช้ความผิดที่กระทำต่อจื่อหลิง เขาสัญญาว่าจะพาจื่อหลิงกลับมาให้ได้ แม้ว่าระหว่างทางต่อจากนี้เสวี่ยฉินจะเดินเพียงลำพัง ทว่าซิงเยี่ยยังยืนยันว่าเขายินดีร่วมสู้ไปกับเสวี่ยฉิน 

        “เจ้าไม่ใช่หลงเย่า และก็ไม่ควรสวมรอยเป็นเขา”

        “...”

        “ตัวข้านั้นไม่ปรารถนาจะให้เจ้าแทนที่หลงเย่า ที่ผ่านมาเจ้าดูแลข้าก็เพราะสถานการณ์บังคับ ตอนนี้เจ้าเป็นอิสระแล้ว ก็จงไปตามทางที่ตนอยากไปเถิด” 

        “เสวี่ยฉิน” 

        เจ้าสำนักเทียนฉีเดินลากกระบี่ไปตามทาง เขาหมดแรงอ่อนล้าทุกอย่าง หยาดน้ำตาเอ่อขึ้นเมื่อคิดได้ว่าไม่มีหลงเย่าอีกต่อไป เสวี่ยฉินยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตาของตนเอง

        “ไหนบอกว่าไม่มีข้าแล้ว เจ้าจะอยู่ไม่ได้ไง!!”

        ซิงเยี่ยตะโกนตามหลังมา ถึงแม้ความแค้นที่มีต่อสำนักเทียนฉีเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่เสวี่ยฉินนั้นก็ไร้คนเคียงข้างอยู่ดี เว่ยหนานไม่สามารถออกมาวุ่นวายในยุทธภพได้ เสวี่ยฉินต้องเดินคนเดียวในใต้หล้านี้โดยมีศัตรูห้อมล้อมมากมาย 

        “ข้าบอกกับหลงเย่า แต่เจ้าไม่ใช่!”

       “มันต่างกันตรงไหน? ข้ากับหลงเย่าเป็นสายเลือดเดียวกัน ใบหน้าเหมือนกัน เราสองแทบเป็นคนเดียวกันชนิดที่ใครก็แยกไม่ออก” 

       “แต่ข้าแยกออก”

      “เสวี่ยฉิน! ยุทธภพกำลังจะนองเลือด ต่อให้เจ้าเก่งกาจเพียงไหนก็ต้านไม่อยู่” 

        “แล้วถ้าข้านี้พลั้งมือฆ่าไป๋ซื่ออิงขึ้นมา เจ้าจะยอมอย่างนั้นรึ!” เสวี่ยฉินถามคำถามที่ทำซิงเยี่ยชะงักไปเล็กน้อย เขานั้นอยู่มาจนถึงวันนี้ก็เพื่อหนุนหลังท่านลุงมิใช่หรือ...

        “หากท่านลุงผิดจริง ข้าจะไม่ขวางเจ้าเลยเสวี่ยฉิน”

        ทว่าเจ้าสำนักกลับส่ายหน้าของตน “ข้าไม่อยากจมอยู่กับความทุกข์ ในทุกวันที่ข้ามิอาจยอมรับความจริงว่าหลงเย่านั้นไม่มีจริง” 

        “...”

        “เจ้าไปช่วยจื่อหลิงเถอะ ระวังเฉียนซือให้ดีด้วยแล้วกัน หากเขารู้ว่าเจ้ากำลังทรยศหักหลัง มิช้าข้าคงจดจำได้เพียงแต่นามเจ้า” 

        “ข้าไม่ไปจากเจ้าหรอกเสวี่ยฉิน แม้จะต้องช่วยจื่อหลิง ข้าก็จะกลับมาอยู่ข้างกายเจ้าดังเดิม”

        “ทำไม?”

       “เมื่อไรที่เจ้าเดียวดาย หลงเย่าคงไม่มีวันสงบใจได้ เจ้าสองคนห่วงหาซึ่งกันและกัน” 

        คำตอบนั้นคงแทนทุกความรู้สึกที่เคยอยู่ในใจของเสวี่ยฉิน ในตอนนั้นเขาเป็นเพียงเด็กตัวเล็ก ไม่เข้าใจความหมายของชีวิตมากนัก หลายครั้งที่หลงเย่ามักสอนให้เขารู้จักเติบโต หรือแม้กระทั่งวันสุดท้ายของชีวิต หลงเย่าก็ยังสอนให้เสวี่ยฉินเดินหน้าต่อไป เป็นจอมยุทธ์ผดุงคุณธรรมในใต้หล้า 

        เพราะแบบนั้นเสวี่ยฉินจึงไม่เคยยอมแพ้ต่อหัวใจของตนเองเลยสักครั้ง

        ภายในวิหารระฟ้าที่ใหญ่โตโอ่อ่า จื่อหลิงที่ถูกซื่ออิงสวมรอยนั้นเดินวนอยู่ด้านใน เข้าห้องนั้นออกห้องนี้เพื่อตามหาเคล็ดวิชา ไป๋ซื่ออิงสำเร็จวิชาฝันลวงขั้นสูงสุด จนสามารถสร้างภาพฝันที่เสมือนจริงแก่ผู้ใดก็ได้ 

        “จื่อหลิง”

        “...”

        น้ำเสียงอ่อนโยนนั้นทำเอาซื่ออิงหยุดชะงัก “หายไปเสียนาน ไปอยู่ที่ใดมาหรือ?” 

        ไป๋ซื่ออิงค่อยหันมาทีละน้อย พยายามทำตัวให้แนบเนียนเป็นจื่อหลิง เพื่อจะไม่ให้ผู้ใดจับได้ แต่กับคนที่อยู่เบื้องหน้านี้ซื่ออิงหวั่นใจว่าจะโดนเปิดโปงเสียก่อน 

        “ข้า...เอ่อ ข้ากลับไปหาพี่ชายมา” 

        “เว่ยหนานน่ะหรือ?”

        “ใช่ๆ เอ่อ ใช่ขอรับพุทธองค์” ซื่ออิงตะกุกตะกักยามที่ต้องพูดเป็นตัวตนของจื่อหลิง ใช่ว่าสมณะตรงหน้าจะมองไม่ออก เพียงแต่ร่างนี้นั้นยังเป็นศิษย์ของพุทธองค์ และเกรงว่าจื่อหลิงจะเป็นอันตราย

        “เวลานี้จื่อหลิงควรกลับไปเรียน” 

        “...”

        “วิชาปรุงยาอย่างไร อาตมาเห็นอาจารย์เริ่มสอนแล้ว” พุทธองค์ยังคงทำตัวปกติ จะให้ซื่ออิงสงบนั้นจำต้องใช้น้ำเย็นคอยประพรม มิเช่นนั้นก็จะผลีผลามออกไปทำเรื่องเลวร้ายอีก 

       “ขอรับ” 

       ไป๋ซื่ออิงรับคำอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ทว่าตัวเขาเองก็ขัดสิ่งใดไม่ได้ หากถูกไล่ออกจากร่างนี้ หรือมีผู้ใดจับได้ขึ้นมาเสียก่อน แผนที่วางไว้ก็จะพังไม่เป็นท่า และเฉียนซือก็จะลำบากมากกว่าเดิม 

        คล้อยหลังของจื่อหลิงที่เดินจากไป เยว่ชิงก็กลับเข้ามาที่วิหารระฟ้า แลเห็นสายตาของพุทธองค์ที่มองตามหลังของอีกฝ่าย คาดว่าพุทธองค์นั้นคงทราบตัวตนที่แฝงในร่างจื่อหลิงตอนนี้ 

        “ไป๋ซื่ออิงคงไม่มีทางละวางได้” 

        “...”

        “อาตมาเพียงแค่อยากให้ทุกอย่างแปรเปลี่ยน เป็นอาตมาที่หลอกตนเองอยู่ทุกวัน” 

        “เช่นนั้นท่านจะทำอย่างไร?”

        นัยน์ตาสีอำพันปรายกลับมามองใบหน้าของเยว่ชิง เห็นเลือดฝาดดูมีชีวิตชีวา ก็นับว่าหลังจากนี้เยว่ชิงคงเป็นมนุษย์ที่มีความสุข เป็นอิสระดังใจที่ต้องการ 

        “ปล่อยให้เป็นไปตามลิขิต ครั้งนี้อาตมาไม่คิดขวางอีกแล้ว” 

        ความรู้สึกของพุทธองค์หลี่จิ้งหยางนั้นยากจะหยั่งถึง เขาให้ความสำคัญกับมิตรภาพ ที่ผ่านมาเพื่อไม่ให้ทั้งสองต้องใช้กรรมหนักมากนัก เขาจึงคอยช่วยรับเคราะห์กรรมมาโดยตลอด การกระทำที่ไม่เคยเอ่ยให้ใครล่วงรู้ ใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกอื่นใด คงเป็นเหตุผลที่หลายคนคิดว่าพุทธองค์นั้นเย็นชาและน่าหวั่นเกรง 

        “ท่านไม่จำเป็นต้องแบกรับแทนพวกเขา”

        “...”

        “รวมถึงข้าน้อยด้วย พุทธองค์เสียสละมามากพอแล้ว ข้าน้อยอยากให้ท่านก้าวไปตามหนทางที่ท่านปรารถนา ครั้งนี้ข้าน้อยเองก็จะไม่ขวางทางของท่าน” 

       “เยว่ชิงไม่ต้องการให้อาตมาไปนิพพานมิใช่หรือ?”

        “ตอนนั้นข้าน้อยมืดบอด มองไม่เห็นความจริงที่เกิดขึ้น” 

        “ถ้าเยว่ชิงไม่ปรารถนา อาตมาก็ไม่ไป”

        “ไยจึงเป็นเช่นนั้นกัน ข้าน้อยปรารถนาให้พุทธองค์หลุดพ้นจากทุกสิ่ง” เยว่ชิงรีบเอ่ยเสียงจริงจัง เป็นผลให้มุมปากของพุทธองค์ยกขึ้นเล็กน้อย 

        “เพียงแค่เยว่ชิงไม่จมอยู่กับความมืดมิด ไม่คิดชิงชังและรู้จักปล่อยวาง อาตมาก็เสมือนได้ไปนิพพานอย่างที่ตั้งใจ” 

        “...”

        “การหลุดพ้นไม่ใช่ทางออกเสมอไป แต่ก่อนอาตมาคิดอยากไปนิพพานเพื่อหนีปัญหา ความผิดพลาดพวกนั้นกักขังอาตมาเอาไว้ จุดมุ่งหมายของอาตมาจึงมีเพียงนิพพาน” 

        “อย่างไรข้าน้อยก็ยังหวัง เห็นพุทธองค์เดินหน้าเข้าสู่นิพพาน” 

        “เยว่ชิงจะอยู่อย่างไรต่อไป” 

        “ข้าน้อยบวชและนิพพานไปกับพุทธองค์ดีหรือไม่? ถึงตอนนั้นเราทั้งสองคงไม่ได้พบกันอีก” 

        “เมื่อมีวาสนา อย่างไรก็ต้องพบพาน”

        เยว่ชิงคิดตามสิ่งที่พุทธองค์กล่าว ก่อนจะพยักหน้าของตน “จริงอย่างท่านว่า แต่ข้าน้อยนี้คงโสมมเกินกว่าจะมีโอกาสได้พบท่าน ผู้สูงส่งและสง่างาม”

        “อาตมาก็คน”

       “ท่านเป็นเทพต่างหากล่ะ เป็นเทพผู้สง่างามของสวรรค์เก้าชั้นฟ้า” 

        “หากมีโอกาส อาตมาคงได้พาเยว่ชิงไปชมสวรรค์” พุทธองค์หลี่จิ้งหยางเอ่ยตามที่ใจคิด เขาอยากให้เยว่ชิงมองแต่สิ่งที่สวยงาม แม้โอกาสที่พูดจะไม่มีทางเป็นไปได้เลย

        “ข้าน้อยอยากให้โอกาสนั้นมาถึงเร็วๆจัง ตัวข้าน้อยนี้มีบุญที่ได้พบเจอเทพ หนำซ้ำยังเป็นพุทธองค์สาวกขององค์ยูไล เกิดเป็นข้าน้อยนี้คุ้มค่าเสียจริง” 

        แว่วเสียงสนทนาของทั้งสองอยู่ในสายตาของซื่ออิง หลี่จิ้งหยางกำลังวาดหวังเรื่องเพ้อฝันอันใดกัน ยิ่งมองก็ยิ่งคิดแค้นใจ รอยร้าวของเราทั้งสองคงไม่มีวันกลับมาดีดังเดิม 

        เขาจะต้องเร่งหาเคล็ดวิชาให้พบ เพื่อจะได้จัดการทุกสิ่งอย่างให้จบลงเสียที!

        ทว่าเยว่ชิงที่กำลังสนทนากับพุทธองค์กลับปวดหัวขึ้นมา ภาพบางอย่างติดๆดับๆอยู่ในความทรงจำ เขาเห็นภาพเคล็ดวิชาที่พุทธองค์เคยหยิบจากที่ซ่อนออกมาให้ดู 

สดับเพียรหมื่นภพชาติ