วันต่อมา
ภาพนักข่าวและกล้องจำนวนมากจับจ้องไปยังชายหนุ่มรูปหล่อในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าของชยากรดูเคร่งขรึมและเหนื่อยล้า เขายืนอยู่บนโพเดียม พร้อมด้วยเลขาส่วนตัวและทนายความ
ชยากรสูดหายใจลึก
"สวัสดีครับทุกท่าน ผมขอใช้โอกาสนี้ในการแถลงข่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานที่ผ่านมา ตามที่มีข่าวปรากฏในสื่อต่าง ๆ"
ชยากรเหลือบมองไปยังกล้องเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ในคืนนั้น ผมได้เดินทางไปยังสถานบันเทิงดังกล่าวด้วยธุระส่วนตัว เมื่อไปถึง ผมสังเกตเห็นสถานการณ์ที่ไม่น่าไว้วางใจ มีบุคคลกลุ่มหนึ่งกำลังมีปากเสียงและดูเหมือนจะมีการบังคับขู่เข็ญกัน ด้วยสัญชาตญาณ ผมจึงเข้าไปเพื่อ้าให้ความช่วยเหลือ ด้วยความหวังว่าจะระงับเหตุการณ์และป้องกันไม่ให้เกิดความรุนแรง"
ชยากรหยุดเล็กน้อย มองไปยังกลุ่มนักข่าวที่กำลังจดบันทึกกันอย่างรวดเร็ว
"บุคคลที่ปรากฏอยู่ในคลิป...ผมขอยืนยันว่าผมไม่เคยรู้จักเป็การส่วนตัวมาก่อน ผมเพียงแต่เห็นว่าเขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก แต่พบว่าเป็เื่เข้าใจผิดกัน ผมจึงเดินกลับออกมาตรงนั้นทันที"
ชยากรแสดงสีหน้าเสียใจเล็กน้อย
"ผมเสียใจเป็อย่างยิ่งหากการกระทำของผมทำให้เกิดความเข้าใจผิด หรือสร้างความไม่สบายใจให้กับทุกท่าน ผมขอยืนยันว่าเจตนาของผมเป็เพียงการให้ความช่วยเหลือเท่านั้น และไม่มีความเกี่ยวข้องอื่นใดกับบุคคลดังกล่าว"
ชยากรกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ผมขอความกรุณาสื่อมวลชนทุกท่าน โปรดนำเสนอข่าวอย่างถูกต้องและเป็ธรรม และให้ความเป็ส่วนตัวกับทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ผมหวังว่าสังคมจะเข้าใจในเจตนาของผม ขอบคุณครับ"
ชยากรโค้งศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะเดินลงจากโพเดียม ท่ามกลางแสงแฟลชและเสียงซักถามของนักข่าว
ณ ห้องเช่า
ในห้องเช่าเล็ก ๆ อันใหม่ ชัชชนนั่งอยู่หน้าจอโทรศัพท์ ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ภาพชยากรบนหน้าจอ น้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วเริ่มเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง
"ไม่รู้จัก...ตลกสิ้นดี"ชัชชนพึมพำกับตัวเอง
ความรู้สึกสมเพชตัวเองถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง ชัชชนกอดตัวเองแน่น ตัวสั่นเทิ้มด้วยความเสียใจและความเกลียดชัง
"เกลียด...ผมเกลียดคุณ...ชยากร..."
หลังจากแถลงข่าว ชยากรกลับมายังคอนโดหรูด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองรายชื่อ "แพรไหม" ที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยความรู้สึกผิดและความสับสน เขาตัดสินใจโทรหาเธอ
แพรไหม:...
ชยากร: แพร...ผมขอโทษกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น เื่ราวที่เกิดขึ้นมันไม่ได้เป็อย่างที่คุณคิด
แพรไหม: แล้วมันเป็ยังไงคะ? ช่วยอธิบายให้ฉันเข้าใจหน่อยสิ ว่าทำไมคู่หมั้นของฉันถึงไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่น แถมยังเป็ข่าวใหญ่โตไปทั่วประเทศแบบนี้
ชยากร: ผม...ผมแค่เข้าไปช่วยเหลือจริง ๆ นะแพร ผมเห็นว่าเขากำลังมีปัญหา
แพรไหม: ช่วยเหลือ?
ชยากร: ใช่ ผมแค่ช่วย แต่สุดท้ายผมก็ไม่ได้ช่วยเขานะ เพราะมันเป็แค่เื่เข้าใจผิด ผม...ผมกลัวว่าข่าวจะเสียหาย กลัวว่ามันจะกระทบกับคุณ
แพรไหม(หัวเราะเยาะ): กระทบกับฉัน? คุณคิดว่าตอนนี้มันไม่กระทบกับฉันเลยหรือไงคะ? ฉันกลายเป็ตัวตลกในสายตาของทุกคน!
ชยากร: ผมผิดเอง ผมขอโทษจริง ๆ ผมอยากจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง ผม...
แพรไหม: พอเถอะ! ฉันไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว ฉัน้าเวลา...เพื่อคิดทบทวนทุกอย่าง
ปลายสายตัดไป ชยากรทรุดนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ความสัมพันธ์ที่เคยหวานชื่นเริ่มสั่นคลอนอย่างหนักจากข่าวฉาวที่เกิดขึ้น เขาเข้าใจดีว่าสิ่งที่เขาทำลงไปนั้นสร้างความเ็ปให้กับคนที่เขารักมากแค่ไหน
ณ หอพักนักศึกษา
เปมิกานั่งอยู่ในห้องพักนักศึกษา ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้
"ทำไมพี่ถึงโกหก..."
ภาพข่าวบนโทรศัพท์มือถือยังคงปรากฏอยู่ ข่าวเื่พี่ชายของเธอทำงานเป็เด็ก N ทำให้เธอรู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เปมิกาคิดถึงวันที่เธอเคยคุยโม้กับเพื่อน ๆ ด้วยความภาคภูมิใจ
'พี่ชายเราน่ะเก่งมากเลยนะ ทำงานส่งเราเรียน ไม่เคยบ่นเลยสักคำ'
เปมิกาเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยด้วยใบหน้าที่หมองคล้ำ สายตาของเพื่อนร่วมชั้นที่มองมายังเธอรู้สึกได้ถึงความแปลกไป บางคนซุบซิบนินทากันเบา ๆ
เปมิกาก้มหน้าลงต่ำ พยายามเดินให้เร็วที่สุดเพื่อหลีกหนีสายตาเ่าั้ ความอับอายทำให้เธอแทบไม่อยากจะเงยหน้ามองใคร
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
ชยากรพยายามติดต่อแพรไหมหลายครั้ง แต่เธอไม่รับสายหรือไม่ตอบกลับข้อความของเขาเลย จนกระทั่งวันต่อมา เธอส่งข้อความสั้น ๆ มานัดให้เขาไปพบที่ร้านอาหารหรูส่วนตัวที่พวกเขาเคยมาทานอาหารด้วยกันบ่อย ๆ
เมื่อชยากรมาถึง เขาก็เห็นแพรไหมนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าสวยของเธอดูเศร้าหมองและเหนื่อยล้า
"แพร..."
แพรไหมเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความเสียใจ
"นั่งสิคะ..."
"ผมขอโทษจริง ๆ สำหรับทุกอย่าง ผมรู้ว่าผมทำผิดกับคุณมาก"
"ฉันใช้เวลาคิดทบทวนทุกอย่างแล้วค่ะ เื่ของเรา...มันอาจจะมาถึงทางตันแล้วก็ได้"
ชยากรใจหายวูบ "ไม่นะแพร...ผมยังรักคุณ ผมไม่อยากเสียคุณไป"
"แต่ฉันไม่แน่ใจแล้วค่ะ ว่าฉันยังรู้สึกเหมือนเดิมหรือเปล่า"
"ผมเข้าใจ ผมจะไม่บังคับคุณ แต่ผมขอโอกาส...โอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง ผมอยากจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟังจริง ๆ"
แพรไหมถอนหายใจ "อธิบายอะไรอีกคะ ในเมื่อภาพมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว"
"เื่ระหว่างผมกับชัชชนมันไม่ได้เป็อย่างที่คุณคิดจริงๆ นะ"
"ไหนคุณบอกว่าไม่เคยรู้จัก"
ชยากรชะงักไป เมื่อเผลอหลุดเรียกชื่อชัชชน "คือ...ผม.."
แพรไหมยกมือขึ้นห้าม "พอเถอะค่ะ ฉันไม่อยากรู้ สิ่งที่ฉันอยากรู้คือ...ความรู้สึกของคุณจริง ๆ คืออะไร คุณรักฉันจริงหรือเปล่า หรือว่า..."
ดวงตาของแพรไหมเริ่มสั่นไหว ชยากรรีบคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น
"ผมรักคุณนะแพร ผมรักคุณมากจริง ๆ คุณคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของผม เื่ที่เกิดขึ้นมันเป็การเข้าใจผิด"
แพรไหมมองหน้าชยากรอย่างพิจารณา แววตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความลังเล
"...ฉันอยากจะเชื่อคุณนะ แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก จนฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี"
"ผมจะให้เวลาคุณ...ผมจะรอคุณ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง"
ความเงียบปกคลุมโต๊ะอาหาร บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่แน่นอน ความสัมพันธ์ที่เคยสวยงามของชยากรและแพรไหมกำลังเผชิญกับบททดสอบครั้งใหญ่ และอนาคตของพวกเขายังคงเป็สิ่งที่ไม่มีใครคาดเดาได้
ชัชชนยืนอยู่หน้าหอพักนักศึกษาที่เปมิกาอาศัยอยู่ เขาถือถุงขนมเล็ก ๆ ในมือ ตั้งใจจะมาหาน้องสาว แต่เมื่อเห็นเปมิกาเดินออกมา เขารีบเข้าไปทัก
"มิกา..."
เปมิกาชะงักเท้าเมื่อเห็นหน้าพี่ชาย สีหน้าของเธอเ็าและหลีกเลี่ยงที่จะสบตา
"พี่ชัชมาทำไมคะ"
"พี่...พี่มาเยี่ยม"ชัชชนไม่เข้าใจสายตาที่เปลี่ยนไปของน้องสาว
"ทำไมพี่ชัชต้องโกหกมิกา ว่าไปทำโอทีร้านอาหารอื่น ทั้งที่พี่ไปทำงานเป็เด็ก N"
"พี่...ขอโทษ" ชัชชนยื่นมือจะไปจับมือน้องสาว แต่เปมิกาเบี่ยงมือหนี น้ำตาชัชชนไหลพรากออกมา
"มิกา..."
"พี่ชัชกลับไปเถอะค่ะ"
"มิกา..."
"ต่อไปนี้พี่ชัชไม่ต้องมาหามิกาอีก มิกาจะทำงานหาเงินเรียนเอง!" น้ำเสียงของเปมิกาเด็ดเดี่ยวจนชัชชนรู้สึกเหมือนถูกผลักไสอย่างแรง
"..."
เปมิกาเดินเลี่ยง ทิ้งให้ชัชชนยืนเคว้งอยู่ตรงนั้น ถุงขนมในมือร่วงหล่นลงพื้น ความเสียใจจุกอยู่ที่อกจนพูดไม่ออก
ณ ห้องเช่า
ภายในห้องมืดมิด ชัชชนนอนขดตัวอยู่บนเตียงเก่า ๆ แม้เวลาจะล่วงเลยไปจนดึกดื่น เขาก็ยังคงนอนไม่หลับ ภาพใบหน้าเ็าของเปมิกาและคำพูดที่เฉียบขาดของเธอดังก้องอยู่ในหัว อาหารที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะยังคงเต็มจาน เขาไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร
"มิกา...พี่ขอโทษ ขอโทษที่ทำงานเป็เด็ก N ทำให้มิกาต้องอับอาย พี่ขอโทษ....ฮึก...ไม่เกลียดพี่ชายคนนี้ได้ไหม..."น้ำตายังคงไหลออกมาไม่หยุด
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
เปมิกาเริ่มทำงานพิเศษใน่เย็นหลังเลิกเรียน เธอสมัครเป็พนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารเล็ก ๆ ใกล้กับมหาวิทยาลัย งานหนักกว่าที่เธอคิดไว้มาก ต้องยืนตลอด ยกของหนัก แถมยังต้องเจอกับลูกค้าสารพัดรูปแบบ เงินรายวันที่ได้ก็ไม่ได้มากมายนัก
ขณะที่เปมิกากำลังเช็ดโต๊ะอย่างเหนื่อยอ่อน เธอเหลือบไปเห็นพนักงานเสิร์ฟคนอื่น ๆ ที่ดูอ่อนล้าไม่ต่างกัน เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าพี่ชายของเธอต้องทำงานหนักขนาดไหนถึงจะส่งเสียเธอเรียนได้
ในคืนนั้น หลังจากเลิกงาน เปมิกานั่งพักเหนื่อยอยู่คนเดียว เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูรูปถ่ายเก่า ๆ ที่ถ่ายกับชัชชนเมื่อตอนเด็ก ๆ รอยยิ้มของพี่ชายในรูปดูสดใสและอบอุ่น
เปมิกาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ความรู้สึกสงสารพี่ชายเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอเริ่มตระหนักว่าการที่ชัชชนต้องไปทำงานในที่แบบนั้น อาจเป็เพราะความจำเป็และไม่มีทางเลือกอื่น
"พี่ชัช...ฮึก...พี่ต้องเหนื่อยมากแค่ไหนกันนะ..." ความโกรธและความอับอายที่เคยมีเริ่มจางหายไป ความรู้สึกเห็นใจและเป็ห่วงเข้ามาแทนที่
วันต่อมา
ความเงียบงันในบ้านเช่าหลังใหม่ใน่เที่ยงราวกลับเป็เหมือนลางร้าย เปมิกาใจคอไม่ดี เธอตัดสินใจตามหาพี่ชายอีกครั้ง โทรศัพท์ก็ไม่รับ ข้อความก็ไม่อ่าน ความกังวลเกาะกินหัวใจจนเธอแทบหายใจไม่ออก เธอเริ่มถามเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ ว้าวุ่นจนแทบคลั่ง
"พี่คะ... เห็นพี่ชัชบ้างไหมคะ?" เปมิกาถามเสียงสั่นเครือ
"น้องเป็ใครครับ"
"หนูเป็น้องสาวของพี่ชัชค่ะ" เปมิการีบบอก
ชายคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหนักใจ "เขาถูกนำส่งโรงพยาบาลั้แ่เมื่อเช้ามืดแล้ว"
"เกิดอะไรขึ้นกับพี่ชัชคะ"เปมิกาเริ่มลนลานเมื่อรู้ว่าพี่ชายเข้าโรงพยาบาล
"เขาะโน้ำฆ่าตัวตาย"
คำพูดเพียงเท่านี้ทำให้ร่างของเปมิกาสั่นเทิ้ม เธอรีบคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ของชัชชนที่จอดอยู่หน้าห้องขับออกจากบ้าน ตรงไปยังโรงพยาบาลด้วยความหวาดกลัวที่สุดในชีวิต น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เธอตรงไปยังประชาสัมพันธ์ด้วยเสียงสะอื้น "คนไข้ที่ชื่อชัชชน... อยู่ที่ไหนคะ?"
เ้าหน้าที่มองหาในระบบครู่หนึ่ง ก่อนจะแจ้งหมายเลขห้อง เปมิกาวิ่งตามทางไปยังห้องผู้ป่วยด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำให้น้ำตาของเธอไหลพราก พี่ชายนอนอยู่บนเตียงสีขาวซีด สายน้ำเกลือระโยงระยาง เครื่องช่วยหายใจทำงานเป็จังหวะ
"พี่ชัช..." เปมิกาคุกเข่าลงข้างเตียง จับมือเย็นเฉียบของพี่ชายไว้แน่น เสียงสะอื้นดังออกมาจากอก "พี่ชัชอย่าเป็อะไรนะ... ฮึก..." เธอจูบลงบนหลังมือพี่ชายอย่างแ่เบา น้ำตาหยดแล้วหยดเล่า....
293
