ดั่งเราสองที่พบพานจากวันวารสู่นิจนิรันดร์

บรรยากาศภพอมนุษย์นั้นไม่ต่างจากที่ร่ำเรียนและรับรู้มามากไปนัก สถานที่นี้บรรยากาศสลัวๆ รกร้างแห้งเหือด เงียบเหงา มีแต่ม่านหมอกดักวิญญาณ ฝุ่นผงในอากาศ ชื้นๆ แห้งๆ ลมแรงและเต็มไปด้วยเสาหินผาผุดสูงมากมาย บรรยากาศรัดตึงและกดดันไปด้วยไอพยาบาทกรีดบาดลึกถึงกระดูก เกล็ดมังกร และขนไฟของไป่ชิงหลงและหลิ่งกวางสามารถทนต่อแรงอาฆาตพวกนี้ได้ตามธรรมชาติส่วนฮวาเฟยฟาและเจ้าวั่งซูจะสามารถทานทนได้ ถ้าคืนร่างต้นกำเนิดแต่ถ้าอยู่ในร่างมนุษย์จำต้องมีสิ่งป้องกันนั่นคือเสื้อเกล็ดมังกรและเสื้อขนหมาป่าดำที่จะสะท้อนไออาฆาตพวกนี้ออกไป

ระหว่างทางไปก็จะได้พบเจออมนุษย์หน้าตาประหลาดมากมายกายมนุษย์ผู้หญิงมีปีกมีหัวเป็นนกหัวเป็นมนุษย์ผู้ชายปากฉีกตัวมีแปดขาเหมือนแมงมุมกายเป็นมนุษย์แต่ใบหน้าไม่มีแต่ปนเปื้อนไปด้วยเชื้อรางอกผุดเต็มร่างกายหัวมนุษย์ผู้หญิงลิ้นยาวเหยียดตาโบ๋ลำตัวยาวมีสี่ขาเหมือนตั๊กแตนลำตัวเป็นมนุษย์แต่แผ่แม่เบี้ยลิ้นสองแฉกและติดดวงไฟทั้งตัวหัวเป็นผู้หญิงโบราณแต่ตัวมีขนมีขาเล็กๆ ออกมามากมายเหมือนแมลงหัวเป็นมนุษย์ผู้ชายปากฉีกมีเขา และลอยในอากาศไร้ร่างกายดวงตาถลนมีเขาลอยไปมาในอากาศ และอื่นๆ ที่มีลักษณะเหมือนผสมเข้ากับต้นไม้แต่มีหน้าตามนุษย์ฝังอยู่แต่ลำตัวมีเส้นสายเหมือนแมลง บ้างก็ตัวใหญ่เท่าภูเขา บ้างก็เล็ก เต็มไปหมดภพอมนุษย์ช่างเป็นที่รวมของสิ่งมีชีวิตที่น่าขนลุกสยดสยองมากเหลือเกิน

“เจ้าดูลักษณะพวกนี้สิ มันทำข้าขนลุกไปหมดแต่ทำไมพวกเค้าดูนิ่ง และไม่ทำร้ายใคร เหมือนเลื่อนลอยแต่ไอพยาบาทรุนแรงมาก”เจ้าวั่งซูเอ่ยสงสัย

“ร่างอมนุษย์เป็นร่างมนุษย์ที่รวมเข้ากับสิ่งมีชีวิตจากภพอื่นๆข้าว่าเหล่าดวงจิตพวกนั้นน่าจะมีทั้งที่หมดสิ้นหนทางหลงมาหรือไม่ก็มีความต้องการมีชีวิตและมองหาร่างเพื่อตั้งอาศัย และอีกอย่างคือ พวกที่โดนฆ่าและชิงวิญญาณมาผนวกเข้ากับเป็นร่างอมนุษย์ขึ้นมา แต่ร่างอมนุษย์นั้นแม้นแข็งแกร่งเพราะรวมเข้าหลายวิญญาณหลายพลังจักราแต่ไร้ซึ่งศูนย์กลางควบคุมจักราความคิดล้วนไม่ประสานเข้ากันทั้งนี้เพราะมีมากเกินหนึ่งดวงจิต เกินหนึ่งปัญญาและเกินหนึ่งร่างกาย ทำให้ขาดการควบคุมร่าง และขาดการตัดสินใจที่ดีร่างอมนุษย์ได้แค่ตามกลิ่นวิญญาณสิ่งมีชีวิตและใช้กำลังเข้าชิงกัดกลืนกินเข้าไปในร่างตนหรือไม่ก็รอให้วิญญาณอื่นเดินทางรวมเข้าแบบง่ายๆข้าเข้าใจว่าร่างอมนุษย์นี้ก็ไม่ต่างอะไรจากร่างกลวงเปล่าที่หลายๆ วิญญาณมารวมกันและมีอยู่ไม่สลายไปในร่างนั้นๆ” เฟยฟาเล่า

“อมนุษย์นี่ก็ฟังดูน่าทึ่งและน่าขนลุกไปพร้อมกัน เอ๊ะ! ดูนั่นสิ! ปราสาทหินเก่าแก่นั่น”เจ้าวั่งซูชี้ให้ทั้งสี่หยุดลอยเหนือปราสาทเก่าแก่หลังคาทะลุบางจุดและมีศีรษะมากมายติดอยู่กรีดร้องอ้าปากตั้งอยู่บนยอดหินผายอดหนึ่งที่แทงสูงจากพื้นขึ้นมาประทีปอนันตกาล ลอย และเปล่งแสงเหนือเสาหินนั่นและลอยกลับคืนสลายตัวหายเข้าไปในร่างฮวาเฟยฟา

“แสดงว่าต้องเป็นที่นี่แหละหัวใจบริสุทธิ์แห่งอมนุษย์” ฮวาเฟยฟาเอ่ย ทุกคนลดระดับลงไปหน้าประตูทางเข้าเป็นซุ้มบานใหญ่เส้นสายรากไม้ห้อยแสดงถึงความเก่าแก่ และไม่มีผู้มาเยี่ยมชมแต่ที่สำคัญคือบนประตูมีหน้าผู้หญิงขนาดใหญ่หน้าตาลักษณะคล้ายผู้หญิงแต่งหน้าสวยจากในวังใส่เครื่องแต่งผมแต่มีแค่หัวใหญ่ตั้งอยู่เหนือประตู หัวนั้นแม้จะขยับได้ และมีเสียงแต่พูดไม่เป็นคำพูด ปากฉีกยิ้มฟันแหลมคมทุกคนมองแบบระมัดระวังและรีบเดินผ่านซุ้มประตูทางเข้าไปและเดินต่อไปยังประตูหน้าหลังใหญ่เป็นประตูไม้เก่าแก่บ้านใหญ่โตผุพัง และหนักมาก ทุกคนพากันผลักแง้มเข้าไป

ด้านในตามโถงทางและกำแพงรวมถึงเพดานมีอมนุษย์มากมายเป็นร่างที่เหมือนคนตาปากกลวงโบ๋ร้องโหยหวนเหมือนถูกติดตรึงอยู่กับพื้นปราสาทชิงหลงสร้างเกราะกันทั้งสี่ไว้ให้ปลอดภัยจากการฉวยคว้าดึงจากมือมากมายเหล่านั้นตัวปราสาทเก่าผุพังมีรูที่แสงแดดส่องทะลุเข้ามามากมาย เดินเข้าไปเรื่อยๆผ่านอมนุษย์มามากมายจนเข้าไปด้านในสุดเป็นบันไดสูงประมาณหนึ่งเหมือนนำทางสู่บัลลังค์เก่าและใหญ่ด้านบน

“เอ๊ะ! ดูนั่น! บนบัลลังค์!”เจ้าวั่งซูชี้ไปด้านบนเหมือนมีบางสิ่งใหญ่โตมโหฬารถูกตรึงล่ามด้วยโซ่ตรวนเอาไว้อย่างหนักแน่นก้มหน้าสงบนิ่งไม่ขยับเจ้าวั่งซูและฮวาเฟยฟาจุดดวงประทีปขึ้นส่องไปทางร่างกายใหญ่โตที่ถูกตรึงไว้กับที่นั่น“ร่างกายเป็นสีขาวเต็มไปด้วยรอยมัดกล้ามเนื้อและมีดอกคล้ายเห็ดและดวงตานับพันนับมื่นงอกขึ้นตามตัวเต็มไปหมด เหล่าดวงตาพากันกะพริบมองผู้มาเยือนรูปร่างสูงใหญ่โตคล้ายสัตว์โบราณเหมือนไป่ชิงหลงแต่ไม่มีปีกใบหน้ายาวทรงหน้าเหมือนมังกรมีเขาเจ็ดแปดอันเสยย้อนกลับขึ้นไปด้านหลังขดเกลียวเหมือนแพะกระจายเรียงตัวเป็นแฉกหูยาวเรียวตั้งตรงชี้ขึ้นทางเดียวกับเขา ดวงตากลวงโบ๋สีดำว่างเปล่าทรงยาวปากก็เช่นกัน มีเส้นรุงรังมากมายคล้ายหนวดยาวครอบตั้งแต่บริเวณเหนือปากลงมาพื้นข้างในปากดำมืดกลวงโบ๋เวิ้งว้างเหมือนดวงตา ถูกล่ามโซ่ตรวนตรึงไว้ ไม่ขยับตัว”

“อันนี้คือตัวอะไรและไหนคือหัวใจบริสุทธิ์แห่งอมนุษย์ที่พระแม่แห่งจิตวิญญาณบอก”เจ้าวั่งซูกระซิบเสียงดังฮวาเฟยฟายกมือปราม และใช้ความคิด

“ท่านผู้อาวุโสไม่ทราบว่าท่านพอจะชี้แนะได้หรือไม่พวกข้ามาที่นี่เพื่อตามหาหัวใจบริสุทธิ์แห่งอมนุษย์” ฮวาเฟยฟาเอ่ยพร้อมทำความเคารพ

“ข้ารู้สึกถึงพลังจักราแต่ร่างนี้แม้นดวงตากะพริบแต่ไร้สัญญาณมีชีวิตเหมือนเป็นสิ่งแปลกปลอมที่มาผนวกเข้าร่างมากกว่าร่างจริงของเค้าดูเหมือนรูปปั้นหินมากกว่าตอนนี้หรือว่าเค้าอาจจะเคยมีชีวิต แต่ตอนนี้แข็งเป็นหิน อืม! ข้าว่าไม่น่าจะตอบอะไรเราได้” เจ้าวั่งซูและหลิ่งกวางเดินเข้าไปใกล้ๆ สังเกต

“ได้สิ! ข้ายังสามารถขยับ และพูดได้!”เสียงสิ่งมีชีวิตร่างใหญ่ตรงนั้นส่งเสียงมาแต่ร่างกายไม่มีส่วนใดขยับยกเว้นดวงตาที่ยังคงกะพริบไปมาทั่วร่างกาย

“นี่ท่าน” ฮวาเฟยฟายังไม่ทันพูดจบก็มีเสียงตอบ

“องค์ชายมังกรสินะ ไม่ได้พบกันนาน ทรงสบายดีไม๊เพราะเป็นท่านสินะ ถึงมาเหยียบยังภพอมนุษย์นี้ได้” 

“ท่านรู้จักข้าด้วย ข้าน้อยขอทราบว่าท่านคือใคร”ฮวาเฟยฟาเอ่ยถาม พร้อมทำความเคารพอีกทีหนึ่ง

“ข้าเป็นใคร!? ข้าเป็นร้อยสิ่งพันสิ่งเจ้าอาจจะมองว่าอมนุษย์นั้นน่าเกลียดน่ากลัวแต่จริงๆแล้วอมนุษย์คือสิ่งมีชีวิตพิเศษที่เป็นเหมือนภาชนะรองรับวิญญาณเร่ร่อนไร้ที่ทางไปหรือบางดวงแม้แต่จะกลับภพต้นกำเนิดก็ไม่อาจทำได้บ้างก็เป็นแค่เศษเสี้ยวที่ล่องลอยมาหาที่พักพิง และอย่างที่พวกเจ้าก็รู้ว่าการข้ามภพนั้นไม่ได้รับการอนุญาตและยิ่งการเข้าแฝงร่างนั้นยิ่งเป็นความผิดมหันต์แล้วพวกเหล่าวิญญาณที่ยังต้องเวียนว่ายไร้ที่ไปหล่ะ!? พวกเจ้าคิดว่าพวกเค้าจะไปอยู่ไหนในเมื่อทุกดวงวิญญาณล้วนเวียนว่ายไม่รู้จบไร้ทางดับสูญ คำตอบคือเข้ารวมร่างกับอมนุษย์ไง

พระแม่แห่งจิตวิญญาณปลอบประโลมและซ่อมแซมบางส่วนของดวงจิตที่ดับและคืนสู่ท่าน และส่งออกไปยังภพภูมิที่คู่ควรและภพภูมิอมนุษย์นั้นก็เป็นภพที่ได้ชื่อว่ามีดวงจิตถูกส่งมามากที่สุดและที่เจ้าเห็นพวกข้าหน้าตารูปร่างอัปลักษณะ ความรู้ ความคิด ความสามารถมิอาจรวมศูนย์ ทำให้ไม่สามารถสื่อสารได้ถนัดเหมือนสัตว์จากภพอื่นๆและร่างกายที่ประหลาดพิกลพิการ เนื่องมาจากการรวมร่างกับสิ่งแปลกๆมากมายทำให้ท่าทางที่แสดงออกนั้นถูกตีความโดยผู้ที่เรียกตัวเองว่ามีอารยะว่าป่าเถื่อน ชั่วช้า ชั้นต่ำ และไร้ซึ่งหัวใจแห่งความดีงามตามภพต้นกำเนิดเดิมใช่ไม๊!เจ้าหนุ่มแห่งสกุลเจ้า เจ้าแห่งภพมนุษย์” ผู้เฒ่าเอ่ยชื่อเจ้าวั่งซูขึ้นปิดท้ายถึงกับทำให้เจ้าวั่งซูสะอึก

“เดี๋ยวนะ! นี่ท่านก็รู้จักข้าหรอ?” เจ้าวั่งซูเอ่ยถามเอามือป้องปากแปลกใจ

“ไม่มีใครไม่รู้จักเจ้าวั่งซูบุตรกำเนิดจากราชันย์หมาป่าดำแห่งปรภพหรอก ฟังดูป็นเจ้านรกชั่วร้ายแต่จริงๆให้กำเนิดบุตรทุกหนึ่งร้อยปีเพื่อรักษาสมดุลแห่งภพ และปกครองภพมนุษย์ภาระที่ใหญ่ยิ่งนี้หนีไม่พ้นสิ่งที่ควรค่าเฉกเช่นคำว่า “วีรบุรุษ”ที่ควรถูกจดจำพวกข้าอมนุษย์ก็เช่นกัน การมีอยู่ของทุกสรรพสิ่งทุกภพที่ถูกมองว่าร้ายบ้าง ดีบ้าง เทาบ้าง ประเสริฐบ้างล้วนแล้วแต่มีผลจากการทำให้ถูกเกิดมา เพื่อความสมดุล และถ่วงดุลการเกิด การดับและเวียนว่ายของดวงจิตสลับไปมาในทุกภพ”ท่านผู้เฒ่าพูดจบพร้อมกับการเว้นช่องไฟที่ยาวจนเหมือนหลับไปชั่วขณะในขณะที่ทั้งสี่ยังรอฟังเรื่องราวต่อแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าคนตรงหน้าจะตื่นมาเล่าต่อจนจบ

“เอ้า! และยังไงเนี๊ยะ!ชื่อแซ่ก็ยังไม่รู้เรื่องก็กำลังสนุก หลับ! เห้อ! ท่านผู้เฒ่านี่น้า!”เจ้าวั่งซูเข้าไปมองหน้าใกล้ เพื่อดูว่าหลับแน่นอน และตัดพ้อ

“เป็นจริงตามท่านผู้เฒ่านี้ว่านะเจ้าจำได้ไม๊ตั้งแต่ที่เราพบ เทพยดาเม่งเซี๊ยะ และยักษ์ถูหลันแห่งภพฝันเหล่าหมู่ซู่ผีเสื้อราตรีรวมถึงพระแม่แห่งจิตวิญญาณที่ภพพืชพันธุ์ทุกสิ่งจากทุกภพล้วนเกี่ยวข้องกัน ทำหน้าที่ของตนให้รองรับดวงจิตในแต่ละช่วงเพื่อให้เหล่าดวงจิตนั้นก้าวข้ามผ่านช่วงเวียนว่ายหนึ่งๆไป เสมือนว่าการพบเจอกันเป็นฉากๆ หนึ่งในละครแห่งการเวียนว่ายของดวงวิญญาณและสิ่งที่ทุกคนทำที่เคยถูกตีตราว่าดำมืดหรือเทาขลับล้วนแล้วแต่มีเหตุผลเพื่อขับเคลื่อน ถ่วงดุลและปั่นวงล้อแห่งกรรมและโชคชะตาให้หมุนเวียนไปอย่างเสมอภาคและยุติธรรมทุกสิ่งในทุกภพภูมิล้วนมีอยู่เพื่อเกื้อกูล และ เชื่อมต่อถึงกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่งช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก” ฮวาเฟยฟาเล่า

“จริงของเจ้า เฟยเฟยที่ทุกสรรพชีวิตจากทุกภพนั้น ล้วนต่างคิดว่าต่างคนต่างอยู่ ประตูแต่ละภพก็ปิดตายห้ามข้ามไปมา ห้ามล่วงละเมิด แต่จริงๆ แล้วสายสัมพันธ์ที่พวกเราทุกคนล้วนกำเนิดมาจากพระแม่แห่งจิตวิญญาณนั้นมันคือสายใยที่รัดผูกพวกเราไว้ด้วยกัน ด้วยความเกื้อกูล ต่างวาระ ต่างบริบทต่างหน้าที่ แต่ท้ายสุดก็หนีไม่พ้นสายธารแห่งการเวียนว่ายตายเกิดนี้ที่ทำให้เราผูกเข้าด้วยกันแบบไม่มีวันขาด” เจ้าวั่งซูเล่าต่อจนจบ

“ถูกต้องพระแม่แห่งจิตวิญญาณคือกำเนิดของทุกสรรพสิ่ง ท่านยิ่งใหญ่ด้วยการให้กำเนิด และยิ่งใหญ่ด้วยการสร้างตัวละครแต่ละตัวให้มีอยู่เพื่อถ่วงดุล สมดุลและควบคุมทั้งสองสิ่งนั้นไว้ พวกเจ้าพอเข้าใจไม๊ ภพทุกภพถือกำเนิดและดูเหมือนจะแยกจากกันอย่างมีจุดมุ่งหมาย อย่างเช่นปรภพมีหมาป่าดำเจ้าภพและเทพธิดาแห่งแสงจันทร์บิดามารดาเจ้าภพพืชพันธุ์มีหมู่ซู่และผีเสื้อราตรีภพสวรรค์มีองค์จักรพรรดิและเทพเซียนมากมายแต่ล้วนไร้ประโยชน์มีท่านองค์ชายมังกรผู้ถ่วงดุลแห่งภพ ภพเดรัจฉานมีฉีเทียนลู่และ”สายตาเหลือบขึ้นมองชิงหลงและหลิ่งกวางที่ลอยอยู่ใกล้ตั้งใจฟัง “เจ้ามังกรขาวนี่และจิ้งจอกดำเก้าหาง ภพจิตภูติ ภพฝันแห่งความเงียบงัน ภพปีศาจ และภพอื่นๆรวมถึงภพมนุษย์ ที่มีตระกูลเจ้าผู้ถือครองเคียวแห่งภพ และภพอมนุษย์ที่มีข้า“หัวใจบริสุทธิ์แห่งอมนุษย์ ซินรั่วเจี๋ย” และ “หัวใจดำมืดแห่งอมนุษย์ ปู้จื๋อเต๋อ”นั่นก็คืออมนุษย์หุ่นกระบอกที่ข้ามไปภพพวกเจ้าในตอนนี้ เห้อ!”ท่านผู้เฒ่าซินรั่วเจี๋ยเล่าพร้อมถอนหายใจ

“แสดงว่าท่านกับอมนุษย์หุ่นกระบอก คือพลังหยินและพลังหยาง ยืนหยัดคานจักรากันในภพอมนุษย์นี้” ฮวาเฟยฟาเอ่ย

“เรื่องราวมันเเป็นยังไงกันแน่แล้วทำไมพระแม่แห่งจิตวิญญาณถึงบอกให้พวกเราค้นหาท่านเพื่อหยุดเจ้าหุ่นกระบอกนั่น”เจ้าวั่งซูถามต่อ รอฟังอย่างสนใจโดยมีชิงหลงและหลิ่งกวางลอยตัวอยู่ในอากาศเหนือหัว รอฟังอย่างตั้งใจ