แอบรักพี่สะใภ้

แพรพิมพ์ประคองจิตใจอันสับสนอลหม่านขับรถเดินทางกลับมาจากคอนโดหรูของพราว หญิงสาวก้าวเดินเข้าสู่คฤหาสน์วรโชติหลังใหญ่อย่างเงียบเชียบ เช้าวันนั้นบ้านหลังใหญ่เงียบสงัดและสลัวลาง ทันทีที่มาถึง หญิงสาวรีบเรียกตัวภพและภัทร์มาล้อมวงคุยกันที่ห้องนั่งเล่นส่วนตัวชั้นล่าง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอึดอัดระคนหวาดหวั่น แพรพิมพ์นั่งประสานมือสั่นระริก สบตากับคนรักทั้งสองด้วยหัวใจที่เต้นระรัวบีบคั้นอกด้วยความประหวั่นพรั่นพรึงอย่างขีดสุดในเวลานี้

ภพนั่งนิ่งเงียบ แววตาคมกริบของเขายังคงหมองเซียวและวิตกกังวลกับอาการเสื่อมทางเพศล้มเหลวปวกเปียกหมดท่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ชายหนุ่มลูบใบหน้าหนาเพื่อคลายความอาย ส่วนภัทร์ทรุดตัวลงนั่งข้างพี่สะใภ้ แววตาของเด็กหนุ่มสั่นเครือเต็มไปด้วยความห่วงใยและละอายใจในความล้มเหลวบำบัดครั้งก่อนที่ทำไว้

“ภพคะ... ภัทร์คะ... พิมพ์เดินทางไปคุยกับพราวเพื่อนสนิทที่สุดของพิมพ์มาแล้วค่ะ...” พิมพ์กระซิบเริ่มประเด็นเสียงสั่นเครือ “พราวเรียนจบทางด้านจิตวิทยามาโดยตรง... พราวมั่นใจว่าอาการของภพเกิดจากปมปิดกั้นในหัวสมองเชิงลึกที่ปิดกั้นประสาทท่อนกายเมื่ออยู่กับพิมพ์ เพราะความโกรธ ความเกลียด และความแค้นที่ซ่อนอยู่ลับหลังเรื่องที่พิมพ์กับภัทร์แอบมีความสัมพันธ์รักลึกซึ้งกัน... ยิ่งพวกเราบีบบังคับร่วมรักกระตุ้นต่อหน้าเก้าอี้ปลายเตียง ภพก็ยิ่งอึดอัดและไร้น้ำยาหดตัวลงไปดื้อๆ ยามอยู่กับเมียแต่งอย่างไม่มีชิ้นดีเลยค่ะภพ”

ภพถอนหายใจยาวสะอื้นเบาบางและขมวดคิ้วเงยหน้ามองภรรยา “แล้วเพื่อนของพิมพ์เสนอแนวทางแก้ไขและบำบัดรักษายังไงบ้างล่ะพิมพ์ พี่ไม่ไหวแล้วนะ พี่อยากหาย พี่อยากกู้ความเป็นผัวและกอบกู้หน้าตาของพี่คืนมา พี่ละอายใจต่อน้องชายและเมียเหลือเกินพิมพ์ พี่อับอายขายหน้าจนไม่รู้จะสู้หน้าใครในบ้านหลังนี้แล้วจริงๆ บอกพี่เถอะ”

แพรพิมพ์ขบเม้มริมฝีปากแน่นจนแห้งผาก ร่างกายสั่นระริกด้วยความอายสูงสุดสับสนในอกก่อนจะเอ่ยพรั่งพรูข้อเสนอแปลกประหลาดบิดเบี้ยวออกมาให้ทุกคนได้ทราบ

“พราวเสนอตัวเข้าร่วมกลุ่มบำบัดกับพวกเราด้วยค่ะภพ... พราวตกลงใจยอมมีเพศสัมพันธ์และมีกิจกรรมรักร่วมกลุ่ม Threesome หรือ Four-way กับภพ ภัทร์ และพิมพ์ค่ะ... พราวบอกว่าถ้าให้ภพสัมผัสและเล้าโลมร่วมรักกับพราวที่เป็นคนนอก พ้นจากกรอบความตึงเครียดของพิมพ์ที่สร้างปมสะกดจิตปิดกั้นไว้ ร่างกายของภพอาจจะกลับมาแข็งขึงตึงเปรี๊ยะใช้งานได้ปกติ และเมื่อแข็งดีจนพร้อมหลั่งรักแล้ว ค่อยขยับสลับขั้วให้พิมพ์เข้าร่วมทำต่อจนสัญชาตญาณความคุ้นชินขจัดปมในสมองออกไปจนหมดสิ้นค่ะภพ พราวพร้อมเสียสละความอายเพื่อช่วยครอบครัวเราสองคนค่ะคุณ”

คำบอกกล่าวของพิมพ์ประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงกลางห้องนั่งเล่นสลัว ภพและภัทร์เบิกตากว้างช็อกตกตะลึงงันจนตัวแข็งทื่อสะท้านอก ทั้งสองคนตกใจและอึกอักอายสูงสุดกับกติกาสรวลกามอันน่าหวาดเสียวพ้นพิกัดศีลธรรมและขนบธรรมเนียมในบ้านหลังใหญ่นี้ที่สะสมมานาน

“พิมพ์! นี่พิมพ์พูดบ้าอะไรออกมา!” ภพร้องออกมาเสียงหลง ใบหน้าหล่อเซียวขึ้นสีแดงจัดด้วยความอายและสับสนเป็นที่สุด “จะให้พี่เอาเพื่อนสนิทของพิมพ์มาร่วมเตียง กระทำร่วมรักต่อหน้าพวกนายอีกคนงั้นเหรอ! มัน... มันน่าอายและบ้าเกินไปแล้วนะพิมพ์! พี่เป็นสามีแต่งของพิมพ์นะ จะให้พี่ไปมีอะไรมีเพศสัมพันธ์บดเบียดกับพราวเพื่อนสนิทของเมียแต่งเพื่อบำบัดรักษาอาการเสื่อมทางเพศของตัวเองเนี่ยนะพิมพ์! พี่ทนทำไม่ได้หรอก มันป่าเถื่อนเกินไปแล้วจริงๆ พิมพ์รู้ไหมว่าเพื่อนพิมพ์คิดยังไงถึงเสนอแบบนี้!”

ภัทร์กุมขมับส่ายหน้าด้วยความสับสนและอึดอัดอย่างหนักเนื้อตัวสั่นระริก “พี่พิมพ์ครับ... วิธีนี้มันเกินขอบเขตไปมากและดูน่ากลัวมากครับ จะดึงพี่พราวเพื่อนสนิทพี่เข้ามาร่วมเตียงสมรสกับพวกเราเนี่ยนะ ผมสับสนไปหมดแล้วครับพี่สะใภ้ พี่พราวเขาจะยอมลดศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงมานอนร่วมเตียงทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้กับพวกเราจริงๆ งั้นเหรอครับ มันเหลือเชื่อเกินไปแล้วครับพี่พิมพ์ พราวเขาคิดดีแล้วเหรอครับเรื่องกระทำแบบกลุ่มร่วมเตียงเนี่ย”

แพรพิมพ์ขยับเข้าไปกุมมือหนาของภพและบีบไว้แน่น น้ำตาของเธอร่วงแหมะสะท้อนความเจ็บช้ำและความรักสามัคคีที่อยากช่วยสามีสุดขีดในใจดวงน้อย

“ภพคะ... พิมพ์ยอมรับว่าวิธีนี้มันน่าอายและหวาดเสียวที่สุดในชีวิต... แต่พิมพ์รักคุณ พิมพ์ทนเห็นคุณต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดไร้น้ำยาและอัปยศทุบหมอนร้องไห้กอดอกเงียบๆ ข้างเตียงสมรสพ่ายแพ้แบบเมื่อคืนไม่ได้อีกแล้วค่ะ! ยามที่คุณพยายามแล้วแต่ท่อนกายมันเหี่ยวปวกเปียกคาตาน้องชายและเมีย มันบีบคั้นหัวใจพิมพ์เหลือเกินค่ะภพ! ถ้าวิธีนี้เป็นทางรักษาสุดท้ายที่จะกอบกู้ร่างกายและความสุขสมของคุณกลับคืนมา... พิมพ์ยินยอมก้าวข้ามความเขินอายและความเห็นแก่ตัวทั้งหมดค่ะ พิมพ์ยอมให้คุณสัมผัสและร่วมรักกับพราวเพื่อนรักของพิมพ์เพื่อรักษาคุณค่ะภพ... พราวก็ยอมตกลงสลัดความอายเพื่อช่วยชีวิตคู่ของเราเช่นกันนะคะภพ ได้โปรดยอมรับทางเลือกนี้เถอะนะคะสามีของพิมพ์นะ”

น้ำเสียงจริงใจปนเสียงสะอื้นไห้ของพิมพ์ส่งผลให้หัวใจของภพสั่นสะท้านอย่างปวดร้าวและซาบซึ้งใจลึกซึ้งในความรักของภรรยา ชายหนุ่มจ้องมองเมียรักที่ยอมเสียสละเกียรติยศความเป็นหญิงและขจัดความหึงหวงเพื่อรักษาผัวแต่ง ภพก้มหน้ามองแกนกายปวกเปียกของตัวเองที่ล้มเหลวซ้ำซาก ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์บีบคั้นทางใจสะกดอารมณ์สับสนปวดทรวงอก

ภพเงยหน้าสบตากับภัทร์น้องชายและแพรพิมพ์ภรรยาสาวอย่างเด็ดเดี่ยวสั่นเครือแววตามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวขึ้นมาใหม่

“ตกลงพิมพ์... พี่ตกลง...” ภพเอ่ยเสียงต่ำสั่น “ในเมื่อพิมพ์ยอมเสียสละและรักพี่ขนาดนี้... พี่ก็จะยอมสลัดความอายก้าวเข้าสู่การรักษาครั้งนี้ร่วมกับพราวและพวกนาย... พี่อยากกลับมาเป็นผัวที่ดีของพิมพ์อีกครั้งพิมพ์ พี่ซาบซึ้งใจและรักพิมพ์เหลือเกินเมียรักของพี่คนดีของพี่สะใภ้ของภัทร์ช่วยพี่ด้วยนะ”

ภัทร์สูดลมหายใจสั่นและมองสบตาสามประสาทใจเห็นพ้อง “ในเมื่อพี่ภพและพี่พิมพ์ตกลงใจยอมรับกติกานี้... ผมก็น้อมรับและยินยอมสนับสนุนไถ่โทษเต็มที่ครับ ผมจะช่วยประคองการรักษานี้ให้สำเร็จโดยไม่หลบเลี่ยงความรับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้นครับพี่ชาย จะเหน็ดเหนื่อยหรือน่าอายแค่ไหนผมก็ยอมพร้อมเคียงข้างพี่สะใภ้และพี่ชายเพื่อพาพวกเราพ้นจากหลุมความผิดหวังนี้ไปให้ได้ในท้ายที่สุดครับ”

ทั้งสามคนประสานฝ่ามือร่วมใจกันด้วยความอบอุ่นและตั้งมั่นข้ามผ่านกำแพงความอายเพื่อรักษาสามีแต่ง ทว่าภพได้พินิจพิจารณาบรรยากาศอุดมในคฤหาสน์วรโชติที่เต็มไปด้วยเงาความกดดันปมความหลังแสนเจ็บปวด ชายหนุ่มจึงได้พรั่งพรูข้อเสนอเดินทางเพื่อเปลี่ยนทิศทางอารมณ์บำบัดรักษาครั้งนี้อย่างเฉียบขาดมั่นคง

“พิมพ์... ภัทร์... พี่คิดว่าถ้าพวกเราเริ่มทำกิจกรรมบำบัดร่วมกลุ่มนี้กับพราวในคฤหาสน์หลังนี้... สภาพแวดล้อมเดิมๆ และความทรงจำปวดร้าวในห้องนอนใหญ่อาจจะดึงรั้งจิตวิทยาของพี่ให้ล้มเหลวปวกเปียกอีกหนได้...” ภพเสนอเสียงขรึม “พี่ต้องการให้พวกเราเปลี่ยนบรรยากาศเดินทางไปร่วมกิจกรรมรักบำบัดนี้ที่บ้านพักตากอากาศริมทะเลของตระกูลเราที่ระยอง ที่นั่นเงียบสงบ ลมทะเลและเสียงคลื่นจะช่วยลดความตึงเครียดและทำให้ใจพี่ผ่อนคลายเปิดรับความตื่นตัวได้ง่ายกว่าในบ้านหลังใหญ่นี้ที่คอยจ้องมองปมแค้นปมสับสนของพวกเรามาโดยตลอด”

แพรพิมพ์และภัทร์หันมองหน้ากันและพยักหน้าเห็นพ้องชอบร่วมใจกันอย่างมีระบบระเบียบเป็นที่เรียบร้อยไม่มีบิดพริ้วใดๆ อีก

“เห็นด้วยค่ะภพ... ลมทะเลและคลื่นน้ำน่าจะช่วยทำให้คุณรู้สึกดีและลดความเครียดปมในหัวสมองได้ดีขึ้นมากค่ะ พิมพ์จะรีบเตรียมจัดเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าเดินทาง และนัดหมายพราวให้เดินทางไปพบบรรจบกันที่บ้านตากอากาศริมทะเลพรุ่งนี้ค่ะภพ พิมพ์จะโทรศัพท์เคลียร์เรื่องนี้กับพราวเองค่ะเพื่อตกลงกัน” พิมพ์เอ่ยสนับสนุนความหวังริบหรี่เจือความหวังอบอุ่นและเหนียวแน่น

ทุกคนเริ่มแยกย้ายเดินขึ้นชั้นบนเพื่อตระเตรียมเสื้อผ้ายัดลงกระเป๋าเดินทางช้าๆ กลิ่นอายของการเคลื่อนไหวอันแสนหนักอึ้งแต่เต็มไปด้วยเป้าหมายในการรักษาช่วยพยุงจิตใจของคนทั้งสามคนให้ร่วมสู้ศึกรักด่านสำคัญในวันพรุ่งนี้ แพรพิมพ์ลูบเสื้อผ้าของสามีเก็บเข้ากระเป๋าอย่างประณีตและตั้งใจ

แพรพิมพ์และภัทร์ช่วยกันขนย้ายกระเป๋าเดินทางสลัวลงมาวางที่ท้ายรถยนต์ SUV คันหรูที่จอดอยู่หน้าคฤหาสน์วรโชติ ภพก้าวเดินตามลงมาด้วยใบหน้าเด็ดเดี่ยวไม่กะพริบตา ชายหนุ่มเปิดประตูรถยนต์ก้าวขึ้นนั่งตำแหน่งคนขับ แพรพิมพ์ก้าวขึ้นไปนั่งข้างกายคนรัก และภัทร์นั่งพิงหลังเบาะหลังเงียบเชียบกวาดสายตามองบ้านหลังใหญ่ที่ห่างออกไปช้าๆ ด้วยอารมณ์สับสนปนหวังในกรงขังศีลธรรมนี้

ภพเอื้อมมือหนาไปกดปุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์คำรามสั่นกระหึ่มดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณพร้อมสำหรับเกียร์แรกในการเดินทางมุ่งสู่ชายหาดและบทบำบัดรักสี่เส้าที่พร้อมปะทุสะท้านทรวง ทิ้งปริศนาและอารมณ์คาดหวังริบหรี่ไว้ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่คอยเร่งเดินทางออกไปช้าๆ สู่ปลายทางชายหาดระยองที่เต็มไปด้วยเกลียวคลื่นรอคอยพวกเราอยู่เบื้องหน้าอย่างเงียบสงัด...

(จบตอนที่ 47)