หลังจากวันนั้นเขาก็พบว่าเขาฝันร้ายอีกแล้วเขาฝันว่าตัวเองเป็พวกใคร่เด็ก เป็พวกจิตวิปริตคิดมิดีมิร้ายกับเด็กเขาทุกข์ใจเหลือเกิน จนสุดท้ายต้องกลับไปพบจิตแพทย์อีกรอบเขาไม่อยากเป็คนชั่วช้าสารเลวแบบนั้น จิตแพทย์ปลอบใจเขาว่าเขาปกติ อธิบายว่าเขาอาจจะมีบาง่ที่ฮอร์โมนไม่นิ่งเลยมีความรู้สึกอ่อนไหวทางเพศมากไปหน่อย
เขาเริ่มคิดอยากจะให้หมอช่วยฉีดยาให้เขาลดความ้าทางเพศลงหมอโน้มน้าวเขาว่ามันไม่เกี่ยวกัน ยานั่นถ้าฉีดแล้วมันจะมีผลกระทบกับร่างกายในอนาคต เขาอยากฉีดแต่หมอไม่ยอมฉีดให้ เถียงกันไปมา สุดท้ายเขาก็ทะเลาะกับหมอ
หมอบอกว่าจะไม่รักษาเขาอีกแล้วให้เขาไปรักษากับหมอคนอื่น ในเมื่อหมอพูดชัดเจนขนาดนี้ เขาเองก็เป็ลูกผู้ชายคนหนึ่งมีหรือจะยอมทำตามเขาตามวอแวตอกย้ำให้หมอซาบซึ้งถึงจรรยาบรรณทางการแพทย์จนหมอยอมกลับมารักษาเขาอีกครั้งจนได้
ก็จริงไหมล่ะเื่ของเขาเป็ความลับที่แสนโสมมในจิตใจ เขาบอกหมอคนนี้ไปหมดแล้วทำไมจะต้องไปบอกหมอคนอื่นอีก ทำไมต้องเอาความลับตัวเองไปโพนทะนาหลายๆ รอบด้วยความพยายามอย่างไม่ย่อท้อของเขาสุดท้ายหมอก็เข้าใจว่าความรับผิดชอบต่อคนไข้คืออะไร และกลับมารักษาเขาต่ออย่างที่ควรจะทำ
คำแนะนำต่อมาของหมอก็คือให้เขาออกกำลังกายหนักๆจะได้นอนหลับ เวลามีความ้าทางเพศการออกกำลังกายจะทำให้อารมณ์พลุ่งพล่านพวกนั้นดับมอดไปเขาเลยลองทำตามคำแนะนำของหมอ
ถึงเขาจะรู้สึกว่าหมอคนนี้จะไม่ค่อยมีความรับผิดชอบแต่ก็ถือว่าเป็หมอที่เก่งคนหนึ่ง พอเขาออกกำลังกายตามที่หมอแนะนำเขาก็นอนหลับสนิท เวลาที่เขาเริ่มคิดฟุ้งซ่านหรือมีความ้าทางเพศที่วิปริตผิดเพี้ยนแค่ออกกำลังกายหนักๆ อารมณ์น่าขยะแขยงพวกนั้นก็จะหายไปเขากลับมารู้สึกปลอดโปร่งอีกครั้ง ดังนั้นเขาเลยต้องพกเชือกะโติดตัวเอาไว้เพื่อจะได้ออกกำลังกายได้ทุกที่ที่อาการกำเริบ
ปีใหม่ปีต่อมาแม่ก็ลากเขาไปบ้านของเธออีกแล้ว เขาไม่อยากไปเลยจริงๆแต่อีกใจก็อยากทดลองอีกแล้วว่าเขาหายหรือยัง
แล้วเขาก็พบว่าเขาหาเื่ใส่ตัวแท้ๆพอเห็นหน้าเธอ อาการแบบเดิมก็กลับมาอีก เธอยังอุตส่าห์มาชวนเขาคุย นี่เธอกำลังเพิ่มเชื้อไฟให้เขาเดินผิดทางไม่ใช่หรือไงเธอยังเด็กเขาจะไม่ยุ่งกับเธอ เขาจะปล่อยเธอไป
เขาควักเชือกออกมาะโเพื่อสงบสติอารมณ์เธอยังมองเขาด้วยแววตาขบขัน เขาชักจะรู้สึกจริงๆ ว่าเธอเริ่มร้ายกาจขึ้นทุกวันเื่ที่ผ่านมาพวกนั้นเธอตั้งใจใช่ไหม
ก่อนกลับเธอยังมีของขวัญให้แม่เขาเหมือนเคยเขาเล็งเอาไว้แล้วว่าพอกลับถึงบ้านจะต้องยึดของนั่นมาเป็ของตัวเองสุดท้ายสิ่งที่เธอซื้อให้แม่ดันเป็ลิปสติก เขาได้แต่อดกลั้นความไม่พอใจไว้เธอรู้สินะว่าเขายึดของขวัญที่เธอซื้อให้แม่ไป รอบนี้เธอเลยซื้อลิปสติกให้ซะเลยเขาจะได้ยึดไปไม่ได้
วินาทีนั้นเขาก็รู้ทันทีว่าเธอเป็คนเ้าแผนการและเหลี่ยมจัดขนาดไหนเื่สลับซับซ้อนแบบนี้เธอยังอุตส่าห์คิดขึ้นมาได้ ช่างเป็เด็กสาวอายุสิบหกที่น่ากลัวจริงๆ
ตอนนี้ที่เขากำลังทำหน้าตึงด้วยความไม่พอใจที่ปิดไม่มิดนั้นเธอก็ยื่นของขวัญให้เขา นี่มันเกินคาดหมาย เธอวางแผนจะปั่นหัวเขาอีกแล้วใช่ไหมเขาไม่อยากรับของขวัญนั่นมาเลย แต่แม่ก็ทำท่าจะกินหัวเขาแล้วถ้าเขาไม่รับสุดท้ายเขาเลี่ยงไม่ได้จึงต้องรับมาอย่างฝืนใจ
พอกลับมาถึงบ้านเขาไม่กล้าแกะของขวัญที่เธอให้ เขาชั่งใจอยู่นานว่าจะแกะหรือไม่แกะดี กล่องเล็กๆเรียวยาวแบบนี้ เธอคงไม่ได้ใส่มีดคัตเตอร์มาให้เขาหรอกใช่ไหม
วันต่อมาเขาตกลงใจแกะของขวัญอยากดูว่าเธอจะโหดร้ายได้สักแค่ไหนกัน เขาค่อยๆ แกะของขวัญอย่างระแวดระวังกลัวว่ามันอาจจะทำให้เขาาเ็ได้ในที่สุดเขาก็บรรจงแกะของขวัญเสร็จ
ข้างในคือปากกาหรูยี่ห้อหนึ่ง เป็ปากกาแบบที่พวกอาจารย์ในมหาวิทยาลัยมักจะเอาไว้ใช้เซ็นเอกสารเขาบอกไม่ถูกว่าตอนนั้นรู้สึกยังไง เขามันโรคจิตจริงๆนั่นแหละที่ไปคิดในแง่ร้ายกับเธอ
เขาเอาปากกาไปวางคู่ไว้กับกล่องดนตรีที่เธอซื้อให้แน่ล่ะ ว่ากล่องดนตรีนั่นเธอซื้อให้แม่ของเขา แต่แล้วยังไงล่ะตอนนี้มันก็เป็ของเขาแล้ว
เขาใช้ชีวิตในปีนั้นด้วยความปกติสุขได้อีกครั้งทุกอย่างดูไม่ได้หนักหนาเหมือนก่อนอีกแล้ว เขาอาการดีขึ้นแค่มีเชือกะโให้เขาได้ออกกำลังกายเท่านั้นใครจะไปคิดว่าเชือกะโมันจะมหัศจรรย์ขนาดนี้
ปีใหม่วนกลับมาอีกแล้วแม่ยังทำเหมือนเดิมคือลากเขาไปที่บ้านเธอ เอาเถอะ เขาคิดว่าเขาหายดีแล้วเื่มันก็ผ่านมานานเกือบจะสามปีแล้ว ทุกอย่างมันต้องดีขึ้นเป็ธรรมดาแต่เขายังคงพกเชือกะโไว้ก่อนเพื่อความปลอดภัย
ถ้าเขาจำไม่ผิดปีนี้เธออายุสิบเจ็ดแล้วกำลังเป็สาวสะพรั่ง ความผิดบาปที่รู้สึกว่าตัวเองใคร่เด็กของเขาจึงค่อยๆ หายไปเธอไม่ใช่เด็กอีกแล้ว แต่ก็นั่นแหละ พออยู่ใกล้เธอนานๆร่างกายของเขาก็เริ่มมีความ้าอีกแล้ว เขาจึงตัดสินใจออกไปะโเชือกเพื่อสงบสติอารมณ์
เธอเดินตามเขามา และถามเป็นัยๆว่าเขามีเื่เครียดอะไรหรือเปล่า เขาอดไม่ได้ที่จะใ เธอคงไม่ได้ไปรู้มาใช่ไหมว่าเขามีปัญหาถึงขั้นต้องไปพบจิตแพทย์
ให้ตายเถอะ เขาก็อยู่ของเขาดีๆทำไมเธอต้องมาทำลายวันดีๆ ของเขาด้วยนะ เธอเป็แม่มดที่มาพร้อมกับคำสาปหรือไงกัน
ในเมื่อเธอถามเหมือนอยากรู้ เขาก็แค่ตอบเธอไปตรงๆว่าการคุยกับเธอทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ แทนที่เธอจะยอมรับความจริงและขอโทษเขาเธอกลับเดินไปฟ้องแม่ของเขา หาว่าเขารังแกเธอ
เขาน่ะเหรอรังแกเธอ ั้แ่คืนนั้นเป็ต้นมาเป็เธอต่างหากที่รังแกเขาอยู่ทุกวัน แม้แต่ในความฝันก็ยังไม่เว้น
เธอซื้อของขวัญให้แม่แต่ไม่ได้ซื้อให้เขา นั่นไงล่ะ ธาตุแท้เธอเริ่มออกแล้วเธอเสแสร้งทำดีกับเขาได้ไม่นานหรอก
พอกลับถึงบ้าน แม่ยื่นของขวัญให้เขาบอกว่าเธอฝากมาให้ พอเห็นหน้าบึ้งตึงของเขา แม่เลยจะเก็บของขวัญไว้เอง ลูกที่ดีอย่างเขาจะปล่อยให้แม่รับของอันตรายแบบนี้ไปได้ยังไงกัน ของที่เธอให้เขาแน่นอนว่าต้องไม่ใช่ของที่ดีอะไรเขาแย่งของขวัญคืนมาจะเอากลับไปแกะที่ห้องเพื่อปกป้องแม่จากอันตรายที่อาจเกิดขึ้นจากของขวัญเ้าปัญหา
ยังไม่ทันจะเดินออกมาแม่ก็ถามเขาว่ามีเื่เครียดอะไรหรือเปล่าเธอบอกกับแม่ว่าที่มหาวิทยาลัยอาจจะมีเื่ที่ทำให้เขาเครียดอยากให้แม่ลองถามเขาดู ถ้าเขามีคนรับฟังเขาอาจจะดีขึ้น
พอได้ยินแม่บอกอย่างนั้นเขาถึงได้เข้าใจว่าเธอไม่ได้ไปรู้อะไรมา เธอแค่ถามเพราะว่าเธอเป็ห่วงเขา
เขาเดินกลับมาที่ห้องด้วยความรู้สึกผิดแกะของขวัญที่เธอให้ออกดู พบว่าในกล่องเป็แก้วกาแฟลายน่ารักของแบบนี้เขาจะใช้ได้ยังไงกัน รสนิยมของเธอนี่มันแย่จริงๆ เอาเถอะในเมื่อเธอซื้อให้แล้ว เขาก็จะเก็บไว้ก่อนแล้วกัน
เขาเอาแก้วกาแฟที่เพิ่งได้ไปวางบนชั้นเดียวกับปากกาที่เธอซื้อให้เมื่อปีก่อนและกล่องดนตรีที่เธอซื้อให้แม่เมื่อปีก่อนนู้นแต่ตอนนี้เป็ของเขาแล้ว
ไม่รู้ว่าเพราะอะไรพอเขามองเห็นของพวกนั้นก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมา
ปีใหม่ของปีถัดมาแม่บอกว่าปีนี้เราจะจัดปีใหม่กันที่บ้าน เขาแอบนึกเสียดายว่าปีนี้จะไม่ได้เจอเธอ แม่บอกให้เขามาช่วยทำความสะอาดบ้านและจัดสวนหน้าบ้านใหม่
ระหว่างที่ทำทุกอย่างใกล้เสร็จเขาแซวแม่ไปว่าแค่จัดปีใหม่แม่จะเล่นใหญ่ไปไหน เขาทั้งทำความสะอาดทั้งจัดสวนจนเหนื่อยไปหมดแล้วแม่ค้อนเขาหนึ่งทีก่อนบอกว่าจะชวนคนที่บ้านของเธอมาฉลองปีใหม่ที่บ้านของเขา
นั่นไงล่ะ เขาก็ว่าแล้วการจัดปีใหม่ต้องทำให้ดีจะกลัวเหนื่อยหรือี้เีไม่ได้เขาเลยออกความคิดช่วยแม่ว่าควรจัดแบบไหนยังไงถึงจะดูสวยงามการเป็เ้าบ้านที่ดีก็ต้องเตรียมของขวัญไว้ให้แขกด้วย
พอใกล้วันสิ้นปีเขารีบกลับมาที่บ้านเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยอีกรอบตกเย็นก็ออกไปร้านห่อของขวัญ ปกติเธอเป็ฝ่ายซื้อของขวัญให้เขา แต่เขาไม่เคยให้อะไรเธอเลยครั้งนี้เป็ครั้งแรกที่เขาจะเป็ฝ่ายให้ของขวัญเธอบ้างเขาอยากเห็นเหลือเกินว่าเธอจะทำหน้ายังไง
และใช่แล้วสิ่งที่สำคัญคือปีนี้เธออายุสิบแปดแล้ว ต่อให้เขาเกิดความ้าเมื่อเห็นเธอเขาก็ไม่นับว่าเป็พวกใคร่เด็กอีกต่อไป เขาไม่ใช่คนสารเลวอีกต่อไปแล้ว
วันสิ้นปีมาถึงเขาตื่นแต่เช้าเตรียมจัดอาหารและสถานที่เพื่อรอแขกมาที่บ้านเขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นยินดีกับปีใหม่มานานแล้ว ยัยแม่มดตัวน้อยนั่นปีนี้จะสวยขึ้นหรือเปล่านะเธอจะแต่งตัวแบบไหนกัน เขาอยากพบเธอจนแทบจะรอไม่ไหวแล้ว
แม่เดินมาหาเขาที่กำลังเช็ดถ้วยเช็ดจานอยู่อย่างอารมณ์ดีแม่บอกว่าคนที่บ้านเธอจะไม่มาฉลองปีใหม่กับเราแล้วย่าของเธอหกล้มและดูท่าจะอาการหนัก ตอนนี้พวกเธอกำลังเดินทางไปบ้านย่า
เขาพูดไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกยังไง เหมือนสูดอากาศบริสุทธิ์บนหน้าผาอยู่ดีๆแล้วก็ถูกใครไม่รู้ถีบตกลงมา สรุปว่าวันนี้เธอมาฉลองปีใหม่กับเขาไม่ได้แล้วย่าของเธอหกล้ม เธอคงกำลังเสียใจอยู่ใช่ไหม เขาได้แต่ภาวนาขอให้ย่าของเธอหายดี
อีกสองเดือนต่อมาแม่บอกว่าย่าของเธอจากไปแล้ว ให้เขากลับบ้านมาเพื่อไปร่วมงานศพพร้อมกับแม่
เขาแอบดีใจที่จะได้เจอเธอหลังจากที่ไม่ได้เจอมาปีกว่าถึงจะรู้ดีว่าการไปงานศพไม่ใช่เื่น่ายินดีก็เถอะ แต่พอไปถึงงานศพเขาเพิ่งเข้าใจอย่างลึกซึ้งเป็ครั้งแรกว่าคำว่า ปวดใจ เป็อย่างไร
เขายืนมองเธอกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตาบวมช้ำแม่มดคนนั้นของเขากำลังร้องไห้ ไม่รู้ว่าเธอร้องมานานแค่ไหนแล้ว
น่าแปลกที่เธอร้องไห้แต่เขากลับปวดหนึบในใจเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าการเห็นใครสักคนหนึ่งร้องไห้จะทำให้เขารู้สึกใจสลายได้ขนาดนี้หากเขาสามารถขอพรได้สักข้อ เขาจะขอให้เธอไม่ต้องพบเจอกับความทุกข์ขอให้เธอไม่ต้องร้องไห้ด้วยความเจ็บช้ำเหมือนเช่นวันนี้
เขาอยากปัดเป่าความทุกข์ให้หายไปจากเธอ
14K
