กลิ่นนี้ กลิ่นอะไรนะ ไม่คุ้นจมูกเลย
เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆลืมตาขึ้นมา แต่ก็ต้องใเพราะห้องที่นอนอยู่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอ....
อีกทั้งยังมีเสียงร้องไห้ คร่ำครวญอยู่ไม่ใกล้ ไม่ไกล จากผู้หญิงที่ใส่ชุดแปลกๆที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าอยู่
"โอ๊ย!?!"
"คุณหนูฟื้นแล้ว!"หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองมาที่รุ้ยซี และรีบตรงดิ่งมาทันที
หลิวหลิวทำไมแต่งตัวแปลกจัง?
"หลิวหลิว "
"ผู้ใดชื่อหลิวหลิวเ้าคะ"
"ก็เธอไง เธออย่ามาล้อเล่นกับฉันหน่า"รุ้ยซีชี้ไปยังผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าว่า นั้นเป็เพื่อนสนิทของเธอ
"คุณหนูพลัดตกบันไดจนเสียสติไปแล้วรึนี้ จนจำชิงชิงคนนี้ไม่ได้ ฮือๆ"
ชิงชิง? คือใคร ก็คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็หลิวหลิวแท้ๆ
รุ้ยซีไม่รอช้าที่จะลุกจากเตียง เดินไปยังคล้ายจะเป็โต๊ะเครื่องแป้งแต่ภาพที่เห็นตรงหน้า คือ เธอสวมชุดประหลาดๆ มีผ้าพันรอบหัวเต็มไปหมด
"นี่เธอช่วยบอกฉันได้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน"
"คุณหนูจำไปรึเ้าคะ ที่นี่คือจวนท่านเสนาบดีการคลัง "
จวนเสนาบดีการคลัง? สมัยนี้ยังมีอยู่หรอ
"เธอล้อฉันเล่นรึเปล่า สมัยนี้ไม่หรอกหน่า"
"ข้าน้อยมิกล้าพูดเล่นกับคุณหนูหรอกเ้าค่ะ"
"งั้นแล้วตอนนี้ยุคสมัยไหนแล้วละ"
"คำพูดของท่านดูประหลาดจัง ท่านหมายถึงราชวงศ์รึเ้าคะ" ชิงชิงพูดตรอกกลับ
"นั้นแหละ"
"ราชวงศ์ฮั่นเ้าค่ะคุณหนู"
ราชวงศ์ฮั่น? นี้เราย้อนเวลามาอดีตงั้นหรอ มันเกิดอะไรขึ้น?!
"คุณหนูนอนพักเถอะเ้าคะ เดี๋ยวชิงชิงจะไปหาอะไรร้อนๆให้ท่านดื่ม"
(...............)
ครื้อ~ ครื้อ~ (เสียงประตูเปิด)
"ไป๋หลัน เป็ยังไงบ้าง แม่ได้ยินจากชิงชิงว่าเ้าฟื้นแล้ว แม่ก็รีบมาทันที"
ไป๋หลัน คือใครอีกละทีนี้ และคนที่มาคือใคร
"คุณคือ?"
"คุณอะไรชั่งเป็คำพูดที่แปลกประหลาด แม่ไม่เคยเ้าเคยพูดคำๆนี้ออกมา ไม่สบาย เจ็บหัวรึ ถึงได้พูดจาแปลกๆ"
จริงด้วยสิ ในเมื่อเราถูกย้อนอดีตอยู่ในยุคโบราณ เขาคงจะฟังไม่รู้เื่สิ่งเราพูดเมื่อกร้ แต่ดีที่อ่านพวกนิยายจีนโบราณมาเยอะพอสมควร พอจะได้คำพูดแบบคนยุคนี้ได้บ้าง
"ข้าไม่ได้เป็อะไรแล้ว ท่านแม่"
"ว่าแต่ไป๋หลันคือใคร ท่านแม่"
"จ้าวไป๋หลัน คือชื่อของเ้ายังไง ละ าเ็ครั้งนี้ทำให้เ้าถึงกับลืมชื่อตัวเองเลยรึ"
"อ้อ มันเป็อาการหลังาเ็ ไม่นานคงจะเป็ปกติตามเดิมท่านหายห่วงเถอะ"
ร่างที่เราเป็อยู่ ชื่อจ้าวไป๋หลันนี้เอง
"ไม่เป็อะไรก็ดีแล้ว หากเ้าเป็อะไรอีกคน แม่คงใจสลายเป็แน่ แม่เหลือเ้าเพียงคนเดียวแล้วนะไป๋หลัน "
"ก่อนหน้านี้ข้ามีพี่น้องด้วยรึ"
"มีสิ พี่สาวฝาแฝดของเ้าไงละ ซูหนีว์ นางอาภัพนัก ร่างกายอ่อนแอั้แ่กำเนิด ด้วยอาการกำเริบทำให้นางจากพวกเราไปเสียก่อน"
ซูหนีว์ เหมือนชื่อในตัวละครในนิยายที่เคยอ่าน ที่นางเป็คนรักของแม่ทัพเจิ่งเทียนฉี ที่นางตายเพราะอาการนางกำเริบ
"แม่ไม่กวนเ้าแล้ว พักผ่อนเถอะขาดเหลืออะไร ก็เรียกชิงชิง " รุ้ยซีไม่ได้พูดอะไร ได้แต่พยักหน้าตอบรับเพื่อแสดงว่าเข้าใจแล้ว
รุ้ยซีอยู่ในร่างนี้มาเกือบเดือนแล้ว แต่ก็ยังไม่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตในยุคนี้ แต่มันก็ทำให้รุ้ยซีตื่นเต้นไม่น้อย เพราะวันนี้เธอได้ออกมาเดินชมเมือง และชมตลาดกับชิงชิงสาวใช้คนสนิทที่รุ้ยซีพูดคุยด้วยมากที่สุด
"โอ้โห้ คนเยอะแยะเลยอะ"
ภาพที่เห็นคือผู้คนเดินขวักไขว่ เลือกซื้อของ ผู้คนแต่งชุดสวยงามเหมือนที่เคยเห็นในละครหลังข่าวที่มาม๊าดู
"ของพวกนี้สวยทั้งนั้นเลย ข้าซื้อได้ไหม"รุ่ยซีเลือกของตรงหน้าแล้วหันมาถามชิงชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ
"ได้สิเ้าคะ ท่านจะซื้ออะไรก็หย่อมได้"
"นั้นสินะ" จะซื้ออะไรก็ได้ ในเมื่อเป็ถึงลูกสาวของจ้าวเสนาบดีกรมการคลัง
ก๊อบๆ ก๊อบๆ (เสียงม้าวิ่ง)
"หลีกทาง!!!!!!"
ชายหนุ่มสวมชุดเกราะ ควบม้าอย่างเร่งรีบ เพื่อตรงไปไหนสักทีพร้อมนายทหารผู้ติดตามนับสิบนาย
"คนพวกนั้นใครกันรึชิงชิง"
"อ่อ คนที่ท่านหมายถึงนั้น ท่านแม่ทัพเ้าคะ คงจะรีบเขาวังหลวงด้วยการศึกกระมัง"
"แม่ทัพงั้นรึ ดูหนุ่มอยู่เลยนะ"ถึงจะไม่เห็นใบหน้าเพียงเห็นแค่แผ่นหลังก็รู้แล้วว่าดูยังหนุ่ม
"ท่านแม่ทัพฝีมือเก่งกล้ามากเ้าคะ สามารถได้เป็แม่ทัพสำคัญของต้าฮั่นเ้าค่ะ"
ลักษณะแบบนี้คุ้นจัง เหมือนเคยได้ฟังหรืออ่านจากไหนนะ?
"ดูเ้าจะรู้เื่เขาเยอะจังเลยนะ"
"ในเมืองนี้ใครๆก็รู้กันเ้าคะ และอีกอย่างชิงชิงอยู่ในจวนจ้าวมาั้แ่เล็กๆ ตระกูลเจิ้งของท่านแม่ทัพ กับตระกูลจ้าวของคุณหนู สนิทสนมกันมากก็เลยรู้เ้าค่ะ"
"สนิทสนมมากเลยรึ "
"เ้าคะ ก่อนหน้านี้ ทั้งสองตระกูลผูกพันสัญญากันไว้ให้ทั้งสองตระกูลดองกัน ระหว่างท่านแม่ทัพกับพี่สาวของคุณหนูเ้าค่ะ"
อย่าบอกนะเป็เขา แม่ทัพเจิ้งเทียนฉี ตัวละครหลักในนิยายที่เธอชื่นชอบ
"คุณหนูคงละหลงลืมไป เป็อาการข้างเคียงจากพลัดตกบันไดวันนั้น เดี๋ยวชิงชิงจะค่อยฟื้นฟูให้คุณหนูเองเ้าค่ะ"
"ขอบใจนะชิงชิง"
"ข้าน้อยยินดีเ้าค่ะ
นี่เราย้อนเวลามาในนิยายที่เราอ่านเองหรอ และตอนนี้ยังเป็หนึ่งในตัวละครในนิยายนี้ซะเอง..............
20K
