หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 33: หนึ่งกระบวนท่าดับอสูร, รอยปริศนาในจิตวิญญาณ, 

ประกายแสงสีเงินจางๆ ที่อาบย้อม "กระบี่ไม้" (木剑) ธรรมดาๆ ในมือของเจี้ยนหลิน (剑林) นั้น แม้จะเลือนรางและปรากฏอยู่เพียงชั่วพริบตา แต่มันกลับแผ่ "ไอสังหาร" (杀气) ที่ "คมกล้า" (锋利) และ "เย็นเยียบ" (冰冷) อย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน! แม้แต่ "หมาป่าเขี้ยววายุคลั่ง" (狂风牙狼) สัตว์อสูร (妖兽) ขั้นรวบรวมปราณระดับเจ็ด (凝气境七层) ที่กำลังบ้าคลั่ง ยังต้อง "ชะงัก" ไปชั่วขณะด้วยความรู้สึก "หวาดหวั่น" ที่อธิบายมิได้!

เจี้ยนหลินเองก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนี้! เขามิเข้าใจว่ามันคืออะไร! ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง! ภาพเลือนรางของเงาร่างสูงส่งผู้หนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางสมรภูมิอันไร้ที่สิ้นสุด พลันซ้อนทับเข้ามาในห้วงคำนึงของเขา! ภาพนั้นพร่ามัวและไม่ปะติดปะต่อ แต่เขากลับรู้สึกได้ถึง "เจตจำนง" (意志 - Yìzhì) อันยิ่งใหญ่และเดียวดายที่แผ่ออกมาจากเงาร่างนั้น! พร้อมกันนั้น! "เสียงกระซิบ" (低语 - Dīyǔ) ที่แหบพร่าและเก่าแก่จนมิอาจระบุที่มาได้ ก็ดังแว่วขึ้นในส่วนลึกของจิตใจ ราวกับจะชี้นำหรือสั่งการบางสิ่งบางอย่าง!

สัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกขึ้นในยามคับขันถึงขีดสุด ร้องบอกให้เขา "ตวัด" กระบี่ไม้ที่ "ไม่ธรรมดา" เล่มนี้ออกไป! มันมิใช่ท่วงท่าที่สลับซับซ้อนจากเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法) ที่เขาคุ้นเคย หากแต่เป็นการเคลื่อนไหวที่ "เรียบง่าย" "ตรงไปตรงมา" และ "เฉียบขาด" อย่างที่สุด! ราวกับว่ามันเป็น "ภาพ" ที่ผุดขึ้นในจิตใจของเขาเองโดยมิได้ตั้งใจ!

"ฉัวะะะะะ!"

ประกายแสงสีเงินนั้นวาดผ่านอากาศ! มิได้ทิ้งไว้เพียงเส้นสายอันเยียบเย็นอีกต่อไป หากแต่แปรเปลี่ยนเป็น "คมมีดแห่งความว่างเปล่า" ที่มองเห็นได้เพียงรางๆ! มันตัดผ่านอากาศ! ตัดผ่านเสียงคำรามของหมาป่า! และตัดผ่าน...ร่างมหึมาของสัตว์อสูรตนนั้นอย่างง่ายดายราวกับตัดผ่านเต้าหู้ก้อนหนึ่ง!

"แกร๊ซซซซ...อ๊อก!?"

เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดสุดขีดของหมาป่าเขี้ยววายุคลั่งดังขึ้นเพียงครึ่งเสียง ก่อนจะ "ขาดห้วง" ไปในทันที! ดวงตาสีเหลืองอำพันของมันเบิกกว้างด้วยความ "ไม่เชื่อ" และ "หวาดกลัว" อย่างสุดขีด! ร่างกายที่เคยทรงพลังและเต็มไปด้วยความดุร้ายของมัน แข็งค้างกลางอากาศไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่ "เส้นแสงสีเงิน" เลือดเส้นหนึ่งจะปรากฏพาดผ่านกลางลำตัวของมันตั้งแต่หัวจรดหาง!

วินาทีต่อมา...ร่างของหมาป่าเขี้ยววายุคลั่งก็พลัน "แยก" ออกเป็นสองซีกอย่างสมบูรณ์! โลหิตสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ! อวัยวะภายในทะลักออกมาอย่างน่าสยดสยอง! มันมิอาจส่งเสียงร้องใดๆ ออกมาได้อีก! สิ้นใจในกระบวนท่าเดียว!

เจี้ยนหลินยืนนิ่งตะลึงงัน! เขาก้มลงมอง "กระบี่ไม้" ในมือตนเอง ประกายแสงสีเงินนั้นได้เลือนหายไปแล้ว ทว่า... สิ้นเสียงตวัดนั้นเอง "กระบี่ไม้" ธรรมดาๆ ที่เคยอยู่ในมือเขาก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! รอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนผิวไม้ ก่อนจะลุกลามไปทั่วทั้งเล่มในชั่วพริบตา! และแล้ว...มันก็ "แตกสลาย" กลายเป็นเศษผงธุลีสีเขียวอ่อน ปลิวว่อนร่วงหล่นสู่พื้นดินที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตของอสูร! เหลือเพียงด้ามจับที่ว่างเปล่าอยู่ในมือของเขา!

'มัน...มันเกิดอะไรขึ้น?' เจี้ยนหลินคิดอย่างสับสนระคนตกใจ 'กระบี่ไม้ของข้า...มันสลายไปแล้ว!' ภาพเลือนรางและเสียงกระซิบเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา สร้างความปั่นป่วนและคำถามมากมายที่มิอาจหาคำตอบได้!

ทันใดนั้น! ความรู้สึก "อ่อนเพลีย" อย่างสุดขีดก็ถาโถมเข้าใส่ร่างของเขาอย่างรุนแรง! พลังปราณ (灵气) ที่ "ขาวน้อย" (小白) เพิ่งจะช่วยฟื้นฟูให้เขา ดูเหมือนจะถูก "สูบ" ออกไปจนเกือบหมดสิ้นในชั่วพริบตา! มิหนำซ้ำ! เขายังรู้สึกถึงความ "เจ็บปวดแปลบปลาบ" ที่แล่นริ้วขึ้นมาจากส่วนลึกของ "จิตวิญญาณ" (灵魂 - Línghún) ของตนเอง! ราวกับว่า "วิญญาณ" ของเขากำลัง "สั่นคลอน" (震荡 - Zhèndàng) อย่างรุนแรง! ภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ ศีรษะหนักอึ้งจนแทบจะทรงตัวมิอยู่! ฝ่ามือที่เคยกำด้ามกระบี่ที่บัดนี้ว่างเปล่า รู้สึก "ชาหนึบ" และ "เจ็บแปลบ" ราวกับถูกกระแสพลังอันรุนแรงไหลผ่านจนเกินจะทนทานไหว! เขารู้สึกราวกับว่า "บางสิ่งบางอย่าง" ที่สำคัญในร่างกายหรือจิตวิญญาณของเขาได้ถูกดึงออกไปพร้อมกับการโจมตีเมื่อครู่นี้!

เจี้ยนหลินทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง! เข่าของเขากระแทกกับพื้นดินที่ชุ่มไปด้วยโลหิตของหมาป่า! เขามองไปยังซากของสัตว์อสูรที่บัดนี้แยกออกเป็นสองส่วนด้วยสายตาที่ว่างเปล่า 'ข้า...ข้าทำมันได้อย่างไร?' พลังเมื่อครู่นั้นมัน...มันมาจากที่ใดกันแน่? และเหตุใดมันจึงสร้างความเจ็บปวดให้กับข้าถึงเพียงนี้?

"ขาวน้อย" ค่อยๆ เลื้อยออกมาจากอกเสื้อของเขา มันใช้หัวเล็กๆ ถูไถกับแก้มของเขาเบาๆ ราวกับจะปลอบโยนและแสดงความกังวล แสงสีขาวนวลที่แผ่ออกมาจากตัวมันดูจะ "อ่อนลง" เล็กน้อยเช่นกัน

"ขะ...ขอบใจเจ้านะ...เจ้าตัวเล็ก" เจี้ยนหลินยิ้มบางๆ อย่างอ่อนแรง "หากมิได้เจ้า...ข้าคงจะ..." เขาพูดต่อมิออก ความรู้สึกหลากหลายปนเปกันอยู่ในอก ทั้งความตกตะลึง, ความไม่เข้าใจ, และความหวาดหวั่นเล็กๆ ต่อพลังที่ตนเอง (หรือบางสิ่งในตัวเขา) เพิ่งจะปลดปล่อยออกมา และ "ราคา" ที่ดูเหมือนจะต้องจ่ายให้กับมัน

เขายังคงไม่เข้าใจว่า "ขาวน้อย" คืออะไรกันแน่ และพลังงานที่มันส่งผ่านมาให้เขานั้นคือสิ่งใด แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าสิ่งมีชีวิตเล็กๆ นี้มีความสำคัญต่อเขาอย่างยิ่งยวด และบางที...มันอาจจะเป็น "กุญแจ" สู่ความลับที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาจะจินตนาการได้

เจี้ยนหลินพยายามฝืนร่างกายที่อ่อนล้าและจิตวิญญาณที่ยังคงสั่นคลอนให้ลุกขึ้นยืน เขารู้ดีว่าตนเองมิอาจอยู่ที่นี่ได้นานนัก แม้หมาป่าตัวนั้นจะตายไปแล้ว แต่กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอาจจะดึงดูดสัตว์อสูรตัวอื่นเข้ามาอีกก็เป็นได้ เขาจำเป็นต้องรีบเดินทางต่อไปยังสำนักให้เร็วที่สุด!

เขามองไปยังฝ่ามือที่ว่างเปล่าของตนเอง ก่อนจะถอนหายใจยาว 'การโจมตีเมื่อครู่...มันทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ แต่ก็ดูเหมือนจะควบคุมมิได้ และยังสร้างภาระอันหนักอึ้งให้กับร่างกายและจิตวิญญาณของข้าอีกด้วย' ดูท่าว่า...หนทางแห่ง "กระบี่พฤกษา" (草木之剑 - Cǎomù zhī Jiàn) ของเขา คงจะต้อง "สิ้นเปลือง" ทรัพยากรและเผชิญกับความท้าทายอีกมากโขเลยทีเดียว เขาคิดอย่างติดตลก แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่แข็งกร้าวยิ่งกว่าเดิม

การเผชิญหน้ากับอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่าในป่าเงียบสนิทแห่งนี้ มันมิได้ทำให้เขาท้อถอย แต่กลับยิ่งกระตุ้นให้เขาปรารถนาที่จะ "แข็งแกร่ง" ขึ้นอย่างรุนแรง! พลังที่เขาเพิ่งจะได้สัมผัสเมื่อครู่นั้น...แม้จะไม่เข้าใจที่มาที่ไปและดูเหมือนจะควบคุมมิได้ แต่มันก็ทำให้เขาเห็น "ประกายแสงแห่งความหวัง" ที่จะสามารถเอาชนะชะตากรรมอันต่ำต้อยของตนเองได้!

'ข้าจะต้องทำความเข้าใจมันให้ได้! พลังนั้น...ภาพเหล่านั้น...เสียงกระซิบปริศนา...และปริศนาทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับตัวข้า!' เจี้ยนหลินตั้งปณิธานในใจ ก่อนจะเริ่มออกเดินอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เขาคาดว่าจะเป็นที่ตั้งของสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์ ด้วยร่างกายที่บอบช้ำแต่จิตใจที่เข้มแข็งยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา!

การเดินทางของเขายังอีกยาวไกล และอันตรายก็ยังคงซ่อนเร้นอยู่ในทุกย่างก้าว แต่บัดนี้...เขามิได้เดินไปเพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว เขามี "ขาวน้อย" และมี "ปริศนา" ที่รอให้เขาไปไขว่คว้าอยู่เบื้องหน้า!

(จบตอน 33)