•4•
5 วันผ่านไป..
แฟนหนุ่มที่เธอพลาดไปคบหาดูใจ จู่ ๆ พาเธอมายังสถานที่ เรียกว่า.. บ่อนกาสิโนขนาดใหญ่ ไม่ได้มาชวนเล่นแต่ต้องมาด้วย เพราะเขาขอยืมเงินมาชำระหนี้ ที่เคยเล่นเสียแล้วค้างไว้อยู่ 2 ล้าน! ซึ่งแค่ให้เงินเขา ไม่ต้องลำบากมาก็ย่อมได้ แต่เพราะกลัวเขา จะนำเงินมาลงทุนเพิ่มจนติดลบอีก! ถึงต้องมาจ่ายด้วยตนเอง ความโลภไม่เคยปรานีใคร ย่อมไม่เชื่อใจผีพนัน! อย่างเขาได้แน่! ที่กล้าเรียกแบบนั้นเพราะถ้าเป็คนปกติ จะเสี่ยงลงทุนโดยเปล่าประโยชน์แบบนี้ได้อย่างไร? มีแต่พวกไร้สมองคตึฃเท่านั้นแหละ! หวังกำไรจากการไม่เสียเหงื่อ หลักการนี้มีที่ไหน? ช่างเหอะ! คิดอยู่แล้วจบเื่นี้ จะต้องตัดความสัมพันธ์ ที่อาจจะชักนำสู่ปัญหาแย่ ๆ ในมุมมองแง่ร้ายภายภาคหน้าอีก! หลีกเลี่ยงคนประเภทนี้ย่อมดีที่สุด! เมื่อจัดการเื่เงินให้เขาแล้ว พอเดินออกไป แต่ถูกเขาดึงข้อมือเอาไว้แน่น! ราวกับไม่ให้เธอหนีไป นิ้วเรียวยาวเกลี่ยไล้รอบใบหน้าสวย สายตามองมากะลิ้มกะเหลี่ย คล้ายจะจับเธอกลืนกินเสียให้ได้ แม้พวกเราจะคบกันแล้ว แต่ไม่เคยมีอะไรกันมาก่อน เพราะตั้งใจเก็บรักษาความบริสุทธิ์นี้ให้สามีในอนาคต ถึงจะดูว่า.. เป็สาวที่มีความมั่นใจ ราวกับเจนโลกผ่านร้อนหนาวมาเยอะ แต่เื่อย่างว่าไม่เคยเลยสักครั้ง ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว เอ่ยปากต่อว่าเขาอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากสานสัมพันธ์ คนประเภทนี้ต่อ..
มรกต : คุณควร! ให้เกียรติฉันหน่อยหรือเปล่าคะ? เราสองคนคบกันแค่ผิวเผิน ยังไม่ได้แต่งงานกัน! จึงไม่ควรกระทำรุ่มร่าม อย่างคนถ่อยแบบนี้นะ!
น้ำเสียงเกรี้ยวกราดราวกับโกรธจัด ให้กับพฤติกรรมน่ารังเกียจ จากคนตรงหน้านี้
ไนซ์ : จะเล่นตัวทำไมนักหนา! แต่งไม่แต่งเป็เื่ของอนาคต แต่ตอนนี้คุณต้องเป็ของผม!
พูดเสียงห้วน ๆ คนตรงหน้า กระชากแขนเธอเดินตามทางเรื่อย ยื้อยุดฉุดรั้งนานพอสมควร จนมาถึงหน้าห้องหนึ่ง คงคล้ายม่านรูดตามข้างนอกแหละ! เมื่อมันกำลังหมุนลูกบิดเปิดประตู เท้าของใครบางคน กางขายาวยืดจากร่างสูงโปร่งถีบใส่เต็มแรง ลูกน้องอีกหลายคน มาจับคนถ่อยให้คุกเข่านั่งลงบนพื้น ใบหน้าเรียบนิ่งั์ตาสีน้ำตาล มองลงมาเย็นะเื คนข้างล่างกลัวจนขวัญผวา ใช้สายตาสั่งลูกน้องโดยไม่ออกเสียง หิ้วปีกสองข้างราวกับเป็ไก่ออกไปให้พ้น หันหน้ามองสาวสวยยืนสั่นเทิ้ม เพราะคิดว่าตนเองจะไม่รอดแล้ว คนตรงหน้าหันมาสวมกอด ลูบเส้นผมอย่างเบามือเอ่ยปากพูด
เพทาย : ไม่เป็ไรแล้ว! ไม่ต้องกลัวนะ!
โทนเสียงนุ่มลึกพูดปลอบโยน ััอันอบอุ่น แผ่ซ่านทำให้เธอรู้สึกถึงความปลอดภัย กอดเขาแน่น ซุกใบหน้าลงบนอกแกร่ง น้ำตาคลอเบ้าไม่กล้าร้องไห้ออกมา เพื่อแสดงความอ่อนแออีก! เวลาผ่านไปหลายนาที นั่งนิ่งอยู่บนรถหรูเขา ไม่พูดอะไรกันตลอดทาง จนมาถึงหน้าบ้าน หันหน้าไปมองคนขับที่บีบพวงมาลัยแน่น กักเก็บความโกรธอยู่ มือเล็กเอื้อมไปจับแขนแกร่ง เอ่ยปากพูดคุยก่อน..
มรกต : ขอบคุณมากค่ะ! ถ้าเกิดไม่ได้คุณ! ฉันคงตกอยู่ในเงื้อมมือ ชายชั่วนั่นแล้ว! ส่วนข้อเสนอครั้งนั้น ที่คุณบอกจะจีบฉัน! ตอนนี้เปลี่ยนใจหรือยังคะ? ถ้ายังมาเริ่มงานวันพรุ่งนี้เลยดีไหมคะ?
น้ำเสียงนุ่มนวล กล่าวออกมา เขาหันขวับมามอง
เพทาย : คุณยินดีให้ผมจีบคุณแล้ว อย่างนั้นเหรอครับ? ไม่ใช่ว่า.. จะเปลี่ยนใจอีกหรอกนะ!
โทนเสียงนุ่มลึก ถามย้ำอีกครั้ง ราวกับตื่นเต้น
มรกต : ใช่ค่ะ! ตอนนี้ฉันไม่มี! พันธะผูกพันกับใครแล้ว จึงยินยอมเปิดโอกาสให้แก่คุณโดยเฉพาะ!
ยิ้มหวานให้เขาเมื่อปลดล็อกเข็มขัดนิรภัย กำลังเปิดประตูเตรียมลงจากรถหรู เขาดึงร่างบางไปจุ๊บบนแก้มใสอย่างเอ็นดู ทำให้เธอหน้าแดงก่ำเขินอาย ใจเต้นสั่นระรัวเสียอาการ ไม่พูดอะไรต่อ ลงจากรถยืนมอง พร้อมโบกมือลาคนมาส่ง ขับรถออกไปไกลลับสายตาค่อย ๆ เดินเข้าบ้านตน..
ชายหนุ่มเลี้ยวรถเข้าคฤหาสน์ ทางเข้าหน้าบ้าน เป็ประตูหรูหราบานใหญ่ รถบรรทุกสองคัน สามารถผ่านพ้นประตู พร้อมกันได้ กว้างเกินคณานับ ภายในบ้านมหึมามีรถหรูราคาแสนแพง รุ่นหายากเกือบ 30 คัน ที่จอดเรียงราย หลายคัน สวนหย่อมหญ้าและต้นไม้ ถูกจัดรูปทรงที่สวยงาม บ่อน้ำพุสุดอลังการเป็รูปปั้นคิวปิด ยังล้อมรอบประดับประดา ด้วยเหล่าดอกกุหลาบ สีสันที่ไล่เรียงเป็โทนสี หลากหลายชนิดอยู่ด้านล่าง เมื่อจอดรถสนิท ก็มีคนใช้นับสิบคน ต่างยืนรอเรียง ยินดีต้อนรับเข้าบ้าน ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ให้การกลับมาของเขาเป็อย่างดี! ลูกน้องคนสนิท วิ่งแจ้นเข้ามา ก้มศีรษะเข้ามาใกล้ บอกเป็นัยว่าทำตามคำสั่ง ให้เรียบร้อยแล้ว เขาเดินตัวปลิวไปห้องมืดดำ ในห้องชั้นใต้ดิน กอดอกยืนจ้องมองนิ่ง! คิดลงโทษไอ้เลวนี่! อย่างไรดี? ผู้ชายบนพื้นถูกมัดข้อมือและข้อเท้า ก่อนหน้านี้ เคยแต่งตัวดูดี เพราะทำเขาไม่สบอารมณ์ จึงมีรอยฟกช้ำทั้งร่างกายเือาบ จำเค้าเดิมไม่ได้แล้ว สายตาเห็นแผลสดตามแขนขา จึงกระตุกยิ้ม กวักมือเรียกให้ลูกน้อง ยกน้ำเกลือมาสาดใส่ คนถูกกระทำพยายามขยับ ดิ้นรนกลิ้งบนพื้น สุดแสนทรมาน แม้ว่า.. มันจะแหกปากร้องลั่นแค่ไหน แต่เสียงยังคงเบาจนไม่ได้ยิน ปากถูกมัดเอาไว้จึงไร้ซึ่งเสียง น่ารำคาญ เขาย่อตัวนั่งยองลง พูดขึ้นให้อีกฝ่ายฟัง
เพทาย : ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ! วันนี้มึงยังเหลือลมหายใจ ใช้ต่ออีกหลายวัน! แค่จะเตือนมึงสักหน่อย! อย่าได้คิด มาแตะต้องผู้หญิงของกูอีก! ถ้ากูรู้ว่ามึงคิดเอาคืนเธอ ขอบอกเลยว่า.. มึงจะได้จากโลกนี้ อย่างไม่รู้สึกตัวแน่! หึหึ! เข้าใจไหม?
กดเสียงต่ำสุด จนคนฟังเริ่มหนาวไส้ พยักหน้าตอบเพราะรักตัวกลัวตาย ไม่กล้ายั่วยุหรือขัดใจ ให้คนขู่ฟ่อโมโหเพิ่มอีก ไม่เช่นนั้นคงรอดยากแล้ว!
เพทาย : พามันไป!
พูดจบเขาลงมือทุบไอ้คนถ่อยสลบลง ลูกน้องวิ่งเข้ามา เอาถุงดำคลุมหัวไว้ แล้วแบกไปขึ้นรถ ขับออกจากคฤหาสน์ เอาไปปล่อย จุดเกิดเหตุตามคำสั่งของเ้านาย อย่างรีบร้อน!
เมื่อลงจากรถ เตรียมเดินเข้าในร้าน หยุดชะงักฝีเท้าตรงหน้าประตู ยืนอึ้งอยู่ ชายหนุ่มรูปงามถือช่อดอกกุหลาบ สีแดงแจ๋! ส่งยิ้มหวานละมุน ทำให้รีบเบือนหน้าหนีเสมองไปทางอื่น ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอเขินอายมากแค่ไหน? ก้มลงมองพื้น เรียกความมั่นใจอีกครั้ง! ก่อนเดินเข้าร้าน แก้มใสเริ่มแดงก่ำ รู้สึกร้อนผ่าวและจักจี้หัวใจไปหมดแล้ว มันเป็เพราะอะไร ถึงได้หวั่นไหวอยู่เรื่อยเลย แค่เพียง.. เขาหล่อดูดีกว่าคนอื่น! หรือเป็ความอบอุ่น ที่เขามอบให้เมื่อเจอหน้ากันอยู่เสมอ! อมยิ้มเล็กน้อย ดวงตาหยาดเยิ้ม ชอบการกระทำของเขามาก ชวนเคลิ้มฝัน ทำได้เพียงพยายามตั้งรับ การจีบมาราธอนจากคนตรงหน้า ครั้งแล้วครั้งเล่า!
เพทาย : เมื่อคืน! หลับสบายไหมครับ วันนี้ยังแต่งตัวสวยเหมือนทุกครั้ง ที่ได้พบกันเลยนะครับ!
โทนเสียงนุ่มลึกกล่าวถาม แถมเอ่ยปากชมอีกด้วย เขาทำฉันใจเต้นแรง แทบทะลุเกินลิมิต ของอัตราการวัดชีพจรแล้ว วาบหวามทั่วเรือนร่าง การโดน! ใครสักคนตั้งใจจีบ มันเป็แบบนี้ทุกคนไหมนะ
มรกต : ให้คุณจีบได้ แต่ไม่ใช่ที่ร้านสิคะ! ขี้โกง!
พูดจาเชิงดุเขา เพียงเล็กน้อย แต่สีหน้าเธอ คงหุบยิ้มไม่ลงอย่างเขินอาย ความสุขกระจายอย่างต่อเนื่อง ทั่วเรือนร่าง ริมฝีปากบางขบเม้มจนแน่น
เพทาย : แย่เลยครับ! คุณน่ารักเกิน! ผมคงอดใจ อยู่นิ่งเฉยไม่ได้ด้วยสิ! อีกอย่างหนึ่ง.. คุณควรเรียกผมว่าพี่ดีกว่านะ ถึงอย่างไรก็อายุน้อยกว่า!
โทนเสียงนุ่มลึก กล่าวออกมาราวกับบ่นเธอ
มรกต : ได้เลยค่ะ! คุณพี่เพทาย! ไปเรียนรู้งานจากพลัสได้แล้วนะคะ! เอาดอกไม้มาให้เลยค่ะ!
เธอพูดจบ เอื้อมมือหยิบช่อดอกไม้ไปเก็บในรถหรู แอบเดินเหล่มองเขาตั้งใจทำอาหารอยู่ข้างเสาร้าน ทำให้หลงเสน่ห์ขึ้นอีกเป็กอง แต่ต้องสะดุ้งเฮือก! เมื่อสาวน้อยกระซิบข้างหู มองเข้าไปในห้องครัว
ต้นน้ำ : เขาหล่อมากใช่ไหมคะ? เล่นทำเอาพี่คนสวยของหนู ถึงกับเสียอาการได้ขนาดนี้เนี่ย?
เสียงเจื้อยแจ้ว พูดหยอกล้อเ้านายตนเอง
มรกต : อืม! หล่อน่ากินมาก! ไปทำงานเลย! ว่างมากใช่ไหม? เอาชุดจานชาม ไปวางตรงโต๊ะแรกเลย!
เผลอพูดสิ่งที่คิด ทำเอาสาวน้อย หัวเราะคิกคัก
ต้นน้ำ : ค่ะคุณพี่! เช็ดน้ำลายด้วยนะ!
ปล้องปากพูด น้ำเสียงแ่เบากรอกหูก่อนไป
มรกต : เด็กบ้านี่!
ในขณะที่กำลังออกจากมุมเสา เดินชนเข้าแผงอกแกร่ง เกือบล้มลงนั่งกับพื้น โชคดีเขารั้งเอวไว้ทัน กลิ่นหอมของอาหาร คลุกเคล้ากลิ่นน้ำหอม ลอยเข้าจมูกชวนให้หลงใหล มีเสน่ห์ดึงดูดมากยิ่งขึ้น เม้มริมฝีปากอมยิ้มเขินอาย พยายามยืนให้มั่นคง ถอยห่างเล็กน้อย ออกจากร่างสูงโปร่งในทันที
เพทาย : น้องมรกตครับ! ลองชิมสปาเกตตีจานนี้หน่อยสิ! อร่อยถูกปากหรือเปล่า? พึ่งเสร็จเลย!
อะไรนะ? เขาเรียกฉันว่า.. น้องมรกตอย่างนั้นเหรอ? คนอะไรน่ารักเป็บ้า! ไม่ตอบอะไรเขา ได้แต่ทำหน้าเหม่อลอย ดวงตาวิบวับเป็ประกาย อมยิ้มหวานแอบเขินเขาอยู่ในใจ
เพทาย : ไปนั่งทานดีกว่า! ตามมาครับ!
เขาดึงข้อมือเล็ก ให้เดินไปนั่งบนโต๊ะอาหาร ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ ใช้ส้อมม้วนเส้นจากจานป้อนให้ชิม เอามือข้างหนึ่งรอง กันน้ำซอสหยดใส่ชุดสวย พยักหน้าจนต้องอ้าปาก ลองลิ้มรสชาติฝีมือการทำอาหาร ของเขาอย่างรวดเร็ว เคี้ยวกลืน ใบหน้าเริ่มแดงมีเืฝาด เอามือปิดปากก่อนตอบเขา
มรกต : อร่อยค่ะ! เหมือนพลัสทำเลย!
ดวงตาเบิกโพลง ทึ่งในความสามารถเขา
47K
